شعری سراسر دوستت دارم

الا ای ترک شیرازی؛ به جان؛ من دوستت دارم
به دست داری دل من را؛ بدان؛ من دوستت دارم

به خال هندویت هستم ؛چو پروانه به گرد شمع
چو بنویسم سلامم را؛ بخوان؛ من دوستت دارم

سمرقند و بخارا را؛ تو گر گویی همه عالم
نثارم بر قدوم تو؛ چنان؛ من دوستت دارم

نباشم حافظ و لیکن؛ منم رندم؛ خراباتی
تو چون ذکری به لبهایت ؛ بِران؛ من دوستت دارم

گره کرده دو دستان را؛ به دور قامتت عقلم
که عشقت بر دلم باشد ؛ گران؛ من دوستت دارم

ز هجرانت به تنگ آمد؛ همه فکر و دل و روحم
به سر کی آید این هجران؛ فغان؛ من دوستت دارم

اگر روزی میان جمع؛ رسد دستان به دستاتت
کشم تنگت به آغوشم ؛ عیان؛ من دوستت دارم