غزل و ترانه

یک غزل و يک ترانه از مهدی ملکی الف


اوجِ آرامش

با نفس‌های تو پیوسته جهان آرام است
عطر جانت که بپیچد دل و جان آرام است

اوج آرامش این عاشقِ ناآرامی
با تو این شاعر بی تاب و توان آرام است

مثل دریای خروشان نشوم کاش، ولی
با تو حتی دل من در فوران آرام است

بس که گرمای تنت را به دلم می‌بخشی
فصلِ غمگینِ زمستان و خزان آرام است

باز آسایش این قلب خرابی امشب
با تو در سینه‌ی گیجم ضربان آرام است



لبخند

آرامشم با بودنِت پایان نداره
اینجا که هستی حالِ قلبم رو به راهه
دیوونه‌ی شب‌های این شهرم ‌کنارِت
هر شب برای من وجودِت مثل ماهه

خاموش و سردم روز و شب، اما تو باید
با نورِ قلبت توی این شب‌ها بتابی
باید بمونی پیش من ای ماهِ زیبا
وقتی خودِت سازنده‌ی این عشقِ نابی

با بودنِت این کلبه با احساس میشه
با من بمون چون با تو پر معناست دنیا
غرقِت شدم از بس تلاطم داره چِشمت
ای دائما زیباتر از امواجِ دریا

حس می‌کنم من با تو دائم توی اوجم
آغوش تو بالاتر از هر آسمونه
من آدمی خوشبخت و خوشحالم عزیزم
تا رو لبت لبخندهای مهربونه

دنیا فقط با بودنِت آرومه واسم
با من بمون چون بی تو قلبم ناامیده
از بس که فریادت زدم، شاید که قلبِت
احساس رو از شعرهای من شنیده


شاعر: مهدی ملکی الف