پست های وبلاگ

به نام یگانه‌سراینده‌ی دیوان آفرینش

از خاک‌ آمد
آدمی که خود را
به آب و آتش می‌زند
تا حسّ عشق‌ورزی‌اش
با هیچ بادی
در خاک نیفتد!

 

*´¨¯¨*•~-.¸,.-~*´¨¯¨*•~-.¸,.-~*

پ.‌ ن:
بارزترین آرایه‌های ادبی سپید کوتاه جاری؛ عبارتند از: 
_ کاربرد آرایه‌ی ادبی تلمیح (آفرینش انسان از خاک) 
_ کاربرد آرایه‌ی ادبی کنایه («خود را به آب و آتش زدن» و نیز «بر خاک افتادن»)
_ کاربرد آرایه‌ی ادبی مجاز (باد: مجازا سختی و گرفتاری)
_ کاربرد توامان آرایه‌های ادبی تضاد و مراعات نظیر (ذکر «آخشیجان»؛ یا همان «عناصر اربعه»)

_ آرایه‌ی ادبی ردالعجز علی الصدر_«بازبردن انجام به آغاز»_ (کاربرد واژه‌ی «خاک» در سرآغاز و تکرار آن در پایانِ کوتاه‌سپیدِ جاری.)

 

* اگر عمر و زمانی بود، در پنجره‌ی سبز پست جاری، پیرامون آرایه‌های ادبی مورد اشاره، مطالبی دیگر ارائه خواهد شد.

 

سپاس از توجّه و خوانش مهرانگیزتان!