چوبه دار

وسط شهر خودم دگر مرا دار بزنید // بجای گریه و ناله فقط کف بزنید // ما که ناحق برفتیم سر آن چوبه دار // گر خنک شد دلتان زخم زبان هم نزنید // دیگر نیست جانی روح از بدنم گشته رها // مرد خسته چشم بسته تو غبار بالای دار //  پیش وجدان و خدا ..  مرگ ناحق ز مهدی  شب تار // نکنید اندکی چو گلایه از مردی که شد طعمه دار// ای جماعت چه کردید با من خسته دل بریده از خلق زمان // آرزوهایم  که  رفت ز باد ز این خلق زمان// بگویید گناه من چه بود زدید انگ مکرر ز دل خسته من //  شهر ما قاضی نداشت  قصاب شدن این ناکسان و عاقبت قاتل من