سایت شعرناب محیطی صمیمی و ادبی برای شاعران جوان و معاصر - نقد شعر- ویراستاری شعر - فروش شعر و ترانه اشعار خود را با هزاران شاعر به اشتراک بگذارید

منو کاربری



عضویت در شعرناب
درخواست رمز جدید

معرفی شاعران معاصر

انتشار ویژه ناب

محل انتشار اشعار شاعران دارای اشتراک

تبلیغات متنی

♪♫ صدای شاعران ♪♫

تقویم روز

چهارشنبه 25 فروردين 1400
  • روز بزرگداشت عطار نيشابوري
3 رمضان 1442
    Wednesday 14 Apr 2021

      پر نشاط ترین اشعار

      کانال رسمی شعرناب

      بار پروردگارا، دلهاي ما را به باطل ميل مده پس از آنکه به حق هدايت فرمودي و به ما از لطف خود رحمتي عطا فرما، که تويي بسيار بخشنده (بي‌منّت). آل عمران آیه ۸

      چهارشنبه ۲۵ فروردين

      پست های وبلاگ

      شعرناب
      \آن دیدارِ نخستینِ من و معجِزِ آفاق \
      ارسال شده توسط

      عیسی نصراللهی ( سپیدار )

      در تاریخ : يکشنبه ۲۰ خرداد ۱۳۹۷ ۰۴:۰۳
      موضوع: آزاد | تعداد بازدید : ۹۶۵ | نظرات : ۳

       
      بِنامِ تنهایی 
       
       
      از جاهایی انسان احساس میکُنَد که گذشته اش بیخودی نبوده،اَقلا تنها دلخوشی اش همانَست که نمیتواند انکارش کند_یک روشنا،یک خیال و یک آرزویِ خیسِ خوش(همانکه شرمِ عرقِ نخستینم بود)  وقتی رویِ نیمکتِ دانشکده یِ اقتصاد بِفکرِ ژتون و سِلفُ و تهیه یِ کتاب دوسه ماهِگیِ بدوِ ورودَت به همان مکانِ خاصِ ذهنیت یافته شُده ای و در مخیله ات پیجور هستی که بُپرسی راهِ رسیدن به دانشگاه کدامین رَوِش بهتر میتواند از تاخیرِ هرروزه ات بکاهد و به مشق و تکالیفَت بِرِسی. در این اوهامِ خسته کننده یِ لجوجِ گنگِ پریشان و روزمره یِ بیخودیِ تکراری هستی که :
      دُرُست دستت را زیرِ چانه ات گرفته ای،رویِ همان نیمکتِ کم کم سرد شده یِ دانشکده یِ اقتصاد هستی و ناگهان چشمَت به ناجیِ دلآرامِ سالهایِ بیقراری و سالهایِ نفسهایِ تنِ خودَت(آنکه خَرامان به راه است و نمیدانَد در تیررَسِ نگاهِ گناهِ پاکِ نخستین دلباختگیست)...
      او نمیداند که باید باشد ولی تقصیری ندارد.آهویِ رَم کرده یِ آب نطلبیده یِ در سایه ماوا گرفته یِ سالهایِ خویش است.همان تنهاییِ پُر از شور و شلوغیِ کودکانه ای که گاه موجودی رویایی ولی بی دست و پای،انتظارِ کامیابیِ دلِ کوچکش را بهانه یِ دیدارِ آخرین مینماید و در پَسِ اَفسردگیِ مُدامَش دلش میخواهد یَلِه رَوَد و بیاساید.
      اما چه میشَوَد  آه  :
       
       
      تمامِ شهر پیِ تو اَند و 
      من
      نیز چنین
      در پِیِتَم
      ( بانیِ آوارِگی ام ) ....
       
      __________________________
       
       
      در این سالهایی که شاهدِ بزرگ شدنِ کودکِ خویش بوده و در بهترین و کاملترین روزگارِ تنهاییِ بلوغِ خویشی اش ،به نیمه سَر رسیده  و مرزِ پختگیِ عمر را . و مشغولِ جمع آوریِ مرقوماتِ فروید و هگز و مارکس و شریعتی و هِگِل و دراماتیکا و فالو و بنتام و ارسطو و شاملو و مولوی و کِنز و برتون و دِکارت و شینتو و بودا و تولستو و کامو و هدایت و کافکا و کلامِ خدا و ...‌هکذا و هکذا
       
      ...................    ................... ........  .....
      به یاد می آوَرَد :
       
       
       
       
       
      گفت:
      کوتاه کرده ام مویِ پریشانَم،ببین
      ماه تَر
      تودِل بُروتَر
      نازتَر
      اینک بسی خورشیدِ تابان گشته ام
      عیسا_ ببین
      وای زیبا گشته بود
      _عالی_
      ولی
      آن زلفِ پیچانُ
      هوایِ دستِ غمبارُ
      صدایِ آن تَپِشها
      و
      همان موهایِ لرزانُ
      همان زلفانِ چرخانُ
      شبِ گیسویِ رقصانُ
      به زیرِ نورِ بارانُ
      بدونِ چترِ خیسانُ
      بدونِ
      مویِ پیچانُ
      دِگر
      هرگز
      خدایا
      طرحِ لبخندَم نبود
      و
      سالها اینک
      زِ
      خود پرسیده و تشویشِ من بوده ست: 
      که
      آیا
      مهربان،زیبا رُخِ افسونِ خندانم
      چرا
      آنشب:
      به زیرِ نورِ مهتابِ همان کاشانه یِ دلگیر
      به من میگُفته:
      کوتاه کرده ام مویِ پریشانِ سیاهِ باورِ پاییزیِ خود را ...
       
       
      _______________________________
       
      عیسی نصراللهی

      ارسال پیام خصوصی اشتراک گذاری : | | | | |
      این پست با شماره ۸۸۰۶ در تاریخ يکشنبه ۲۰ خرداد ۱۳۹۷ ۰۴:۰۳ در سایت شعر ناب ثبت گردید

      نقدها و نظرات
      عیسی نصراللهی ( سپیدار )
      يکشنبه ۲۰ خرداد ۱۳۹۷ ۰۸:۳۷

      __________________________

      شبی مُرده بودم
      و
      در کنارِ جسدِ خویش
      به تو می اندیشیدَم ...

      __________________________


      نصراللهی
      عیسی نصراللهی ( سپیدار )
      دوشنبه ۲۱ خرداد ۱۳۹۷ ۰۶:۰۶


      میانِ فصلِ سردِ سالِ اندُهگین
      همه پیدا شُدند ناگه
      به رویِ پهنه یِ آبی
      دو فصل از کوچِ مرغانِ همآوایی
      تو گویی آسمان بر میهمانِ خویش
      گرفته ردِّ دردِ برفِ لرزانِ تماشا را
      گهی جمعند و گَه مثلِ دو کودک
      سالها،خیزان و اُفتانَند
      تو
      اما
      نیستی
      ای مرغِ زیبایم
      پَریدی
      رفته ای ...تنها
      و من پیوسته
      از دردِ فراقِ تو
      زِ عُمرِ رفته ام در بُهت و حیرانَم
      شَبی غمگین و افسرده
      دوباره
      تک به تک
      از نو، چرا باز هَم
      تمامِ کوچ هایِ رفته را در خواب میبینَم؟
      بگو ای مرغِ تنهایَم
      بگو ای مرغِ آزادم

      __________________________

      بداهه_ نصراللهی ۹۷/۳/۲۱
      مینا رسولی
      سه شنبه ۲ مرداد ۱۳۹۷ ۱۱:۴۳
      درود بر شما
      عالی و دلنشین
      خندانک خندانک خندانک
      تنها کابران عضو میتوانند نظر دهند.



      ارسال پیام خصوصی

      نقدو تحلیل شعر شاعران سایت

      نظرات

      مشاعره

      کاربران اشتراک دار

      محل انتشار اشعار شاعران دارای اشتراک

      حمایت از شعرناب

      شعرناب

      با قرار دادن کد زير در سايت و يا وبلاگ خود از شعر ناب حمايت نمایید.

      کلیه ی مطالب این سایت توسط کاربران ارسال می شود و انتشار در شعرناب مبنی بر تایید و یا رد مطالب از جانب مدیریت نیست .
      استفاده از مطالب به هر نحو با رضایت صاحب اثر و ذکر منبع بلامانع می باشد . تمام حقوق مادی و معنوی برای شعرناب محفوظ است.
      0