سایت شعرناب محیطی صمیمی و ادبی برای شاعران جوان و معاصر - نقد شعر- ویراستاری شعر - فروش شعر و ترانه اشعار خود را با هزاران شاعر به اشتراک بگذارید

منو کاربری



عضویت در شعرناب
درخواست رمز جدید

اعضای آنلاین

معرفی شاعران معاصر

انتشار ویژه ناب

♪♫ صدای شاعران ♪♫

پر نشاط ترین اشعار

حمایت از شعرناب

شعرناب

با قرار دادن کد زير در سايت و يا وبلاگ خود از شعر ناب حمايت نمایید.

کانال تلگرام شعرناب

تقویم روز

چهارشنبه 9 خرداد 1403
    22 ذو القعدة 1445
      Wednesday 29 May 2024
        به سکوی پرتاب شهرت و افتخار ،نجابت و اقتدار ... سایت ادبی شعرناب خوش آمدید مقدمتان گلباران🌹🌹

        چهارشنبه ۹ خرداد

        پست های وبلاگ

        شعرناب
        همایون رحیمیان شاعر گیلانغربی
        ارسال شده توسط

        سعید فلاحی

        در تاریخ : يکشنبه ۹ بهمن ۱۴۰۱ ۱۳:۱۸
        موضوع: آزاد | تعداد بازدید : ۲۴۸ | نظرات : ۳

        استاد "همایون رحیمیان" شاعر کرمانشاهی، زاده‌ی گیلان‌غرب است. وی شاعری با احساس که غزل‌ها و دوبیتی‌هایش سرشار از نگاه ناب عاشقانه‌ی اوست. 
        کتاب "گریه کن گل شقایق فصل زرد خشکسالی است" مجموعه‌ای از اشعار ایشان است که در سال ۱۳۸۵ توسط نشر شاکر، چاپ و منتشر شد.

        ▪نمونه‌ی شعر کوردی:
        (۱)
        [زرده خزان] 
        کپوو زرده خزان هات و ته ناتی 
        شِنَه‌ی ولنگِ رزان هات و ته ناتی 
        کپوو چیو آگرِ  ژیرِ خوه‌له‌کو...
        کِه‌زه‌ی سوزِ سِقان هات و ته ناتی 
        چراخِ قریَه‌گان خاموش بیون و
        شَوِ حسرت له بان هات و ته ناتی 
        چنی روژم پیِ روژان وه سر چی 
        چنی شَو پی شَوان هات و ته ناتی 
        چنی احساسَگم گُل کِرد اِرای تو 
        چنی شعرم له گیان هات و ته ناتی 
        کپوو له باخِ احساسِ شه‌ویلِم 
        خِشَی ولنگِ خزان هات و ته ناتی 
        کپوو گیان هایده کو... یادِت بِمینی 
        که وختِ کوچِمان هات و ته ناتی.

        (۲)
        تَه چید و آسمان واری له شُونِد 
        مَنَه‌جی حسرت و زاری له شُونِد 
        تَه چید و خاطرات تَه نِشانِن 
        دو صد زخمِ غمِ کاری لَه شُونِد.

        (۳)
        ته چید و آسمانم گیره سردا
        بلوزه‌ی آگرم له بال و پر دا
        من و کوچ غم آلود ته نازار
        دلی بشکی یه‌کی آخر خَوَر دا.

        (۴)
        خدا زانی ته نازارِ خُوَمیدِن
        رزِ قرمز له گلزارِ خُوَمیدِن
        مِن و شِکوَه له آزارِ ته هرگز 
        ته نازارِ دل آزارِ خُوَمیدِن.

        (۵)
        بنووڕه گوڵوەنی یِ مێخەکیه  
        وَ ئِی خفتانِ نازِ پۊلەکیه 
        بنووڕه ئِی بتِ کەڵهر نشینه 
        وَ کلگەیلِ قەشنگِ پیچەکیه.

        (۶)
        وه قوروان خود و ئَو گُلوَنی‌تَه 
        فداییِ بژانگِ سوزنی‌تَه  
        لَه کِل گَیلِ تَه زیبایی رِشیدِن
        خلافِ قلبِ سردِ آهنی‌تَه.

        ▪نمونه‌ی شعر فارسی:
        (۱)
        [انگار نه انگار] 
        به هوای تو شدم زار و تو انگار نه انگار
        پرم از حسرت دیدار و تو انگار نه انگار  
        دوستت دارم و دانم که مرا دوست نداری
        آه از این عشق شرر بار و تو انگار نه انگار 
        آنچه از مدتِ دوریِ تو ای یار کشیدم
        به غزل می‌کنم اقرار و تو انگار نه انگار 
        رزِ نازِ تو بنازم که به هر پیچشِ نازش
        می‌دهد این‌همه آزار و تو انگار نه انگار 
        سقفِ تنهاییِ من با همه سنگینیش آخر 
        می‌شود بر سرم آوار و تو انگار نه انگار
        بی‌تو مهتاب شبی باز در آن کوچه کشیدم
        نخ به نخ بسته‌ی سیگار و تو انگار نه انگار
        در اتاقی که به اندازه‌ی دلتنگی من نیست 
        منم و گوشه‌ی دیوار و تو انگار نه انگار
        نه سلامی و علیکی نه پیامی و نه پیکی 
        آه از این بغضِ تلنبار و تو انگار نه انگار 
        شبِ بارانی و هذیانِ دلِ عاشقِ زارم
        و گلِ اخمِ پرستار و تو انگار نه انگار.

        (۲)
        [آلوچه] 
        لبت آلوچه‌ی کالی‌ست که چیدن دارد
        چیدن آخر چکنم عرض... چشیدن دارد 
        هر شب آهوی خیال تو به صحرای دلم 
        تا سپیدای سحر شوقِ چریدن دارد 
        خوش‌تر از غوره‌ی انگورِ دلِ تاکستان
        تاکزادِ لبِ تو میل مکیدن دارد
        لحظه‌ی صیدِ منِ دربدر ای سنگین دل
        ناوکِ خونیِ ابروت چه دیدن دارد 
        تویی آن ماه بلند و منم این یکه پلنگ 
        کز سرِ دره‌یِ شب عشقِ پریدن دارد 
        به وفایِ تو قسم کز دلِ خاکسترِ من 
        باز ققنوسِ دگر ذوقِ دمیدن دارد 
        از پسِ پنجره یک لحظه تماشایم کن 
        که دلم دلهره‌ی تلخِ تکیدن دارد
        کاش می‌شد که دلِ سنگی تو می‌فهمید 
        کی پر و بالِ منِ چلچله چیدن دارد.

        (۳)
        [کمند ابرو] 
        روزی که دلِ ساده‌ام افتاد به بندش
        خم هیچ نیاورد به ابرویِ کمندش 
        با من سرِ ناساز ندانم که چرا داشت 
        عشقی که مرا کشت غریبانه سمندش
        می‌خواستم از عارضِ او بوسه بچینم 
        افسوس که نگذاشت مرا بختِ بلندش
        دیشب ز پسِ پنجره مهتاب تراوید 
        از پشتِ یکی پیرهنِ نازِ پرندش...
        تا صبح جهان غرقِ تماشا شده بودند 
        از بلخ و سمرقند و بخارا و خجندش
        مستیِ مرا دید و بخندید و پسندید 
        ای وای ز لعلِ لبِ مستانه پسندش
        گفتم که بپوش این‌همه عریانیت ای ماه
        از چشم ستاره تو نترسی و گزندش
        دیوانه به لبخند یکی داد جوابم 
        یا رب کمکی کن که گزندی نزنندش
        آن بوسه که از او به دلِ خواب گرفتم 
        ترسم که بمیرم ز فراوانیِ قندش...

        (۴)
        [سبدی بوسه] 
        بی‌قرارت شده‌ام باز قراری بگذار
        سبدی بوسه برایم به کناری بگذار
        این منم سر به هوا دلشده انگشت‌نما 
        روی دوشِ دلم ای یار تو باری بگذار
        دمِ آخر تو بیا در سبدِ خاطره‌هام
        با یکی شاخه گلِ سرخ... اناری بگذار
        روبرویِ منِ پاییزِ به یغما رفته 
        از خودت تابلوِ سبزِ بهاری بگذار
        تا پس از رفتنِ تو باز نمانم غمگین 
        روی آیینه‌ی من خطِ غباری بگذار
        پیشِ پایِ منِ دربندِ نخِ روسری‌ات
        خواهشا ای بتِ من راهِ فراری بگذار 
        هوسِ دلهره کرده دلِ دیوانه‌ی من 
        شب قراری به تهِ کوچه‌ی تاری بگذار
        وصل یا مرگ از این بیش نخواهم دیگر
        یا قراری بِنه یا حلقه‌ی داری بگذار.

        (۵)
        [افق خاطره] 
        ای که در خاطرِ خود خاطره از ما داری
        خوش‌تر از خاطره در خاطرِ ما جا داری
        باورم نیست که وارد بشوی از درِ صلح 
        تو که با عالم و آدم سرِ دعوا داری
        همه‌ی هستیِ موهومِ دلِ مجنونم 
        نذریِ ناز نگاهی که تو لیلی داری
        آخر ای در افقِ خاطره‌ها پیوسته 
        گوییا گمشده قویی لب دریا داری
        برفروز آتشِ لبخندِ قشنگت به غروب
        که مه‌آلوده‌ترین جاده‌ی رویا داری
        آهوی وحشیِ من کم به خیابان بخرام
        که سرِ کوچه دو صد عاشقِ شیدا داری
        سر به زیر آمده این لاله‌ی عباسی من 
        بس که تو شوخ‌ترین نرگسِ شهلا داری
        شاه‌توتِ لبت امسال نصیب چه کَسَ‌ست 
        تو که در حقِ منِ دلشده... اما داری
        به یکی نسخه‌ی لبخند... همایونت را
        زندگی بخش که اعجاز مسیحا داری.

        (۶)
        وقتی که سرِ سفره غمِ نان داری
        یا چشمِ غم‌آلوده‌ی گریان داری
        این خالیِ ایمان تو کیلویی چند 
        هرچند به سنگینی‌اش ایمان داری.

        (۷)
        به چشمت شطی از رویا تو داری
        هوایِ شاعری شیدا تو داری
        منه بر هم دو پلکت... عاشقانه 
        که چشم‌اندازی از دریا تو داری.

        گردآوری و نگارش:
        #زانا_کوردستانی 

        ارسال پیام خصوصی اشتراک گذاری : | | | | |
        این پست با شماره ۱۲۹۵۷ در تاریخ يکشنبه ۹ بهمن ۱۴۰۱ ۱۳:۱۸ در سایت شعر ناب ثبت گردید

        نقدها و نظرات
        عارف افشاری  (جاوید الف)
        يکشنبه ۹ بهمن ۱۴۰۱ ۱۷:۳۲
        خندانک
        مریم کاسیانی
        يکشنبه ۹ بهمن ۱۴۰۱ ۲۰:۰۹
        درود بر شما و آقای رحیمیان ارجمند
        اشعار زیبایی خواندم
        خندانک خندانک خندانک
        خندانک خندانک
        خندانک
        زهره دهقانی ( شادی)
        دوشنبه ۱۰ بهمن ۱۴۰۱ ۲۰:۰۶
        سلام و درود ادیب بزرگوار
        افتخار آشنایی با استاد بزرگی را از قلم شما داشتم🙏🌹🙏🌹🙏🌹🙏
        شاد باشید
        تنها کابران عضو میتوانند نظر دهند.



        ارسال پیام خصوصی

        نقد و آموزش

        نظرات

        مشاعره

        کاربران اشتراک دار

        محل انتشار اشعار شاعران دارای اشتراک
        کلیه ی مطالب این سایت توسط کاربران ارسال می شود و انتشار در شعرناب مبنی بر تایید و یا رد مطالب از جانب مدیریت نیست .
        استفاده از مطالب به هر نحو با رضایت صاحب اثر و ذکر منبع بلامانع می باشد . تمام حقوق مادی و معنوی برای شعرناب محفوظ است.
        0