![](https://img.cdn-pictorem.com/uploads/collection/G/GC7DLF7KTE/900_fabartdesigns_horizon,%20ocean,%20reflection,%20sea,%20seascape,%20sky,%20sun,%20water,%20waves,%20liquid,.jpg)
(وزن: مستفعلن مَفعولن، مستفعلن مَفعولن)
خورشیدِ جان پیدا شد! چون محشری، بر پا شد!
صد مدّعی چون شبپر از پیّ شب، امحا شد
هر مُنکِرِ ناباور، از کیشِ حاشا برگشت!
هر زاهدِ ظاهرکار، زاران شد و رسوا شد
آتش به جانها افکند؛ بُگشود روانها از بند
این بندِ چون یخ تا چند؟! باید کنون پویا شد
وه، در افقها محوی! در ساحل اندر لهوی!
بین: بیافق شد چشمش، آن دل که در دریا شد
خوش گفته این، پیغمبر: عاشق غریبست آخر...*
پس چون غریبان بُگذر...غربت تو را دنیا شد...
مجنون که او شد شیدا از شوقِ عشقِ لیلا
شد آخر او ناپیدا، وین قصهها پیدا شد
دردا که کور معنا آن گوهرِ معنا را
چندان بجُست از دنیا... دنیاش بیمعنا شد
فکرش بشد صد دانه، منزلگهش صد خانه...
غافل که این افسانه، دردانهای یکتا شد
هر جبر و شیمی را گفت آن غنچه ی سِر نشکفت
چون دانه ی معنا سفت، زین دانه او دانا شد
چشم دلت شد بیتاب... چشم سرت اندر خواب...
عیسای جان را دریاب! باشد که دل بینا شد!
در بحرِ غفلتکاری ، مغروقِ قعری تاری
خود را چو بیرون آری، گر جایِ جان، ژرفا شد؟
بسیار سران سرکَش، در دل خیالی دلکش؛
آخر بزد در خاکش، هر سر درین سودا شد
صد سال تو از اول، بودی به بندِ مهمل
جان را ازین جا بگسل! شاید که جانافزا شد!
اینجا و آنجا کردی، تا جانِ هر جا گردی!
اکنون...به هر جا گردی...آنجای، جان، بیجا شد
چندی، چو سد اِستادم... شد سیل و بَر اُفتادم
کآن چشمهٔ فریادم، جوشان ز جان پیدا شد!
صد قافیه میدوزم با شمعِ شوقافروزم
تا شعلهٔ جانسوزم شعری چنین شیوا شد
ای «صادقی» پُرسندم، چون واژه را بافندهم؟
از آتشی آکندهم... کآن در سخن افشا شد...
(حاشیه)
*اشاره به حدیثی از پیامبر که «بدأ الإسلام غريباً و سيعود غريباً كما بدأ فطوبى للغرباء»
در بعضی جاها فعل «شد» بدل از «شود» استفاده شده که ضعف از جانب بنده و به جهت ردیف شعر است. همچنین در بیت اول مشدد کردن پیِ به صورت پیّ هم از آن مواردیست که باید حدالامکان از آن اجتناب گردد.
این قصیده را یکسال و چند ماه (نزدیک دو سال پیش) سروده ام و برخی ابیاتش را اینجا نیاوردهام. وزن این قصیده را جایی ندیدهام اما احتمالش هست قبلا بر این وزن شعری سروده شده باشد. من وزن این قصیده را از «هیهات منّ الذّله هیهات منَّ الذّله» یا یک نوحه الهام گرفتهام البته وقتی «مِن» با تشدید روی «ن» خوانده شود.
درودبرشما جناب صادقی عزیز
زیبا قلم زدید
جناب به گزین و جناب سرمازه هم به نکات خوبی اشاره داشتند