خمار مستی

همه دم تو در خیال و تو شدی خمار مستی
که از آنِ اول ای جان به دلم‌چه خوش نشستی
به چه ات کنم‌قیاست به جمال ماه و خورشید
که تو برتری و دائم به دل و به جان  و هستی
غم دوریت چگونه زتحمل این گذشته
که تو چون نگه نمودی نگهم به غیر بستی
نظر ار نمی کنی تو بگذار محو باشم
که تو غصه را زجانم به‌نگاه خود برستی
دم و لحظه ای نباشد که روی زپیش چشمم
تو‌خدا شدی بت غم زوجود من شکستی
چه شود اگر بنوشم زمی وجودت ای جان
که شراب کهنه جان‌است و تمام می پرستی
شده تشنه بی قرار و به نیاز در تماشا
که شوی تو شعر نابش به شراب و شور و مستی

#حسین گودرزی"تشنه"

۱۴۰۳/۱/۱۹