سایت شعرناب محیطی صمیمی و ادبی برای شاعران جوان و معاصر - نقد شعر- ویراستاری شعر - فروش شعر و ترانه اشعار خود را با هزاران شاعر به اشتراک بگذارید

منو کاربری



عضویت در شعرناب
درخواست رمز جدید

معرفی شاعران معاصر

انتشار ویژه ناب

محل انتشار اشعار شاعران دارای اشتراک

تبلیغات متنی

♪♫ صدای شاعران ♪♫

تقویم روز

چهارشنبه 1 ارديبهشت 1400
  • روز بزرگداشت سعدي
10 رمضان 1442
  • وفات حضرت خديجه سلام الله عليها، 3 سال قبل از هجرت
Wednesday 21 Apr 2021

    پر نشاط ترین اشعار

    کانال رسمی شعرناب

    بار پروردگارا، دلهاي ما را به باطل ميل مده پس از آنکه به حق هدايت فرمودي و به ما از لطف خود رحمتي عطا فرما، که تويي بسيار بخشنده (بي‌منّت). آل عمران آیه ۸

    چهارشنبه ۱ ارديبهشت

    پست های وبلاگ

    شعرناب
    گام سوم برای ترانه نویسی
    ارسال شده توسط

    وحید کاظمی

    در تاریخ : سه شنبه ۱۱ خرداد ۱۳۹۵ ۱۱:۱۷
    موضوع: آزاد | تعداد بازدید : ۶۹۶ | نظرات : ۱۹

    درود بر دوستان و اساتید محترم شعر ناب ......امیدوارم این پست بتونه کمکی باشه در راه پیشرفت هر چه بهتر ........و اما گام سوم.................................................. #گام_سوم ﺷﮑﺴﺘﻦ ﻭﺯﻥ ﺩﺭ ﺗﺮﺍﻧﻪ : ﺷﮑﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺳﻠﯿﻘﻪ ﯼ ﺍﻏﻠﺐ ﺁﻫﻨﮕﺴﺎﺯﺍﻥ ﻣﺎ ﺑﻪ ﺗﺮﺍﻧﻪ ﻫﺎﯼ ﻣﺴﺘﻌﻤﻠﯽ ﻣﺜﻞ ﻫﺸﺖ ﻫﺠﺎﯾﯽ ﻣﻌﻄﻮﻑ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﺮ ﺗﺮﺍﻧﻪ ﺳﺮﺍﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﺟﺮﺍﯼ ﺁﺛﺎﺭﺵ ﻋﻼﻗﻤﻨﺪ ﺑﺎﺷﺪ ﻧﺎﮔﺰﯾﺮ ﺑﻪ ﺳﺮﻭﺩﻥ ﺩﺭ ﭼﻨﯿﻦ ﻗﻔﺲ ﻣﺤﺪﻭﺩﯼ ﺍﺳﺖ . ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻤﺎﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﺳﺮﺍﯾﻨﺪﮔﺎﻥ ﻋﺰﯾﺰﻣﺎﻥ ﮐﻪ ﺍﻏﻠﺐ ﺑﺎ ﻧﺎﻡ "ﺍﺳﺘﺎﺩ " ﻭ " ﺧﺪﺍﯼ ﺗﺮﺍﻧﻪ " ﺧﻄﺎﺏ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ ﻧﯿﺰ ﺩﺭ ﺯﻣﺮﻩ ﯼ ﺧﺎﻟﻘﺎﻥ ﻣﺎﺩﺍﻡ ﺍﻟﻌﻤﺮﯼ ﭼﻨﯿﻦ ﺗﺮﺍﻧﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ! ﻫﺮ ﺳﺮﺍﯾﻨﺪﻩ ﺍﯼ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺣﯿﺎﺕ ﻫﻨﺮﯼ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺑﺎ ﻫﺪﻑ ﺗﻨﻮﻉ ﺑﺨﺸﯿﺪﻥ ﺑﻪ ﺁﺛﺎﺭﺵ ﺳﻌﯽ ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﯼ ﻭﺯﻥ ﻫﺎﯼ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﺍﺭﺩ ، ﻟﯿﮑﻦ ﺍﻏﻠﺐ ﮔﺰﯾﻨﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﯼ ﻧﺴﻠﻬﺎﯼ ﺑﻌﺪﯼ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﺩ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪ ﯼ ﭘﯿﺸﯿﻨﯿﺎﻥ ﺍﺳﺖ . ﺍﮔﺮ ﻓﻘﻂ ﻭﺯﻥ ﺗﺮﺍﻧﻪ ﺭﺍ ﻣﺪ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﻢ ﺩﺭ ﺁﺛﺎﺭ ﺗﺎﺯﻩ ﻫﯿﭻ ﺧﺒﺮﯼ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ ﺷﮕﻔﺘﯽ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﻧﯿﺴﺖ ﻭ ﺗﻨﺒﻠﯽ ﻓﮑﺮﯼ ﻭ ﻋﺎﺩﺕ ﺑﻪ ﻗﺎﻟﺐ ﻫﺎﯼ ﮐﻠﯿﺸﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﻧﻮﺁﻭﺭﯼ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺳﺮﺍﯾﻨﺪﮔﺎﻥ ﺟﺪﯾﺪ ﻣﺎ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ . ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺧﻼﺻﻪ ﻗﺴﻤﺖ ﺍﺯ ﺻﺤﺒﺖ ﻫﺎﯼ ﺟﻨﺘﯽ ﻋﻄﺎﯾﯽ ﺗﻮﺟﻪ ﮐﻨﯿﺪ: " ﺍﯾﻦ ‌ ﻗﺪﺭ ﺑﻌﻀﯽ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻭﺯﻥ ‌ ﻫﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭﯼ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺭﻭ ﺫﻫﻦ ﺁﻫﻨﮕﺴﺎﺯﻫﺎ ﻫﻢ ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ ﻣﯽﮐﻨﻪ‌ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﮕﯿﻢ ﻣﻠﻮﺩﯼ ﺑﺴﺎﺯ ﺗﺎ ﻣﺎ ﺭﻭﺵ ﺷﻌﺮ ﺑﻨﻮﯾﺴﯿﻢ، ﺑﺪﻭﻥ ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻥ ﺫﻫﻨﺸﻮﻥ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺁﻫﻨﮓ ﺍﻭﻥ ﻭﺯﻥ ﺷﻌﺮﯼ ﻣﯿﺮﻩ ﮐﻪ‌ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺑﻪ ﮐﺎﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ . ﺍﯼ ﮐﺎﺵ ﻣﯽﺷﺪ ﺟﻮﻭﻥ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﺗﺮﺍﻧﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﻦ ﺍﯾﻦ ﺍﻭﺯﺍﻥ ﻋﺮﻭﺿﯽ‌ ﻣﺴﺘﻌﻤﻞ ﺭﻭ ﮐﻨﺎﺭ ﺑﺬﺍﺭﻥ ﻭ ﺷﺮﻭﻉ ﮐﻨﻦ ﺑﻪ ﺑﯽ ﻭﺯﻥ ﮐﺎﺭ ﮐﺮﺩﻥ ﯾﺎ ﻭﺯﻥ ﻫﺎﯼ‌ ﺗﺠﺮﺑﯽ ﻭ ﺗﺮﮐﯿﺒﯽ ﺩﺭﺳﺖ ﮐﺮﺩﻥ "... ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻣﻦ ﺍﯾﻦ ﺗﮑﻪ ﯼ ﺧﻼﺻﻪ ﺷﺪﻩ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﻣﻬﻤﺘﺮﯾﻦ ﺑﺨﺸﻬﺎﯼ ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ ﯼ ﺟﻨﺘﯽ ﻋﻄﺎﯾﯽ ﺍﺳﺖ . ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﺎ ﺑﺎ ﺁﺛﺎﺭ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺁﺷﻨﺎ ﻫﺴﺘﯿﻢ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﯿﻢ ﺗﻨﻮﻉ ﻭﺯﻧﯽ ﺁﺛﺎﺭ ﺍﯾﺮﺝ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺑﺎﻻﺳﺖ . ﺍﻣﺎ ﺍﮐﺜﺮ ﺍﯾﻦ ﺗﺮﺍﻧﻪ ﻫﺎ ﺑﺮ ﺭﻭﯼ ﻣﻠﻮﺩﯼ ﻭ ﯾﺎ ﺑﻌﻀﺎ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﻣﻠﻮﺩﯼ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ . ﻣﺜﻞ " ﺳﺎﯾﻪ " ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ " ﻟﺒﺎﺱ ﺷﺨﺼﯽ ﻫﺎ ." ﺍﺻﻞ ﺍﯾﻦ ﻧﻮﺷﺘﺎﺭ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ ﻋﺰﯾﺰ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺗﺎﻣﻞ ﺑﺮ ﺁﻥ ﺭﺍ دارد ﺷﮑﺴﺘﻦ ﺑﺎﻓﺖ ﻫﺎﯼ ﻗﺪﯾﻤﯽ ﺍﺳﺖ . ﺍﯾﻨﮑﻪ ﯾﮏ ﺳﺮﺍﯾﻨﺪﻩ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺗﺮﺍﻧﻪ ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻠﻮﺩﯼ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺑﮕﯿﺮﺩ ﻭ ﭼﯿﺰ ﺗﺎﺯﻩ ﺍﯼ ﺧﻠﻖ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺍﯾﻦ ﺍﺛﺮ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺑﻪ ﯾﮏ ﻣﻠﻮﺩﯼ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺧﺘﻢ ﺷﻮﺩ . ﻋﻘﯿﺪﻩ ﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺗﺮﺍﻧﻪ ﺭﺍ ﺑﯽ ﺣﺴﺎﺏ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻗﺎﻟﺐ ﻫﺎﯾﯽ ﻣﺜﻞ ﺳﭙﯿﺪ ﻭ ﯾﺎ ﺗﺮﺍﻧﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﺑﺎ ﻭﺯﻥ ﻫﺎﯼ ﺑﻪ ﺍﺻﻄﻼﺡ ﻋﺪﺩﯼ ﻫﺪﺍﯾﺖ ﮐﺮﺩ . ﻣﮕﺮ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺍﯾﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺳﺮﺍﯾﺶ ﺣﻘﯿﻘﺘﺎ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﺗﺎﺛﯿﺮ ﮔﺬﺍﺭ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺗﺸﺨﯿﺺ ﺍﯾﻦ ﻣﻬﻢ ﺑﺮ ﻋﻬﺪﻩ ﯼ ﺳﺮﺍﯾﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ . ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﺻﺤﺖ ﺍﯾﻦ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺭﺍ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﻣﺸﺨﺺ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ . ﺍﯾﻨﮑﻪ ﮔﻮﺵ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﻋﺎﻡ ﺑﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺮﻡ ﻫﺎﯼ ﺭﺍﯾﺞ ﻋﺎﺩﺗﯽ ﺩﯾﺮﯾﻨﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﺩﺳﺖ ﺳﺮﺍﯾﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺧﻠﻖ ﺗﺎﺯﮔﯽ ﻣﯽ ﺑﻨﺪﺩ ﻭ ﺍﯾﻨﺠﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺧﻼﻗﯿﺖ ﻣﺎ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ ﺟﻬﺖ ﺍﺭﺿﺎﯼ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﻭ ﺩﺭ ﻋﯿﻦ ﺣﺎﻝ "ﺗﺎﺯﻩ ﻧﻮﺷﺘﻦ " ﺑﺎﺷﺪ . ﺑﺮﺍﯼ ﺗﺎﺯﻩ ﻧﻮﺷﺘﻦ ﺩﻭ ﺭﺍﻩ ﮐﻠﯽ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎﺩ ﻣﯽ شود ﮐﻪ ﺍﻣﯿﺪﻭﺍﺭ است ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﻭ ﺑﺮﺭﺳﯽ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﻋﺰﯾﺰ، ﺭﻭﺷﻬﺎﯼ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﯽ ﺩﯾﮕﺮ ﻭ ﻧﻘﺺ ﻫﺎﯼ ﻫﻤﯿﻦ ﺩﻭ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎﺩ ﺷﻨﺎﺳﺎﯾﯽ ﺷﻮﻧﺪ . ۱ ‏) ﺭﺍﻩ ﺍﻭﻝ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﺑﻪ ﺁﻓﺮﯾﻨﺶ ﻗﺎﻧﻮﻧﯽ ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺮﺍﯼ ﭼﯿﻨﺶ ﻣﺼﺮﻉ ﻫﺎ ﺑﺰﻧﯿﻢ ﻭ ﺍﺯ ﻗﻮﺍﻋﺪﯼ ﺛﺎﺑﺖ ﭘﯿﺮﻭﯼ ﮐﻨﯿﻢ ﻭ ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﯾﯽ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺗﻨﺎﻭﺏ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻨﯿﻢ . ﺑﺪ ﻧﯿﺴﺖ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﯼ ﺟﻨﺘﯽ ﻋﻄﺎﯾﯽ ﺑﯿﻨﺪﺍﺯﯾﻢ: " ﺗﺮﺍﻧﻪﺳﺮﺍ ﺍﮔﺮ ﻣﻠﻮﺩﯼ ﺭﻭ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﯿﺎﺭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ، ﺑﺮ ﻣﺒﻨﺎﯼ ﯾﮏ ﻣﻠﻮﺩﯼ ﺧﯿﺎﻟﯽ ﮐﻪ‌ ﺧﻮﺩﺵ ‌ ﻣﯽ ﺁﻓﺮﯾﻨﻪ ﻭ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﯽ ‌ ﮐﻨﻪ، ﻣﯽﻧﻮﯾﺴﻪ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﻣﻠﻮﺩﯼ ﺫﻫﻨﯽ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﻫﻤﻮﻥ ﻭﻇﯿﻔﻪﯼ ﻣﻠﻮﺩﯼ ﺭﻭ ﺑﺮﺍﺵ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﯿﺪﻩ . ﯾﻌﻨﯽ ﻫﻤﻮﻥ ﺍﻟﺰﺍﻡ ﺑﻪ ﺭﻋﺎﯾﺖ ﻫﻨﺪﺳﻪ . ﺍﻟﺰﺍﻡ ﺑﻪ ﺭﻋﺎﯾﺖ ﻗﺎﻧﻮﻧﻤﻨﺪﯼ ﻗﺎﻓﯿﻪ ﻭ ﺗﮑﻨﯿﮏ ﺍﯾﻦ ﻧﻮﻉ ﺁﻓﺮﯾﻨﺸﮕﺮﯼ................ ﺑﺮﺍﯼ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎﺩ ﺍﻭﻝ ﻣﺜﺎﻟﯽ ﺫﮐﺮ ﻣﯽ کنیم : ﺍﯾﻦ ﺗﺮﺍﻧﻪ، ﺟﺸﻦ ِ ﻣﺮﮒ ِ، ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﺱ، ﯾﺎ ﯾﻪ ﻃﻌﻨﻪ؟ ﻣﻦ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﻦ، ﻫﻢ ﻋﺰﺍ ﻧﯿﺲ، ﭘﺲ ﮐﯿﻪ ﺍﻭﻥ، ﭘﺸﺖ ﺻﺤﻨﻪ؟ ﺍﯾﻦ ﯾﮏ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎﺩ ﺑﺮﺍﯼ ﮔﺴﺘﺮﺵ ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺮﻡ ﻫﺎﯼ ﮐﻼﺳﯿﮏ ﺍﺳﺖ . ﻫﺮ ﺩﻭ ﻣﺼﺮﻉ ﯾﮑﺴﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﯽ ﻫﺮ ﻣﺼﺮﻉ ۴ﻗﺴﻤﺖ ۴ﻫﺠﺎﯾﯽ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﮐﺎﺭﯼ ﺗﺎﺯﻩ ﺍﺳﺖ . ﻣﺜﺎﻝ ﺑﻌﺪﯼ: ﺣﺘﻤﺎ ﺍﯾﻦ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺭﺍ ﻗﺒﻼ ﺩﯾﺪﻩ ﺍﯾﺪ . ﺑﻌﻀﯽ ﺍﺯ ﺗﺮﺍﻧﻪ ﺳﺮﺍﯾﺎﻥ ﻣﺼﺮﻉ ﺩﻭﻡ ﺗﺮﺍﻧﻪ ﺭﺍ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ ﻭ ﯾﺎ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯ ﻗﺒﻠﯽ ﻣﯽ ﻧﻮﯾﺴﻨﺪ ﮐﻪ ﺣﺪﺍﻗﻞ ﺑﻪ ﻗﺪﻣﺖ ﺭﻭﺷﻬﺎﯼ ﻗﺪﯾﻤﯽ ﻧﯿﺴﺖ . ﺍﯾﻨﺠﺎ ﻣﺼﺮﻉ ﺍﻭﻝ ﺑﺎ ﻭﺯﻥ ﺁﺷﻨﺎﯼ ۱۱ﻫﺠﺎﯾﯽ ﻭ ﻣﺼﺮﻉ ﺩﻭﻡ ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﻫﺠﺎ ﺍﺯ ﻣﺼﺮﻉ ﺍﻭﻝ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ: ﻣﻦ ﭘُﺮ ﺍﺯ ﻏﺼﻪ ﯼ ﺷﻬﺮ ِ ﻏﺼﻪ ﻫﺎﻡ ﻓﮑﺮِ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ِ ﻓﺎﻝ ﻓﺮﻭﺵ ِ ﻣﯿﺪﻭﻥ ﺗﻮ ﭘُﺮ ﺍﺯ ﮐﯿﻨﻪ ﯼ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﯼ ﻣﻦ ﻣﻦ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ِ ﻏﺮﺑﺖ ِ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﻫﺎﻣﻮﻥ ۲ ‏) ﺭﻭﺵ ﺩﻭﻡ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﻢ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﮑﯿﻪ ﺑﺮ ﺗﺠﺮﺑﯿﺎﺕ ﻭ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻫﺎﯾﻤﺎﻥ ، ﻭﺯﻥ ﺭﺍ ﺑﯽ ﻗﺎﻋﺪﻩ ﺭﻋﺎﯾﺖ ﮐﻨﯿﻢ ﻭ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻪ ﻫﻢ ﺑﺮﯾﺰﯾﻢ ﮐﻪ ﮔﺰﯾﻨﻪ ﺩﻭﻡ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺑﻨﺪﻩ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﻭ ﺟﺬﺍﺏ ﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ . ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻦ ﺍﻭﺝ ﺩﺭ ﺑﯽ ﻭﺯﻧﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﺤﻮﻩ ﯼ ﺁﻥ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺩﻗﯿﻖ ﺳﺮﺍﯾﻨﺪﻩ ﻭ ﻧﯿﻢ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻣﻠﻮﺩﯼ ﭘﺬﯾﺮﯼ ﺍﺛﺮ ﺑﺎﺷﺪ . ﭼﺮﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻏﯿﺮ ﺍﯾﻦ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺠﺎﯼ ﺗﺮﺍﻧﻪ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﮐﺎﺭ ﻧﺜﺮﯼ ﺑﯽ ﺍﺭﺯﺵ ﺧﻮﺍﻫﯿﻢ ﺩﺍﺷﺖ ! ﺷﺎﯾﺪ ﺳﻮﺍﻝ ﮐﻨﯿﺪ ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺵ ﯾﻌﻨﯽ ﺗﺮﺍﻧﻪ ﺍﯼ ﺑﯽ ﻭﺯﻥ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻌﺮ ﻧﯿﻤﺎﯾﯽ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺍﻣﺎ ﺍﯾﻦ ﺩﺭﺳﺖ ﻧﯿﺴﺖ ﭼﻮﻥ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺷﮑﺴﺘﻪ ﻭ ﻣﺤﺎﻭﺭﻩ ﺍﯼ ﺍﺯ ﺍﺭﮐﺎﻥ ﺗﺮﺍﻧﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺎﻟﺐ ﺁﻥ ﻧﻬﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﻭ ﺣﺘﯽ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﺎ ﻣﻮﺯﻭﻥ ﺑﻮﺩﻥ .. ﺁﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺷﻌﺮ ﻧﯿﻤﺎﯾﯽ ﻣﺘﻤﺎﯾﺰ ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ ﺍﯾﻦ ﻫﻢ ﻧﻘﻞ ﻗﻮﻟﯽ ﺍﺯ ﺟﻨﺘﯽ ﻋﻄﺎﯾﯽ: " ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﻣﻬﻤﺘﺮﯾﻦ ﻋﻮﺍﻣﻠﯽ ﮐﻪ ﺟﻠﻮﯼ ﭘَﺮ ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩﻥ ﺗﺮﺍﻧﻪ ﺭﻭ ﮔﺮﻓﺘﻪ‌ ﺭﻋﺎﯾﺖ ﻭﺯﻥ‌ ﺷﻌﺮ ِﻏﯿﺮ ِ ﺗﺮﺍﻧﻪﺱ ...ﺟﻮﻭﻥ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﺗﺮﺍﻧﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﻦ ﺍﯾﻦ ﺍﻭﺯﺍﻥ ﻋﺮﻭﺿﯽ ﻣﺴﺘﻌﻤﻞ ﺭﻭ ﮐﻨﺎﺭ ﺑﺬﺍﺭﻥ ﻭ ﺷﺮﻭﻉ ﮐﻨﻦ ﺑﻪ ﺑﯽ ﻭﺯﻥ ﮐﺎﺭ ﮐﺮﺩﻥ ﯾﺎ ﻭﺯﻥ ﻫﺎﯼ ﺗﺠﺮﺑﯽ‌ ﻭ ﺗﺮﮐﯿﺒﯽ‌ ﺩﺭﺳﺖ ﮐﺮﺩﻥ ﻣﺜﺎﻟﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎﺩ ﺩﻭﻡ : ﻣﺨﺎﻃﺐ ﺑﺮﺍﯼ ﺩﺭﮎ ﯾﮏ ﺗﺮﺍﻧﻪ ﺑﺎ ﭼﻨﯿﻦ ﺳﺎﺧﺘﺎﺭﯼ ﻣﺸﮑﻞ ﭼﻨﺪﺍﻧﯽ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ! ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺍﯼ ﮐﻪ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﺑﻪ ﯾﺎﺩ ﺁﻭﺭﺩ ﺗﺮﺍﻧﻪ ﯼ " ﺑﻮﯼ ﻋﯿﺪﯼ، ﺑﻮﯼ ﺗﻮﭖ /ﺷﻬﯿﺎﺭ ﻗﻨﺒﺮﯼ " ﺍﺳﺖ . ﯾﻪ ﺗﺮﺍﻧﻪ ﭘُﺮ ﺷﺎﻧﺲ ﻭﺍﺳﻪ ﺟﺎﺩﻭ ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺴﺘﻪ ﯼ ﺳﯿﮕﺎﺭ ﻭ ﺁﺩﺍﻣﺲ ﺑﻪ ﻗﻠﻢ، ﺩﻓﺘﺮ ﻭ ﮐﻔﺶ ﺑﻪ ﯾﻪ ﺩﻧﯿﺎ ﭘُﺮ ِ ﺁﺑﯽ ﻭ ﺳﻔﯿﺪ ﻧﻪ ﺳﯿﺎﻫﯽ، ﻧﻪ ﺑﻨﻔﺶ ﻣﺜﺎﻝ ﺩﻭﻡ : ﺍﮔﺮ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﻣﺎ ﺍﯾﻦ ﺗﺮﺍﻧﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﺎﯾﯽ ﻣﯽ ﺩﯾﺪ ﯾﻘﯿﻨﺎ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﯽ ﻭﺯﻥ ﻭ ﻣﺰﺧﺮﻑ ﻭ ﺳﺮﺍﯾﻨﺪﻩ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﯽ ﺳﻮﺍﺩ ﻣﺤﺾ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﺴﺘﯿﻢ ﮐﻪ ﺑﻮﯾﯽ ﺍﺯ ﻭﺯﻥ ﺗﺮﺍﻧﻪ ﺑﻪ ﻣﺸﺎﻣﺶ ﻧﺮﺳﯿﺪﻩ! ﻭﻟﯽ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺍﺟﺮﺍﯼ ﭼﻨﯿﻦ ﺗﺮﺍﻧﻪ ﺍﯼ ﺑﻪ ﯾﮏ ﻣﻠﻮﺩﯼ ﺗﺎﺯﻩ ﺗﺮ ﺧﺘﻢ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ .‏(ﺩﺭ ﻣﻘﺎﯾﺴﻪ ﺑﺎ ، ﻣﺜﻼ ﺍﯾﻦ ": ﺣﺘﯽ ﺻﺪﺍﺕ ﻧﻔﺮﯾﻨﯿﻪ / ﻫﺮﭼﯽ ﮐﺸﯿﺪﻡ ﮐﺎﻓﯿﻪ (! ﻫﺮ ﭼﯽ ﺑﯿﻦ ﻣﺎ ﺑﻮﺩ، ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﺑﺎ ﮔﺮﯾﻪ ﻋﺸﻖ ﺑﺮﻧﮕﺸﺘﻪ ﺩﻟﻢ ﺟﺎﯾﯽ ﻭﺍﺳﺖ ﻧﺪﺍﺭﻩ ﺣﺘﯽ ﺍﮔﻪ ﺍﺯ ﭼﺸﻤﺎﺕ ﺧﻮﻥ ﺑﺒﺎﺭﻩ ﻭﺍﺿﺢ ﺍﺳﺖ ﻭﻗﺘﯽ ﺗﺮﺍﻧﻪ ﺍﯼ ﺑﺎ ﺑﺎﻓﺘﯽ ﺗﺎﺯﻩ ﺳﺮﻭﺩﻩ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ، ﺁﻫﻨﮕﺴﺎﺯ ﻧﯿﺰ ﺑﺮﺍﯼ ﺁﻥ ﯾﮏ ﻣﻠﻮﺩﯼ ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻠﻖ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺍﯾﻦ ﺗﺎﺯﮔﯽ ﻫﺎ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﯾﺖ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﺟﺬﺍﺏ ﺗﺮ ﻭ ﺩﻟﻨﺸﯿﻦ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻝ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ﻫﻤﺎﻥ ﭼﯿﺰﻫﺎﯼ ﮐﻬﻨﻪ ﯼ ﮐﻠﯿﺸﻪ ﺷﺪﻩ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﻮﺩ ﻭ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ . ﺩﺭ ﺍﻏﻠﺐ ﻣﻮﺍﺭﺩ ﺩﺭ ﺣﯿﻄﻪ ﯼ ﺗﺮﺍﻧﻪ ﻫﺎﯼ ﻓﺎﺭﺳﯽ ﺍﯾﻦ ﻣﻠﻮﺩﯼ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﺮﻡ ﺗﺮﺍﻧﻪ ﺭﺍ ﻋﻮﺽ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ . ﯾﻌﻨﯽ ﺗﺮﺍﻧﻪ ﺑﺮ ﺭﻭﯼ ﯾﮏ ﻣﻠﻮﺩﯼ ﺗﺎﺯﻩ ﻣﯽ ﻧﺸﯿﻨﺪ ﻭ ﺍﺛﺮﯼ ﻣﺜﻞ " ﭼﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺮﺩ /ﺍﺭﺩﻻﻥ ﺳﺮﻓﺮﺍﺯ " ﺭﺍ ﭘﺪﯾﺪ ﻣﯽ ﺁﻭﺭﺩ . ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺑﻨﺪﻩ ﺍﯾﻦ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻗﻀﯿﻪ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻋﮑﺲ ﮐﻨﯿﻢ ﻭ ﺑﺠﺎﯼ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺁﻫﻨﮕﺴﺎﺯﻣﻠﻮﺩﯼ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺳﺮﺍﯾﻨﺪﻩ ﺗﺤﻤﯿﻞ ﮐﻨﺪ ﺍﯾﻦ ﺗﺮﺍﻧﻪ ﺳﺮﺍ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺮﺍﻧﻪ ﺍﯼ ﺗﺎﺯﻩ ﺁﻫﻨﮕﺴﺎﺯ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺯﺣﻤﺖ ﺑﯿﺎﻧﺪﺍﺯﺩ ! ﻧﺴﻞ ﻫﺎﯼ ﻗﺒﻠﯽ ﺗﻼﺵ ﻫﺎﯾﯽ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺯﻣﯿﻨﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﻭﻟﯽ ﺍﺛﺮﯼ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺟﺴﺘﺠﻮ ﺩﺭ ﻣﻮﺝ ﻫﺎﯼ ﺟﺪﯾﺪ ﺗﺮﺍﻧﻪ ﺳﺮﺍﯾﺎﻥ ﻗﺎﺑﻞ ﺭﻭﯾﺖ ﻧﯿﺴﺖ . ﺍﺯ ﺗﺮﺍﻧﻪ ﻫﺎﯼ ﻣﺸﻬﻮﺭﯼ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻓﺮﻣﯽ ﺗﺎﺯﻩ ﺑﻪ ﺍﺟﺮﺍ ﺭﺳﯿﺪﻩ ﺍﻧﺪ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﺑﻪ ﺗﺮﺍﻧﻪ ﻫﺎﯼ " ﯾﮏ ﺑﻮﺳﻪ " ﺑﺎ ﺍﺟﺮﺍﯼ ﻓﺮﻭﻫﺮ، " ﺻﺪﺍﯼ ﺑﯽ ﺻﺪﺍ " ﺑﺎ ﺍﺟﺮﺍﯼ ﻓﺮﻫﺎﺩ، " ﻋﺸﻖ " ﺑﺎ ﺍﺟﺮﺍﯼ ﺩﺍﺭﯾﻮﺵ ﺍﻗﺒﺎﻟﯽ ‏( ﻋﺸﻖ ﺷﮑﻞ ﭘﺮﻭﺍﺯ ﭘﺮﻧﺪﻩ ﺱ‏) ﻭ ..... ﺍﺷﺎﺭﻩ ﮐﺮﺩ . ﺑﺪﯾﻬﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﺪﻡ ﺭﻋﺎﯾﺖ ﻗﺎﻓﯿﻪ ﺩﺭ ﺑﻌﻀﯽ ﺗﺮﺍﻧﻪ ﻫﺎ ﻣﺜﻞ " ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺩﻭﺳﺖ ﻣﯽ ﺷﻮﯼ / ﺍﺭﺩﻻﻥ ﺳﺮﻓﺮﺍﺯ " ﻭ ﯾﺎ " ﺁﺗﯿﺶ ﺑﺎﺯﯼ - ﺟﻨﺘﯽ ﻋﻄﺎﯾﯽ " ﻫﯿﭻ ﺭﺑﻄﯽ ﺑﻪ ﻣﺒﺤﺚ ﻣﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ! ﻭ ﻧﯿﺎﺯﻣﻨﺪ ﺑﺮﺭﺳﯽ ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ ﺍﯼ ﺩﺭ ﺑﺎﺏ ﻧﺤﻮﻩ ﭼﯿﻨﺶ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺍﺳﺖ . ﺩﺭ ﺁﺛﺎﺭ ﺳﺮﺍﯾﻨﺪﮔﺎﻥ ﺟﺪﯾﺪ ﺗﺮ ﻧﯿﺰ ﮔﺎﻫﯽ ﺗﺮﺍﻧﻪ ﺍﯼ ﺑﺎ ﺑﺎﻓﺖ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﯾﺪﻩ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﻭﻟﯽ ﺍﯾﻦ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﻧﺎﭼﯿﺰ ﺍﺳﺖ ! ﺑﺎﯾﺪ ﺍﯾﻦ ﻣﻬﻢ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺍﻭﺯﺍﻥ ﺩﺭ ﺗﺮﺍﻧﻪ ﯾﺎ ﺣﺘﯽ ﻋﺪﻡ ﺭﻋﺎﯾﺖ ﺁﻥ ﻧﯿﺎﺯ ﺑﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺩﻗﯿﻖ ﺍﺯﺗﺮﺍﻧﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻨﺎﺧﺘﻦ ﻭﺯﻥ ﺩﺳﺖ ﺑﻪ ﺗﺮﺍﻧﻪ ﺳﺮﺍﯾﯽ ﺩﺭ ﻗﺎﻟﺐ ﺑﯽ ﻭﺯﻧﯽ ﺯﺩ ﺍﮔﺮ ﺗﺮﺍﻧﻪ ﺳﺮﺍﻫﺎﯼ ﺑﺰﺭﮔﯽ ﭼﻮﻥ ﻗﻨﺒﺮﯼ ﻭ ﺟﻨﺘﯽ ﻋﻄﺎﯾﯽ ﺗﺮﺍﻧﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﺑﯽ ﻭﺯﻥ ﺧﻠﻖ ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ ﺑﺪﯾﻦ ﺧﺎﻃﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﯾﻦ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻭﺯﻥ ﺍﺩﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﮐﺎﻣﻠﯽ ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﺯ ﻭﺯﻥ ﺭﻭﯼ ﺑﻪ ﺑﯽ ﻭﺯﻧﯽ ﻧﯿﺎﻭﺭﺩﻧﺪ ... ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺳﺨﻦ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﺎﯾﺪ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺗﺮﺍﻧﻪ ﻭ ﺳﺎﺑﻘﻪ ﯼ ﻣﻮﻓﻖ ﺩﺭ ﺗﺮﺍﻧﻪ ﻫﺎﯼ ﻣﻮﺯﻭﻥ ﺩﺍﺷﺖ ﺳﭙﺲ ﺩﺳﺖ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺗﻐﯿﯿﺮﺍﺕ ﺯﺩﻃﻮﺭﯼ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻨﯿﺪﻥ ﺗﺮﺍﻧﻪ ﺍﯼ ﺑﯽ ﻭﺯﻥ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺑﻔﻬﻤﺪ ﮐﻪ ﺗﺮﺍﻧﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﺮﺍﻧﻪ ﺳﺮﺍﯾﯽ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺳﺮﻭﺩﻩ ﻭ ﻋﻠﻢ ﺍﻭ ﺍﯾﻦ ﺑﯽ ﻭﺯﻧﯽ ﺭﺍ ﺍﯾﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩﻩ ﻧﻪ ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﯽ ... گام های بعدی حتما در ادامه...
     

    ارسال پیام خصوصی اشتراک گذاری : | | | | |
    این پست با شماره ۷۰۷۰ در تاریخ سه شنبه ۱۱ خرداد ۱۳۹۵ ۱۱:۱۷ در سایت شعر ناب ثبت گردید

    نقدها و نظرات
    جمیله عجم(بانوی واژه ها)
    سه شنبه ۱۱ خرداد ۱۳۹۵ ۱۵:۳۱
    خندانک خندانک خندانک خندانک خندانک
    خسته نباشی استاد خندانک خندانک خندانک
    خندانک خندانک خندانک خندانک خندانک
    خندانک خندانک خندانک خندانک خندانک خندانک
    آلاله سرخ(سیده لاله رحیم زاده)
    پنجشنبه ۱۳ خرداد ۱۳۹۵ ۱۲:۱۱
    خندانک خندانک خندانک خندانک خندانک خندانک
    نیره ناصری نسب
    سه شنبه ۱۱ خرداد ۱۳۹۵ ۰۸:۵۶
    درود جناب کاظمی بزرگوار

    سپاس از تلاشتان خندانک خندانک خندانک خندانک
    مهدی حریفی
    سه شنبه ۱۱ خرداد ۱۳۹۵ ۱۰:۳۰
    خندانک خندانک خندانک خندانک
    خندانک خندانک خندانک خندانک
    درود بر تو..بسیار عالی بود
    خندانک خندانک خندانک خندانک
    خندانک خندانک خندانک خندانک
    ابوالحسن انصاری (الف رها)
    سه شنبه ۱۱ خرداد ۱۳۹۵ ۱۷:۱۴
    درود بر شما و سپاس خندانک خندانک خندانک خندانک خندانک خندانک خندانک


    یدالله عوضپور    آصف
    سه شنبه ۱۱ خرداد ۱۳۹۵ ۲۰:۱۱
    دوست گرانمایه درودبرشما
    ضمن تشکر مجدد ازشما بخاطر ارائۀ این پست شایسته
    یک باردیگر بعرض میرساند
    برای آمادگی ذهنی افرادی که میخواهند فن ترانه سرایی را دنبال نمایند
    بهترین روش ، ذکر مثال از هر قالب ترانه است
    شایان ذکر است
    یک ترانه سرا باید یک ملودیَن باشد یعنی خودش آهنگی بسازد و روی آن ترانه ای بسراید
    باسپاس دیگربار خندانک
    خندانک خندانک خندانک خندانک خندانک خندانک
    محمد علی سلیمانی مقدم
    پنجشنبه ۱۳ خرداد ۱۳۹۵ ۱۷:۴۴
    درود بر شما و سپاس از این که سخاوت مندانه، دانسته های با ارزشتون رو در اختیار دوستان قرار می دید.
    پاینده باشید و بسرایید، هزاران ترانه از عشق
    خندانک خندانک خندانک خندانک خندانک خندانک
    مجنون ملایری
    شنبه ۱۵ خرداد ۱۳۹۵ ۰۵:۰۶
    با سلام جناب کاظمی عزیز بسیار عالی نوشته اید موفق باشی
    حمیدتقی زاده
    دوشنبه ۱ بهمن ۱۳۹۷ ۲۳:۳۷
    ،🌷✋
    تنها کابران عضو میتوانند نظر دهند.



    ارسال پیام خصوصی

    نقدو تحلیل شعر شاعران سایت

    نظرات

    مشاعره

    کاربران اشتراک دار

    محل انتشار اشعار شاعران دارای اشتراک

    حمایت از شعرناب

    شعرناب

    با قرار دادن کد زير در سايت و يا وبلاگ خود از شعر ناب حمايت نمایید.

    کلیه ی مطالب این سایت توسط کاربران ارسال می شود و انتشار در شعرناب مبنی بر تایید و یا رد مطالب از جانب مدیریت نیست .
    استفاده از مطالب به هر نحو با رضایت صاحب اثر و ذکر منبع بلامانع می باشد . تمام حقوق مادی و معنوی برای شعرناب محفوظ است.
    0