سایت شعرناب محیطی صمیمی و ادبی برای شاعران جوان و معاصر - نقد شعر- ویراستاری شعر - فروش شعر و ترانه اشعار خود را با هزاران شاعر به اشتراک بگذارید

منو کاربری



عضویت در شعرناب
درخواست رمز جدید

معرفی شاعران معاصر

پر نشاط ترین اشعار

انتشار ویژه ناب

♪♫ صدای شاعران ♪♫

تقویم روز

چهارشنبه 30 مرداد 1398
  • روز بزرگداشت علامه مجلسي
  • حمله به مسجد گوهرشاد و كشتار مردم توسط رضاخان، 1314 هـ ش
21 ذو الحجة 1440
    Wednesday 21 Aug 2019
    • روز جهاني مسجد
    هر چه بیشتر به کسی عشق میورزیم ، بیشتر در اسرار هر چیز نفوذ می کنیم . مولانا

    چهارشنبه ۳۰ مرداد

    پست های وبلاگ

    شعرناب
    آب را گِل نکنیم
    ارسال شده توسط

    مجید خوش خلق سیما

    در تاریخ : سه شنبه ۲۱ شهريور ۱۳۹۶ ۰۰:۱۷
    موضوع: آزاد | تعداد بازدید : ۱۹۰ | نظرات : ۰

    همه مان می دانیم ؛ هم به فرموده ی سهرابِ عزیز : آب را گِل نکنیم.
     پس چرا منتظرم ؟!
    همه مان می دانیم ؛ باغ ها زندگیند و درختان ریه هایِ تنِ پر دودِ زمین ، سایه پَردازِ حریرِ چمن وخیسیِ خاک ، سفره یِ رحمت وُ ایثارِ مُبین.
    همه مان می خوانیم صد هزاران غزل از فیضِ گل و وصفِ هَزار ، سبزی و خرمیِ فصلِ بهار، نظمِ موزونِ طبیعت به چهار ، همه از میمنت و لطفِ نگار.
     خنده ام می گیرد !!
     پس چرا منتظرم ؟!
     چه کنم؟!! از خودت پرسیدی؟ یا هنوز منتظری ، تا که همسایه ات آغاز کند؟
     که همه در خوابند؟
    تو مگر بیداری ؟
    تو دلت می سوزد ؟
    این دلِ سوخته ، آنهم به دروغ ، به چه کاری آید؟
     دردی از مامِ وطن می داند ، یا از این سیلِ جنون می کاهد؟
    همه مان مسئولیم ، چون همه خنده به لب منتظریم ، بی ثمر منتظرِ معجزه ایم تا دری باز شود وَ همه کار به دانگونه که باید سازد.
    همه مان مسئولیم چون فقط منتظریم تا دری باز شود وَ سراسر دنیا گلشن وُ سبز وُ مصفّا گردد وَ در ایّامی خوش ، غرق در تنبلی وُ جور وُ فساد ، مملو از رنگ وُ ریا ، دهنی باز کنیم که خدایا شکرت.
    خنده ام می گیرد ...
     پس چه باید کردن؟ من زخود پرسیدم وَ کنون می دانم بهتر آن است به خود پردازم که ببینم چه توانم کردن.
     من به اندازه یِ خود ؛ هر چه از دستِ توانم آید ،  که گُلی را نکنم ، به همین آسانی ، که نهالی جلویِ خانه یِ خود بنشانم ،
    بوته ای در چمنِ باغچه ام بگشایم یا که گلدان به سرِ طاقچه یِ پنجره ام بگذارم.
     یا که برآتشِ افروخته ای در دلِ دشت ، یا که در جنگلِ سبز پس از هر روزِ خوش وُ عیش و گذار ، خاکِ خاموشی و یا آبِ سکوت به دمِ شوم وُ سیه فتنه یِ سوزانِ حریق افشانم ،  به همین آسانی ...
    من به اندازه یِ خود مسئولم.
    من به اندازه یِ خود مجبورم.
    من چرا هم سخنِ بی هنرانی گردم که فقط چشمِ طلب از همه دنیا دارند.
     من به خود می گویم : من به اندازه یِ هرجرعه نفس ، به هوا مرهونم ، من به اندازه یِ هر لقمه یِ نان ، من به اندازه هر قطره یِ آب یا به شکرانه یِ هر موجودی که دراین چرخه یِ پیچیده یِ ناب ، بیشتر از منِ انسانِ بلند آوازه ، کمرِ خدمتِ دنیا بسته ، به همه رکنِ زمین مدیونم.
    راستی می دانی که زمین محضرِ والایِ اهورا مزدا ست؟
    سال ها گفته ام او عشق من است ، آی ای عاشقِ مست به همه کون و مکان گوی درود و سپاست این به ، که به اندازه و امکانِ توانت از جان ، سفره یِ گرمِ دلت را با شوق بر زمین بگشایی و به اندازه یِ لبخند ؛ اگر بتوانی ، رنجِ این غربت را ، ز تنِ غمزده ای بِزُدایی.
    قدرِ الطافِ شکوفنده یِ یزدانی را با نگاهی خوشتر به نظر بنشانی.
    اینچنین باز خوش َاست ،‌ می تواند که از این بدتر و بد تر گردد ، می تواند که شب و روز سیه تر گردد.
     آب را گِل نکنیم ، آب را گِل نکنیم.

    ارسال پیام خصوصی اشتراک گذاری : | | | | |
    این پست با شماره ۸۲۶۴ در تاریخ سه شنبه ۲۱ شهريور ۱۳۹۶ ۰۰:۱۷ در سایت شعر ناب ثبت گردید

    آموزش و نقد شعر

    نظرات

    مشاعره

    کاربران اشتراک دار

    محل انتشار اشعار شاعران دارای اشتراک
    کلیه ی مطالب این سایت توسط کاربران ارسال می شود و انتشار در شعرناب مبنی بر تایید و یا رد مطالب از جانب مدیریت نیست .
    استفاده از مطالب به هر نحو با رضایت صاحب اثر و ذکر منبع بلامانع می باشد . تمام حقوق مادی و معنوی برای شعرناب محفوظ است.
    0