پست های وبلاگ

*رحمت* ؛ از تشویش و نگرانی به خدا پناه برده بود، چرا که *نعمت* ؛ یار و همراهش، غرق در دریایی از غرور ِ کاذب، در عالم ِ طغیان به سر برده و خرمن ِ دوستی دیرینه‌ی خود را با *رحمت* چنان آتش زده بود، که هیچ معجزه‌ای را توان ِ گلستان کردنش نبود...

هر آنچه اراده می‌کرد، بی‌فوت وقت مهیا می‌شد. 

گذران ِ لحظاتش در عیش و نوش، او را لاابالی بار آورده بود. تا آنجا که، دوستی با *رحمت* را در شأن خود نمی‌دید.

همه می‌دانستند، پا به عرصه‌ی وجود گذاشتن ِ *نعمت* به میانجیگری *رحمت* بود.

حال!...

چه گستاخانه!...

*رحمت* را از خود رانده و محوریت را خود قرار داده است.

*رحمت* ؛ در خشت ِ خام نیز، براحتی می‌توانست آینده‌‌ی اسفناک ِ *نعمت* را ببیند...

ناقوس ِ *سنت ِ استدراج* به صدا در آمده بود و بزودی *نعمت* را، از درجه‌ی اعتبار ساقط می‌کرد.

با این حال، شب و روز دست‌ به دامان ِ آسمان می‌شد، تا شاید دست از نادانی و کبر ِ زمینی خود بردارد و به آغوش ِ *رحمت خدا* بازگردد...

روز ِ موعود فرا رسید...

*استدراج* ؛ با رسالتی بر دوش، به کاخ ِ فراوانی *نعمت* رهسپار شد.

*نعمت* تا او را دید، قبض روح شد و از مسیر درک به سوی حق شتافت.

*رحمت* شتابان خود را به *نعمت* رساند.

جسد ِ سرد و بی‌جان او را به آغوش کشید و با اشک و آه برای او طلب ِ مغفرت کرد و اندوهبار گفت: 

*کاش می‌دانستی وفور ِ نعمتت سرشار از *سکوت خدا* در برابر ِ سرکشی‌ها و ناسپاسی‌هایت بود.*

 

*شاهزاده*