سایت شعرناب محیطی صمیمی و ادبی برای شاعران جوان و معاصر - نقد شعر- ویراستاری شعر - فروش شعر و ترانه اشعار خود را با هزاران شاعر به اشتراک بگذارید

منو کاربری



عضویت در شعرناب
درخواست رمز جدید

معرفی شاعران معاصر

پر نشاط ترین اشعار

انتشار ویژه ناب

تبلیغات متنی

♪♫ صدای شاعران ♪♫

تقویم روز

سه شنبه 28 آبان 1398
    23 ربيع الأول 1441
      Tuesday 19 Nov 2019
        مردم زماني به دانايي شما اهميت مي دهند كه بدانند به آنها اهميت مي دهيد. جان ماکسول

        سه شنبه ۲۸ آبان

        مبادا  کار نیکت دجله اندازیست!

        شعری از

        سید مقتدی هاشمی پرست

        از دفتر کتاب شعر زندگی نوع شعر غزل

        ارسال شده در تاریخ ۸ روز پیش شماره ثبت ۷۸۸۰۰
          بازدید : ۱۵   |    نظرات : ۴

        رنگ شــعــر
        رنگ زمینه
        دفاتر شعر سید مقتدی هاشمی پرست

           مبادا  کار نیکت دجله اندازیست!
         
           آن  شنیدی ؟ ، مرد  ، نیکو  کار بود؟
           بهر یاری کردنش  خوش حال  بود ؟
           دجله می انداخت  نانِ  مانده  خشک 
           تا جهان بر خود بگیرد   بویِ   مشک
           قوتِ ماهی ها شود  این  نان در  آب
            تا  بیا سا ید  از ا ین    کارِ     ثواب
            از قضا  آن  سویِ  دجله  فردِ    پیر
            رویِ  پایش  بود  نان  می کرد  سیر
            گفت سعدی دجله دِه  کارت نکو ست 
            ره  کشاید  در  بیابان  بهرِ    دوست
            لیک من پرسم ز تو این نکته  بیش!؟
            از کجا   دانی  نیارد    ظلم      پیش ؟
            گویمت   گیرم   ، پذیرم ،  حرفِ  تو
            دور دانم  ،  پو چی از آن ،ظرفِ  تو
            طی  کنم  راهِ     تفکر    را      مدام                                 
           سخت محکم   باشم    اندر  این مرام
            از  قضا  روزی شود  روشن   ضمیر                                 
          نیست گندم،  کاه  و ِگل    بوده   خمیر
            خشت   اول      کج  شده  از     ابتدا                                   
            ریز  آن  دیوار  کج  !    تا         انتها!
            تا ببینی  پشتِ    آن   دیوار    چیست                                   
           آن  حقیقت   پشت  این  دیوا ر  نیست
            جمله   باطل    بوده ، این فکرِ    تباه                                   
              کرده ای مالِ حرامی      را      مباح  
             زندگی را   داده ای   بر باد   ،    پاک                                 
             بر  نخواهی گشت ، تا  گویی چه  باک  
             آن  زمان  می گویی : ای شانش خراب ؟                             
            این  چه شانسی بود    کرده  دل کباب؟
            ما      رهانیدیم       آن       فرِد      فقیر                             
            دل   خو شی  آورد     آن      کارِ    حقیر 
             او    زمانی    در     جهان  قدرت   بِبٌرد                             
              معتبر  گشت ،  هزاران     سَر     سپرد    
             یا ،  نشاندیم   آن  درختِ   پر  ز     بار                             
             هدیه ای بر    مردم و    این       روزگار
             آن  درخت   افتا د   رویِ  آن     یتیم   !                               
            زخم  شد  مرگ آور   و ،  دور از حکیم
             لیک   اینک     گشته   روشن  کا  رِ  ما                               
             بانی  مرگ     است حالِ      زار     ما 
                  
              پس   بخواهم      باوری    باور     کنم                               
             عقل و هوش    مر دگان   یا ور     کنم
              مبتنی بر احتمال است     صحت     اش        
              آن چنا  نی    نیست ،  ارج و       دقتشَ
              هر سخن را   نکته  هایی  و افر    است 
              هر کسی  راهت  نرفته    کافر   است   ؟! 
              " مقتدا "هر گز  نگو  باور      مراست!َ
               در زمان ،بس نکته یِ کج گشته راست!    
         
         
                          
        ۴
        اشتراک گذاری این شعر

        نقدها و نظرات
        عباسعلی استکی(چشمه)
        ۷ روز پیش
        درود بزرگوار
        پر معنی و زیبا بود خندانک
        محمد باقر انصاری دزفولی
        ۷ روز پیش
        بسیارعالی و زیباسرودی بود
        قلمتان همیشه نویسا باد
        درود .درود درود
        خندانک خندانک خندانک خندانک خندانک
        سودابه طهماسبی
        ۷ روز پیش

        سلام و درود
        شاعر بزرگوار ...... خندانک خندانک خندانک
        ---------
        شباهنگام.در آندم که بر جا دره ها چون مرده ماران خفتگانند
        در آن نوبت که بندد دست نیلوفر به پای سرو کوهی دام
        گرم یاد آوری یا نه
        من از یادت نمی کاهم
        ترا من چشم در راهم.
        ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ..نیما یوشیج
        اعظم قارلقی
        ۶ روز پیش
        درودها خندانک خندانک خندانک
        تنها کابران عضو میتوانند نظر دهند.


        ارسال پیام خصوصی

        تازه ترین نقدها

        نظرات

        مشاعره

        کاربران اشتراک دار

        کلیه ی مطالب این سایت توسط کاربران ارسال می شود و انتشار در شعرناب مبنی بر تایید و یا رد مطالب از جانب مدیریت نیست .
        استفاده از مطالب به هر نحو با رضایت صاحب اثر و ذکر منبع بلامانع می باشد . تمام حقوق مادی و معنوی برای شعرناب محفوظ است.
        0