سایت شعرناب محیطی صمیمی و ادبی برای شاعران جوان و معاصر - نقد شعر- ویراستاری شعر - فروش شعر و ترانه اشعار خود را با هزاران شاعر به اشتراک بگذارید

منو کاربری



عضویت در شعرناب
درخواست رمز جدید

اعضای آنلاین

معرفی شاعران معاصر

انتشار ویژه ناب

♪♫ صدای شاعران ♪♫

پر نشاط ترین اشعار

حمایت از شعرناب

شعرناب

با قرار دادن کد زير در سايت و يا وبلاگ خود از شعر ناب حمايت نمایید.

کانال تلگرام شعرناب

تقویم روز

دوشنبه 3 ارديبهشت 1403
  • روز ملي كارآفريني
  • روز بزرگداشت شيخ بهايي
14 شوال 1445
    Monday 22 Apr 2024
      به سکوی پرتاب شهرت و افتخار ،نجابت و اقتدار ... سایت ادبی شعرناب خوش آمدید مقدمتان گلباران🌹🌹

      دوشنبه ۳ ارديبهشت

      پست های وبلاگ

      شعرناب
      یک اشتباه رشته رشتۀ رایج
      ارسال شده توسط

      نیما ابراهیمی

      در تاریخ : سه شنبه ۲۳ اسفند ۱۴۰۱ ۰۵:۳۱
      موضوع: آزاد | تعداد بازدید : ۵۱۶ | نظرات : ۱۶

      مرد داشت مثل همیشه پروازش را می کرد و شاد و رها دشت های کنار خانه اش را هرس می کرد. ساعتش زنگ خورد. به آن نگاه کرد. وقت آن شده بود که برود و به کارهایش برسد. پس مسیرش را به سمت خانه پیرمرد که میگفت حوصلۀ پرواز ندارد عوض کرد. دشت های سبز دامنه را رد کرد تا به جنگل های انبوه امیدواری رسید. آن ها را با لذت پشت سر می گذاشت و از باد تازه و هوای مطبوعی که به صورتش می خورد و از لابلای موهایش رد میشد کیف میکرد. سپس به کوه های عقیق قرمز ثبات و شادمانی رسید. آفتاب مطبوع و منظره هایی که از طیف های مختلف آن در کوه ها و سنگ ریزه های آن شکل میگرفت را هم طی کرد تا به زمین های خاکستری و خمیری شکل احساسات فروخورده رسید که خانۀ پیر مرد در شکاف عمیقی از درۀ ذرات افسوس های گذشته قرار داشت. به پیرمرد رسید و سلام کرد.
      • سلام پسرم. اومدی؟ منو سوار کن که بریم.
      • سوار شو پیر مرد که بریم.
      پیرمرد وزنی نداشت. زمین های خاکستری را که رد کرد پیرمرد سر صحبتش باز شد:
      • پسرم دیروز خورشید که توی چشمه های آسمان شنا می کرد داشتم فکر می کردم که باید سقف چروکیدۀ خانه ام را صاف کنم. ولی میدانی که حوصله اش را نداشتم. وقتی من را بر میگردانی میتوانی آن را هم برایم صاف کنی؟
      • حتما پیرمرد. ولی جدیدا زیاد سقف خانه ات چروک میخورد. باید به فکر تعمیر اساسی آن باشی.
      • درست نمی شود. فقط برگشتیم آن را صاف کن.
      • باشد. هرطور مایلی. ولی اگر خواستی یک تعمیرکار ماهر میشناسم که شیفت خستگی خورشید از شنا کردنش، در باطلاق های مذاب سهمگین اندوه و درد است. تعمیر خانۀ تو که برایش کاری ندارد.
      • درست نمی شود پسرم. راهت را برو.
      مرد میدانست که دیگر نباید پی حرفش را بگیرد. وگرنه پیرمرد مثل هزاران دفعۀ قبل دلخور میشود.
      به دره های هزارتوی آبیِ رنگ پریدۀ تردید رسیدند. پسر که از منظره های یکنواخت آنجا خوشش نمی آمد و باد آنجا هم زیادی سرد بود و آفتاب هم رویش را گاه و بی گاه از آنجا بر میگرداند، سرعتش را بیشتر کرد تا زودتر آنجا را رد کند، اما پیرمرد با دست های لرزانش شانه های پسر را کمی فشار داد و در گوشش گفت: میدانی که من اینجا زندگی کرده ام. سرعتت را کمتر کن تا کمی به گذشته هایم نگاه کنم و در آنها کمی حل بشوم.
      مرد گفت: باشد، ولی مواظب باشد دوباره زیادی حل نشوی که من حوصله برگشتن و جمع کردن پس مانده هایت را ندارم تا دوباره بچسبانمشان که من را یادت بیاید.
      • نگران نباش پسرم. این بار اگر زیادی حل شدم کمی بیشتر بچرخ که کامل حل شوم و دیگر من را جمع نکن. می دانم که ازینجا خوشت نمی آید. از شر من هم خلاص میشوی. من هم بلاخره باید روزی در این همسایه ها قاطی شوم.
      • مزخرف نگو پیرمرد. حواست را جمع کن که من را در دردسر نیندازی.
      پیرمرد ساکت شد و همینطور که پیش میرفتند ردی از خاکستر پیرمرد در هوا پشت سرشان جریان یافت. مرد که دید پیرمرد حواسش نیست باز سرعتش را بیشتر کرد تا به نزدیکی مرجان های غوطه ور آبی و سبز تنهایی رسید. آنجا گاهی برایش دوست داشتنی و دلنشین بود و گاهی هم حوصله سر بر. گاهی دوست داشت با پیرمرد تا خورشید از شنا کردن خسته شود و به سمت خانه اش برود آنجا بماند و بعد او را به خانه اش برگرداند و گاهی هم بر میگشت به خانۀ خودش و سر وقت بر میگشت و پیرمرد را به خانه اش بر میگرداند. اما در هر حال زمانی که در آنجا بودند هیچکدام با دیگری حرف نمیزد و هردو در حباب هایی که دورشان شکل میگرفت معلق می ماندند تا وقت برگشتن برسد. مرد از آنجا که پیرمرد وزنی نداشت سرش را چرخاند تا ببیند که پیر مرد هنوز پشتش هست یا نه، اما دید کمتر از نصف پیرمرد باقی مانده است. گفت: دوباره نه... اه ... خسته شدم. و برگشت و شروع کرد به جمع کردن خاکستر های پیرمرد. هربار که رد میشدند پیرمرد خاکسترش غلیظ تر میشد و خودش رقیق تر. دیگر راحت میتوانست با دستش خاکسترهای پیرمرد را جمع کند و بچسباند به باقی مانده اش. بعد از کلی زحمت پیرمرد را دوباره جمع کرد تا پیرمرد دوباره او را شناخت. مرد گفت: ببین چکار کردی پیرمرد. خورشید دارد خمیازه می کشد و ما هنوز به مرجان های تنهایی نرسیدیم. حالا باید دست خالی بر گردیم.
      پیرمرد گفت: پسرم گفتم که. خودت خواستی. میخواستی نکنی.
      • باز هم چرند. پیرمرد داری خرفت میشوی. انقدر من را اذیت نکن. دیگر حواست را جمع کن.
      • برای تو گفتنش آسان است. آه آنجا را ببین. موهای زرین خیال بافی را می بینی؟
      • اصلا گوش نمیکنی. میدانی که او جنسش از مار هست. اگر در آن حل بشوی لابلای تارهای متراکم آن گم میشوی و در آوردنت محال میشود. حتی ملیونها بار نزدیک بوده من را هم در خودش حل کند و هر بار شانس آورده ام تا از آن خارج شدم. گوشَت را بمن بده و نگاهت را برگردان تا به خانه ات برگردیم. من هم خسته شدم و باید قبل از خوابیدن خورشید و بیدار شدن چشم های نظاره گر مرواریدی در دریای سیاه به خانه ام برگردم و بخوابم. ثانیا میدانی که من هرگز تورا لابلای موهای زرین خیال بافی نمی چرخانم.
      • پسرم گوش کن. همین یک بار... قول میدهم دیگر چیزی نخواهم.
      • پیر مرد غرغرو. این بار دلم برحم نمی آید. باید بروم خانه بخوابم. تو که گوش نمیکنی. پس من هم گوش هایم را میگیرم.
      پیرمرد گفت: اما ... ولی دید که مرد توجهی نمی کند و دارد بر می گردد. پیرمرد دستش را بسمت موهای زرین دراز کرد و با حسرت آهی کشید.
      هنوز خورشید خمیازه هایش تمام نشده بود که به خانۀ پیرمرد رسیدند. پیر مرد از شانه های مرد پایین آمد و به آرامی به درب خانه اش رسید. برگشت و گفت: پسرم میدانم خسته ای. بیا یک چایی بخور و برو.
      پسر که واقعا خسته بود قبول کرد. داشتند چایی میخوردند که پیرمرد حواسش دوباره جمع شد و مرد هم از لحن او فهمید که پیرمرد دوباره خودش شده است. پیرمرد گفت: پسرم ممنونم که امروز من را دوباره جمع کردی و به موهای زرین نرفتی. یادت باشد. هیچ وقت به حرف های من در آنجا گوش نکن. می دانی که ....
      • خیالت راحت پیرمرد. هزار بار این را گفتی و من هم هزار بار قول داده ام. دیگر نباید بهش فکر کنی.
      • پسرم من ازتو خجالت میکشم. خیلی امروز بتو زحمت دادم. میدانی که، هروقت دیگر نخواستی اینجا نیا. من درک می کنم.
      • قرار شد مزخرف گفتن را کنار بگذاری پیرمرد.
      پیرمرد بسمت مرد نگاه عمیقی انداخت. اما مرد میدانست که به او نگاه نمیکند و دارد به عمقی بسیار ژرف و نامعلوم خیره میشود. مرد چاییش را هورت کشید و گلویش را صاف کرد. پیرمرد کمی جا خورد و به خودش آمد. به مرد گفت: حواست باشد. به زن نزدیک نشو. هیچ وقت. ظاهرش یادم نمی آید اما درونش پر از باطلاق های هزار توی اسارت و فروپاشی است. من دیگر دارم محو میشوم. شاید دیگر نباشم که تو را نصیحت کنم.
      مرد گفت: نترس. آن قدر از زن برایم گفته ای که اگر از هزار کیلومتری هم ببینمش ازش فرار می کنم. من هر چیزی که جنسش از مار باشد را بوسیده ام گذاشته ام کنار. نه موهای زرین، نه چشمه های زرین و نه دودهای زرین و نه هرچیزی که زرین باشد را نمی خواهم.
      بعد بلند شد و پتوی پیر مرد را آورد و روی شانه اش کشید و گفت: استراحت کن. من هم میروم.
      پیرمرد که داشت چرتش می گرفت به زحمت گفت: به امید دیدارت هستم پسرم. مواظب خودت باش.
      مرد از خانۀ پیرمرد بیرون آمد و سریع پرواز کرد و یک گوشۀ سقف خانۀ پیرمرد را بلند کرد و تکاند تا صاف شود. پیرمرد را دید که در نگاه خاموشی چشم های نیمه بازش بدون انعکاس در نقطه ای ژرف و ناپیدا داشت آرام بسته میشد. بسرعت به خانه اش بر گشت. چشمان نظاره گر در آسمان میدرخشید و اطراف خانۀ مرد را تا وقتی خورشید داد و هوار راه بیندازد و اورا به خانه اش برگرداند پر از سایه روشن های آبی و سفید آرام میکرد. پسر خواست از در تو برود که زن با صدای نحیفش گفت: ببخشید... اینجا خانۀ شماست؟
      مرد بلافاصله شک کرد و برگشت تا به زن بگوید که از آنجا برود. همینطور که سرش را می چرخاند گفت: از اینجا ... تا نگاهش به زن افتاد. هیچ چیز زرینی در او نبود. چهرۀ معصوم و درخشانی داست با چشم هایی که او را یاد آهو های وحشی تپه های دست نیافتنی می انداخت.
      موهایش سیاه بود و از شانه هایش پایین میریخت. اما به زمین نمیرسید. پوست زن شفاف بود و مرد قلب زن را از زیر پیراهنش میدید که می تپد. اصلا هیچ چیزش شبیه زنی که پیرمرد میگفت نبود. به سر تا پای دختر نگاهی انداخت و هیچ دُم یا رشته های طلایی رنگی ندید. حتی پاهای برهنه زن هم سفید بود و هیچ ردی از فریب پشتش بجا نمانده بود. مرد با خودش گفت: شاید جادو باشد. شاید چشم های نظاره گر، پولک های زرین این مار را نمی تواند نشان بدهد. من نباید فریب بخورم. پیرمرد همیشه من را برای این لحظه آماده می کرد. نباید فریب بخورم.
      که نا گهان فهمید بدن زن دارد میلرزد. زن گفت: من سردم است. دارم میلرزم. میشود امشب را در خانه ات بمانم؟
      مرد دلش سوخت. از طرفی هم هیچ مدرکی بر مار بودن جنس زن نیافته بود. به زن گفت: تو زن هستی؟
      زن اخم شیرینی کرد و لبخندش بر پهنای صورتش نشست، در دهانش پر از مروارید های درخشانی بود که حتی چشم های نظاره گر هم پیششان از درخشش می افتاد، زن کمی سرش را پایین آورد و با همان صورت و لحنی شیطنت آمیز گفت: این چه حرفی است؟ و همین طور که به مرد نگاه می کرد شانه هایش را مالید و وارد خانۀ مرد شد.
      مرد با خودش گفت این نمی تواند زن باشد. حالا امشب را به او جا میدهم تا فردا برود.
      و او هم وارد خانه اش شد.
      فردا صبح خورشید مثل همیشه چشم های نظاره گر را با بی رحمی از آسمان راند و با خودخواهی شروع کرد به شنا کردن، اما مرد را ندید. حتی وقتی به خانه مرد نگاهی انداخت شکاف عمیقی دید که خاکستری و خمیری شده است و داد زد: واه واه... چقدر زشت... بدم می آید.
      و رویش را چرخاند و سعی کرد یادش بماند دیگر به آن جا نگاه نکند. چون تنها جایی که انعکاس زیبایی هایش را نشان نمی داد همین خاکستری خمیری بود. خورشید زرین که دلش نمی خواست مفت مفت زیبایی خودش را حرام چیزی بکند که او را ستایش نمی کند.

      ارسال پیام خصوصی اشتراک گذاری : | | | | |
      این پست با شماره ۱۳۱۰۴ در تاریخ سه شنبه ۲۳ اسفند ۱۴۰۱ ۰۵:۳۱ در سایت شعر ناب ثبت گردید

      نقدها و نظرات
      احمدی زاده(ملحق)
      دوشنبه ۲۲ اسفند ۱۴۰۱ ۱۵:۵۷
      سلام مشکل شما را متوجه نشدیم لطفا توضیح واضح و دقیق بدهید ما عکسی از شما در پست تان ندیدم و حذف نکردیم !
      برای اپلود عکس می توانید پست اموزشی بازگذاری عکس در سایت خانم شاهزاده عزیز استفاده کنید. موفق باشید خندانک
      این هم ادرس لینک صفحه اموزش اپلود عکس

      https://sherenab.com/blog/13048/%D9%86%D8%AD%D9%88%D9%87-%D8%A7%D8%B1%D8%B3%D8%A7%D9%84-%D8%B9%DA%A9%D8%B3-%D8%AF%D8%B1-%D8%B3%D8%A7%DB%8C%D8%AA
      نیما ابراهیمی
      نیما ابراهیمی
      دوشنبه ۲۲ اسفند ۱۴۰۱ ۲۰:۰۷
      سلام و احترام جناب ملحق عزیز
      خلاصه اش اینکه میخواهم عکس پست را عوض کنم و نمیتوانم. حتی با حذف پست و انتشار مجدد هم عکس قبلی برگشت.
      ضمنا لینک صفحه ای که مرقوم فرمودید برای بنده چیزی نمایش نمیدهد.
      سپاس
      ارسال پاسخ
      احمدی زاده(ملحق)
      احمدی زاده(ملحق)
      دوشنبه ۲۲ اسفند ۱۴۰۱ ۲۰:۳۴
      ببنید شما اگر برای پست تان عکسی اپلود نکنید عکس پروفایلتان به نمایش داده می شود! و چنانچه عکسی که الن دارد نمایش داده میشود دوست ندارید با با اپلود عکسی دیگر که ایکونش در کنار کادر ارسال است تغییر پیدا می کند .
      و اما داخل پست هم می توانید عکس اپلود کنید و چناچه مایل نبودید ویرایش می کنید و انرا حذف می کنید.
      نحوه ارسال عکس همراه پست هم سر کارخانم شاهزاده عزیز پستی ارسال کردند و اموزش دادند که لینکش را برایتان دوباره قرار می دهم .

      https://sherenab.com/blog/13048/%D9%86%D8%AD%D9%88%D9%87-%D8%A7%D8%B1%D8%B3%D8%A7%D9%84-%D8%B9%DA%A9%D8%B3-%D8%AF%D8%B1-%D8%B3%D8%A7%DB%8C%D8%AA-%D9%88%DB%8C%D8%B1%D8%A7%DB%8C%D8%B4
      نیما ابراهیمی
      نیما ابراهیمی
      سه شنبه ۲۳ اسفند ۱۴۰۱ ۰۵:۳۹
      سپاس بی کران
      لینک دومی که گذاشتید موجود بود
      سایۀ عالی مستدام
      خندانک خندانک خندانک
      ارسال پاسخ
      شاهزاده خانوم
      يکشنبه ۲۱ اسفند ۱۴۰۱ ۱۸:۰۰
      درود خندانک
      بسیار جالب و خواندنی بود خندانک
      اما حیف که انتهای جذاب نداشت.. حداقل برای من.. خندانک خندانک

      خیلی دوست داشتم انتهای کار چیزی بگی که حرف‌های پیرمرد رو پوچ و واهی نشون بده.. اما اینطور نشد و تکمیل‌کننده حرف‌های پیرمرد شد‌‌.. خندانک
      شخصیتی هم که برای خورشید در نظر گرفتی رو هم نپسندیدم خندانک
      چون خورشید خودشیفته نیست.. خندانک خندانک
      در کل زیبا بود خندانک خندانک
      نیما ابراهیمی
      نیما ابراهیمی
      دوشنبه ۲۲ اسفند ۱۴۰۱ ۲۰:۲۳
      درود ها بانو
      همین که وقت گذاشتید و مطالعه کردید بسیار ارزشمند است و ارزشمندتر اینکه وقت گذاشتید و نظر کاملتان را نوشتید.
      قبل از همه اینکه داستان همان طور که از اشاره هایش به رنگ خاکستری نشان که می دهد که لزوما سیاه و سفید نیست، خاکستری هست. اما از این نظر گفتم که میخواستم ابتدا بگویم که داستان تاریک و سیاهی است اما منظورم واقعا این نبود. پس پایان آن هم لزوما خوب نیست و سیاه هم نیست. درست مانند چرخۀ زندگی. شاید بتوان گفت تا حدودی برگردانی از واقعیت جهان است.
      دوم اینکه بدون اینکه اشارۀ مستقیمی بکنم در نهایت صفت بارز خورشید یعنی زرین بودن آن را در کنار موصوفش نوشتم که با توجه به متن داستان، یعنی خورشید هم از جنس زرین هست و از جنس مار. اما مار در کنار نیش زهر آگینش، ظاهر فریبنده ای هم دارد که در نهایت تصمیم گرفتم خورشید را هم به تمام نمادهای داستان ربط بدهم که هم می تواند دنیا را جای بهتری بکند و دنیا هم به آن نیاز دارد، اما در کنارش به خودش بیشتر اهمیت می دهد و خودخواهی او هم از همین ریشه نشات میگیرد.
      در داستان من هیچ چیز واقعی نیست و ماهیت خورشید هم زاییده فضای داستان هست و پیرمرد هم همانطور که شخصیت پیری برای آن انتخاب کردم، تمام سیر و سلوکش را طی کرده است و قرار نیست تجربۀ جدیدی ارائه کند و انقلابی در او ایجاد شود.
      باز هم سپاس بانو که وقت گذاشتید و مطالعه کردید.
      زیبا خواندید
      خندانک خندانک خندانک
      ارسال پاسخ
      شاهزاده خانوم
      شاهزاده خانوم
      دوشنبه ۲۲ اسفند ۱۴۰۱ ۲۱:۵۶
      درود مجدد.. خندانک ممنونم از توضیحاتتون خندانک
      به هر تقدیر.. نو بود برای من.. خندانک
      و به قول دوستان اگر کمی چکش‌کاری شود.. قطعا بهتر می‌شود.. خندانک
      در پناه حق خندانک
      سید هادی محمدی
      دوشنبه ۲۲ اسفند ۱۴۰۱ ۱۰:۳۱
      خندانک
      نیما ابراهیمی
      نیما ابراهیمی
      پنجشنبه ۲۵ اسفند ۱۴۰۱ ۰۸:۲۶
      خندانک خندانک
      ارسال پاسخ
      جواد کاظمی نیک
      دوشنبه ۲۲ اسفند ۱۴۰۱ ۰۴:۲۹
      دوردبرشما جناب ابراهیمی عزیز بسیار جالب وخواندنی بوددوردبرشما لذت بردم احسن برشما تقدیم گل های زیبا بشما 🌻🌺🌻🌺🌻🌺🌻
      🌹⚘️🪻🌹🌸🌸
      🪻🪻🪻🌹🌹
      ⚘️⚘️⚘️⚘️
      🌺🌺🌺
      🌻🌻
      ❤️
      نیما ابراهیمی
      نیما ابراهیمی
      پنجشنبه ۲۵ اسفند ۱۴۰۱ ۰۸:۲۷
      سپاس بیکران بزرگوار
      منت گذاشتید
      خندانک خندانک خندانک
      ارسال پاسخ
      آذر مهتدی
      سه شنبه ۲۳ اسفند ۱۴۰۱ ۱۱:۱۴
      درود بر شما
      بسیار ذهن قوی و تصویر سازی کلماتتان عالی
      موفق باشید
      خندانک خندانک خندانک
      نیما ابراهیمی
      نیما ابراهیمی
      پنجشنبه ۲۵ اسفند ۱۴۰۱ ۰۸:۲۹
      درود بر شما که زبان من را فهمیدید
      چشمانتان زیبا خوانده اند
      ممنونم
      ارسال پاسخ
      ابراهیم کریمی (ایبو)
      سه شنبه ۲۳ اسفند ۱۴۰۱ ۲۰:۱۴
      درود باشید...(سلامت و تندرست باشید آقای ابراهیمی عزیز
      داستان خوبی بود ولی از نظر تکنیکی دارای ضعف ساختار و شخصیت‌پردازی بود
      پایان بندی چنگی به دل نمی‌زد و می‌توانست کوتاه تر و تأثیرگذارتر باشد البته ذهن مخیل شما قوه و بنیه در خلق داستان های خیلی بهتر را دارد.
      شادمان باشید
      خندانک خندانک خندانک
      نیما ابراهیمی
      نیما ابراهیمی
      پنجشنبه ۲۵ اسفند ۱۴۰۱ ۰۸:۴۳
      درود بزرگوار
      خوبی از خودتان است
      البته این داستان هم دنبال شخصیت پردازی نبود و حتی نامی در آن رد و بدل نشد و شخصیت های آن را هم پیرمرد، مرد و زن نامیده ام که اگر به محتوای داستان دقت کنید همه چیز بهم پیوسته است و نماد هر چیزی هم بصورت اغراق آمیز در روند داستان و پیوسته آورده شده است. نوعی از داستان سرایی هم هست که بدون هدف مشخصی از میان وقایعی نا معلوم و به ظاهر نا مرتبت شروع می شود و در نقطه ای نا پیوسته و میان روایی تمام می شود. اما شالوده دارد و شالوده اش این است که در کنار مفرحی با ساده ترین مفاهیم، چیزی بسیار فراتر از یک داستان کوتاه ارائه می کند.
      البته اگر از این پایان بندی خوشتان نمی آید اصلا سراغ امثال صادق هدایت و آلبر کامو نروید که حالتان گرفته می شود.
      در کل ممنون دوست عزیز که نظرتان را گفتید.
      شاید هم هر کس سلیقه ای دارد.
      پایدار باشید
      خندانک خندانک خندانک
      ارسال پاسخ
      عارف افشاری  (جاوید الف)
      چهارشنبه ۲۴ اسفند ۱۴۰۱ ۱۵:۵۶
      خندانک
      نیما ابراهیمی
      نیما ابراهیمی
      پنجشنبه ۲۵ اسفند ۱۴۰۱ ۰۸:۴۴
      خندانک خندانک
      ارسال پاسخ
      تنها کابران عضو میتوانند نظر دهند.



      ارسال پیام خصوصی

      نقد و آموزش

      نظرات

      مشاعره

      کاربران اشتراک دار

      محل انتشار اشعار شاعران دارای اشتراک
      کلیه ی مطالب این سایت توسط کاربران ارسال می شود و انتشار در شعرناب مبنی بر تایید و یا رد مطالب از جانب مدیریت نیست .
      استفاده از مطالب به هر نحو با رضایت صاحب اثر و ذکر منبع بلامانع می باشد . تمام حقوق مادی و معنوی برای شعرناب محفوظ است.
      0