سایت شعرناب محیطی صمیمی و ادبی برای شاعران جوان و معاصر - نقد شعر- ویراستاری شعر - فروش شعر و ترانه اشعار خود را با هزاران شاعر به اشتراک بگذارید

منو کاربری



عضویت در شعرناب
درخواست رمز جدید

معرفی شاعران معاصر

انتشار ویژه ناب

♪♫ صدای شاعران ♪♫

تقویم روز

شنبه 29 خرداد 1400
  • درگذشت دكتر علي شريعتي، 1356 هـ ش
10 ذو القعدة 1442
    Saturday 19 Jun 2021

      پر نشاط ترین اشعار

      کانال رسمی شعرناب

      بار پروردگارا، دلهاي ما را به باطل ميل مده پس از آنکه به حق هدايت فرمودي و به ما از لطف خود رحمتي عطا فرما، که تويي بسيار بخشنده (بي‌منّت). آل عمران آیه ۸

      شنبه ۲۹ خرداد

      ( شادی نامه ی سپید )

      شعری از

      افروز ابراهیمی

      از دفتر به نام پدر نوع شعر سپید

      ارسال شده در تاریخ ۲ هفته پیش شماره ثبت ۹۹۵۳۹
        بازدید : ۳۷   |    نظرات : ۰

      رنگ شــعــر
      رنگ زمینه
      دفاتر شعر افروز ابراهیمی

      ای شهاب سنگ های  آویزان ....!
      و ای کواکب بی پندار
      که ماه را دور زده اید...!
      تا دریغ بدارد از من ؛ همه ی روشنائی شب را
      در سلول انفرادی ؛
          می دانید....؟!
      نه  ! هر گز نخواهید دانست که ...!
      من ، رهگذری ناشی بودم که یکباره از زندان مخوف تن رها گردیدم....
      بی مهابا پرسه می زدم در کوچه های سرگردانی
      " دوست داشتن مسافران ، قطعه ای از کویر 
      ترک خورده ی قلب متروکه ام بود ....! 
      دلم می خواست  برای  احیای  قلب   سوخته ی خود  
      به تک تک عابران نذر دوست داشتن خیرات کنم.....!"
      ولیکن !   سفر  را   فاجعه ای می انگاشتم  که 
      تقدیرم را زیر و زبر ساخته بود....
      چه سود....؟!
      نمی دانستم که : شاید مرا به خاطر قصاص حماقت ؛
      به تبعیدگاه انزوا  روانه ساخته اند....!
      من...!
      رهگذری بودم ، در ایستگاه ناکامی ،
      که برای تمامی هم  قطاران  سرنوشت ؛
      با  لبخند  دست تکان می دادم ....!
      آه و دریغا....!
      " دستم شکست ،   بی نمک !"
      و ریشخند  بی جانم خشکیده گردید  بر  هیزم  لب های   تبخال زده....!
      بی خیال زندانبان  که چوب محبت می نوازید...!
      و هم سلولی های نامرئی که گاهی نشانه ای  از خود
      بر جای می گذاشتند..‌.!
      " گذشت آنچه که نباید می گذشت "
      من به خلوت خود انس گرفته بودم......
      با  بیگاری های کمر شکن که  کوه  را  هم  از پای می انداخت.....
      و مسافران به  تکاپوی  آزادی ،  خود  را   فریفته  بودند...‌.!
       " لطفا به ملاقات من نیائید...‌! "
      چرا که آنقدر نیش مار چشیده ام که همه ی وجودم زهر آگین است.‌‌...!
      اژدهای خفته ی درونم بیدار گردیده و بیداد می کند...‌‌..!
      آسیب خواهد زد  هر  آنچه را که بر سر راه خود مانع ببیند ؛
      و خواهد سوزانید با آتش سینه ، زبان در کام فرو رفته را..‌‌‌...!
       
      "   فراموش کنید این حبس ابد را  "
      به جرم داشتن دلی  وسیع  که  با  ریزش قطره های  اشکی  به  تلاطم  می افتاد....!
       آری ....!
      فراموش کنید ، فراموش خانه ی این محبوس را
      تا در کنجی و در چمبر  زخمی خود جان سپارد....
      بی شک !  عاقبت پوست خواهد انداخت..‌‌..،!
      و نیز مشهور است  که  اژدها همواره نگهبان گنجینه ای ارزشمند   است......
      جان اژدها را فدای گنجینه ی دل مسافران ؛ 
       به بهایی گزاف خواهم پرداخت...‌‌.!   
      بهای اعتماد....!
      " اعتمادم بی اعتبار گردید"
       " من رهگذری خام و ناشی بودم 
          که برای همه ی مسافران لبخند می زد 
      با  محبت هائی که  منفور  گردید.....!
      و دست تکان می داد 
      اما ....! 
      " شکست دست بی نمک....! "
       و لبخند سرد ماسیده گردید ....!
      هیهات !  بر من 
      که امروز از  چوب ندامت  خود 
      روح  مجروحم  را تغذیه خواهم نمود.....!
      افسوس !
      که دیگر خیلی دیر احوال زمانه را شناختم ....!
      ( چقدر میهمان نواز بودند.... !
        با فنجان   قهوه ی تلخ  "  افترا "
      و قند پهلوی  "تحقیر "
      و شیر ه ی  "  ناسزا  " .......؟! "     
      " گذشت آنچه  که نباید...‌‌! "
        آخر ....!
      مگر میدان نبرد بود....؟!
      که شوالیه های قلم به دست می تاختند 
      با  رخش  الفاظ   سرکش
      آیا  باید  حق  تردد های بیگاه خود  را  تاوان سنگین  بپردازم ....؟ 
      به گمانم خدای هم ....  !
        از آفرینش  ساده دلی چون  من  پشیمان گردیده ......؟!
      " عاقبت ، روزی دست بی نمک خود را 
      با همان   " آتش "   خواهم   سوزانید 
      که دیگر برای رهگذران آخرین قطار سرنوشت 
      تکان نخورد....! "
      و لبخند خود را به عزای دل پر پر خود خواهم نشانید....!
      که هوای شاعری را از سر سوداوی بیرون براند....!
       " حتی ! سنگ مزارم را بی نشان نقش خواهم بست
      تا مسافران  نفرین های شاعرانه ی خود را ندانند
      با کدامین حلوای مسقط مزه مزه نمایند....!؟ "
       " برای دلم می نویسم ....! "
      " شادی نامه  های   سپید " را ......!
      پ.ن
       " این فقط یک سپید نامه ی ساده  با تصویر سازی های
      معمولی است و اشعار بیشتر جنبه ی خیالپردازی دارند تا حقیقت "
       
      .....‌‌‌‌................................
      افرا _ بهار ۱۴۰۰
       
       
      ۲
      اشتراک گذاری این شعر
      ۴ شاعر این شعر را خوانده اند

      بهنود کیمیائی

      ،

      طوبی آهنگران

      ،

      مهدی محمدی

      ،

      مجتبی شهنی

      نقدو تحلیل شعر شاعران سایت

      نظرات

      مشاعره

      کاربران اشتراک دار

      محل انتشار اشعار شاعران دارای اشتراک

      حمایت از شعرناب

      شعرناب

      با قرار دادن کد زير در سايت و يا وبلاگ خود از شعر ناب حمايت نمایید.

      کلیه ی مطالب این سایت توسط کاربران ارسال می شود و انتشار در شعرناب مبنی بر تایید و یا رد مطالب از جانب مدیریت نیست .
      استفاده از مطالب به هر نحو با رضایت صاحب اثر و ذکر منبع بلامانع می باشد . تمام حقوق مادی و معنوی برای شعرناب محفوظ است.
      0