مهتاب بی تاب

مهتابم و بی تاب ز اندوه جهانم
وقتی به زمان تکیه کنم دل نگرانم
هر جا غزلی ناب به آوای من افتد
سرشار تر از تاب و تب شاعر  آنم
یک  عمر بود خنده من شادی مردم
تکرار شود اینهمه شادی نگرانم
امروزم اگر غوطه ور کودکی خویش
اما وطن  و مردم آن پاره جانم
سرزنده نمی گردم اگر خنده نباشد
نیمی ز همه،حال همه اهل جهانم
بی تاب شوم همچو شب نیمه مهتاب
یاسم  که همیشه  نگران     بوستانم