سایت شعرناب محیطی صمیمی و ادبی برای شاعران جوان و معاصر - نقد شعر- ویراستاری شعر - فروش شعر و ترانه اشعار خود را با هزاران شاعر به اشتراک بگذارید

منو کاربری



عضویت در شعرناب
درخواست رمز جدید

معرفی شاعران معاصر

پر نشاط ترین اشعار

انتشار ویژه ناب

تبلیغات متنی

♪♫ صدای شاعران ♪♫

تقویم روز

يکشنبه 9 آذر 1399
  • روز بزرگداشت شيخ مفيد
14 ربيع الثاني 1442
    Sunday 29 Nov 2020
      شخصیت یک ملت را، ادبای آن ملت می سازند.پروفسور حسابی

      يکشنبه ۹ آذر

      داستان برزگر و پسرش

      شعری از

      عنایت اله کرمی

      از دفتر پینوپروک (دفتراول) نوع شعر مثنوی

      ارسال شده در تاریخ يکشنبه ۲۰ مهر ۱۳۹۹ ۲۱:۵۲ شماره ثبت ۹۱۰۴۵
        بازدید : ۱۷۵   |    نظرات : ۱۰

      رنگ شــعــر
      رنگ زمینه

      بود روزی درکنار درّه ای            
      در چرا یک گلّۀ پربره ای
      صاحبِ آن بود پیری برزگر          
      باخدا و زادۀ یک کوزه گر
      صاحب اسب و زمین و گله بود      
      باغ انگور و درخت و غله بود
      مهربان و ساده و خوشنام بود            
      آفتاب عمر او بر بام بود
      وارث او بود ، تنها یک پسر      
       که جوانی خام بود و خیره سر
      دوستانِ پرطمع بسیار داشت        
      هیکلی سالم ، سری بیمار داشت
       دِه بسی آباد  بود و با شکوه        
      در کنار چشمه ای بالای کوه
      روستا تا درّه قدری دور بود            
       باغ هایش معدن انگور بود
      درّه اما نقش فردوس برین                
      بر وجود خالقش صد آفرین
      سبز بود و با طراوت پر علف              
      با درختانی بلند از هر طرف
      بود آنجا رودِ  پر آبی روان                
      با نواهایی بِه از خنیاگران
      دستۀ بزغاله ها شادی کنان              
      بره های با نمک بازی کنان
      دلنوازان در میان سبزه ها          
      شادمان ، بازی کنان با غمزه ها
      مادیانی آنطرف تر می چرید            
       نازهای کره اش را می خرید
      اسب ابلق ، بهرِ زین آماده بود            
      گردن و سر را به بالا داده بود
      در کنار رود ، دو قوچ جوان          
      کله ها برهم زنان ، تیز و دوان
      گوسفندان جمله آرام و متین            
      در چَرا در گوشه ای روی زمین
      گلّه ، چوپان و سگی همراه داشت      
       تا دِهِ بالا ، فقط یک راه داشت
      راهِ ده ، باریک بود و پر خطر          
      رهزن و گرگ و هزاران دردسر
      سگ ، وفادار و قوی هیکل بُدش        
      داشت پیمانِ شرافت با خودش
      تا تواند بگذرد از جان خویش              
      در ره آن بره های دل پریش
      مردِ چوپان عاقل و پرکار بود            
       از صفا و معرفت سرشار بود
      سال ها کارِ شُبانی کرده بود            
      با سگش بس مهربانی کرده بود
      لقمۀ خود را به او بخشیده بود              
      از نبودِ او گهی ترسیده بود
      نی ، نفس از دست چوپان می گرفت    
      درّه ، از او بوی خوبان می گرفت
      موج می زد زندگی از ساز او              
      زنده می شد کوه از آواز او
      درّه ، همچون یک جهانِ زنده بود          
        از صفا و همدلی آکنده بود
      این هوا و قصه ، استمرار داشت        
        تا زمستان آمد و ادبار داشت
      باد و بوران سفرۀ خود را گشود      
       برف ، گرما را ز کوهستان ربود
      سوز و سرما زندگی تهدید کرد        
      زوزه های گرگ را تشدید کرد
      آن زمستان شد زمستانی دگر            
        بسته شد بابِ حیاتِ برزگر
      اهلِ ده ، قدری عزادار آمدند        
      در فراق و مرگِ وی زار آمدند
      ازخصال او ، مثل ها ساختند        
        بعد چندی بر مرامش تاختند
      تا پسر شد صاحبِ آن گلّه ها          
         صاحب آن درّه و آن غلّه ها
      مالکِ آن اسب و آن قوچ جوان      
       آن سگ و آن رودِ  پر آبِ روان
      آن همه سرمایه در دست پسر          
       کاو بسی بی مایه بود و بی هنر
      دردِسرها بهرِ مردم آفرید                    
      پردۀ شرم و حیا را هم درید
      دوستانِ پر طمع باز آمدند                      
      با لباسِ یار و  انباز آمدند
      دورِ شیرینی مگس ها آمدند                    
      دستۀ خاشاک و خس ها آمدند
      در شبی تیره ، نیِ چوپان شکست      
       گردِ غم بر روی آبادی نشست 
       روزگار مردِ چوپان تیره شد          
      سرکه ها غالب به جای شیره شد
      ترک دِه کرد آن شبان بینوا                
      تا که شاید بشنود از نی ، نوا
      دستهگل ها واژگون در خارها              
       شد تهی ز آذوقه آن انبارها
      جیرۀ بُزها بُرید آن نا خلف              
       برّه ها محتاج یک ذرّه علف
      جمع مرغان جملگی بی آب و دان          
        تکۀ پوستی همه بر استخوان
      اسب ، در رؤیای دشت و باد بود              
      شهسواری عاقل و آزاد بود
      آن پسر با دوستانش می چرید            
      برّه را از گرگ بدتر می درید
      بینوا بزغاله ها بریان شدند              
      زین ستم بزها همه گریان شدند
      این بلا ، سگ را پریشان کرده بود      
      غصه دارِ داغِ میشان کرده بود
      او که این وضعِ مصیبت بار دید      
      صاحبش را بی رگ و بی عار دید
      یاد دشت و گلّه ها و درّه ها                  
       یادِ معصومیّت آن برّه ها
      یادِ آن عهد و وفایش اوفتاد                  
       یادِ چوپان و صفایش اوفتاد
      پیشِ چشمِ آن سگِ افسرده حال      
       صاحبش شد بدتر از گرگ و شغال
      ناگهان غرّید و از جایش پرید            
      هیچ گرگی را حریفِ خود ندید
        زوزه ای سر داد از آزارِ درد        
       به جوان و دوستانش حمله کرد 
        ترس بر جانِ پسر آوار شد                
      کارِ او و دوستانش زار شد
      هریکی ترسان به سویی می دوید    
       لب ز غفلت می گزید و می جوید
      عاقبت تیری رها شد از کمین      
      سگ به خود پیچید و شد نقش زمین
      تیره گردید آسمانِ روستا                    
       نا سپاسی شد زبانِ روستا
      شد درِِ دیگِ حیا بسیار باز              
        گربه های بی حیا هم یکّه تاز
      دِه که بی حارس شد از این ماجرا      
      گرگ ها ، خواندند عمقِ قصه را
      گرگِ پیرِ کینه توزِ بد نهاد          
      گرگ ها را جمع کرد ، هشدار داد:
      این پسر هم ظاهرا از جنس ماست      
      خوی گرگان دارد و انسان نماست
      اینک این ماییم و فرصت بی نظیر    
      یک جوانِ جاهل و خِفَّت پذیر
      گلۀ بی صاحب و بی سگ شده        
      بی شُبان و بی وفا، بی رگ شده
      مردمی بی نان ، گرفتارِ بلا            
      در بلای غفلت از خود مبتلا
      حال باید عزم ها را جزم کرد      
       بزمِ خود رنگین و فکرِ رزم کرد
      خوانِ گرگان داشت رنگی می گرفت  
      درّه و دِه وضع جنگی می گرفت
      در شبی تاریک و سرد و سوزناک          
       در هوایی برفی و اندوهناک
      پنجۀ تیزِ ددانِ خون پرست              
      استخوانِ گوسفندان را شکست
      سینۀ قوچِ جوان را پاره کرد              
       مادیان و اسب را آواره کرد
      آغل از آه و فغان لبریز شد          
      ترس بر جانِ جوان ، سر ریز شد
      خوابِ او آن شب پر از کابوس بود      
      غرق در تنهایی و افسوس بود
      پایِ او لرزان و جانش خسته بود      
       بس که دل ، بر دوستانش بسته بود
      آن جوان آمد کنارِ پنجره                  
      دوستان را ، داد می زد یکسره
      آن شب ، آنها در کنارش نابُدند                
      گر چه تخمِ این بلا آنها بُدند
      آن رفیقان ، دوستانِ بردنند            
      دوستانِ چرب و شیرین خوردنند
      گرچه با تو یار ، آسان می شوند      
      در بزنگاهان ، هراسان می شوند
      در کنارِ سفره چون شیرِ ژیان          
      گاهِ درد و رنج ، غایب از میان
      تا جوان پا را به مهتابی نهاد            
       اعتدالِ خویش را از دست داد
      پای او لرزید و شد نقشِ زمین          
       غافل از گرگِ مراقب در کمین
      کاو به ناگه از کمینگاهش پرید              
      گردن و پایِ پسر را بر درید
      آه که خود کرده را تدبیر نیست          
      هیچ روباه و شغالی شیر نیست
      او دِرو کرد ، آنچه را خود کِشته بود  
       پنبه شد هر آنچه ، بابش رشته بود
      یادم آمد این سخن از عاقلی              
      دردمندی ، عارفی ، صاحب دلی
      "از مکافات عمل غافل مشو              
      گندم از گندم بروید جو زجو"
       
      ۸
      اشتراک گذاری این شعر

      نقدها و نظرات
      عباسعلی استکی(چشمه)
      سه شنبه ۲۲ مهر ۱۳۹۹ ۰۹:۴۸
      درود استاد عزیز
      از خوانش دوباره این سروده بسیار زیبا مسرور شدم خندانک
      سلمان مولایی
      چهارشنبه ۲۳ مهر ۱۳۹۹ ۰۱:۱۴
      سلام

      و

      بی گمان سرودن اشعار حکمت آمیز با این حجم و وسعت و با این همه چیرگی و تسلط امری ست که سهل می نماید ابتدا ولی پای عمل بسیار ممتنع است ، سبکی که سعدی و مولوی را می توان ممتازترین چهره های این نوع سرایش دانست اگر چه نوع حکمت و فلسفه ای که در هر کدام تشریح می شود متفاوت است ولی قالب مثنوی و استفاده از تماثیل در هر دو یکسان و اگر چه دیر زمانی ست سرودن در این سبک کم وکمتر شده است ولی خواندن این چنین مثنوی جان دار و پر از لطایف و ظرایف می تواند جان آدم را تر و تازه کند .
      نکته ی مهم اما آن جاست که شاعر زبان معیار امروز را در شعر بسیار به کار برده است و این امر در میل خواننده به خواندن و لذت بردن بسیار موثر است .
      فراوانی ضرب المثل ها ، به استقبال رفتن از شعر شاعران بزرگ ، تلمیحات عیان و نهان و برگزیدن کلماتی همه فهم که منجر به ترکیب های زیبا و بسیار قابل تصور می گردد ، از نقاط کمال این شعر شریف است .
      عدم استفاده ی شاعر از کلماتی که به اصطلاح وزن پر کن هستند نیز نشانه ای دیگر از گستردگی دایره واژگان شاعر و احاطه ی کامل او بر شعر می باشد .
      برشمردن جزییات موقعیت های زمانی و مکانی موجود در شعر از دیگر دلایلی ست که در تجسم تصاویر شعر بسیار موثر است ، جزییاتی تا آن حد که مادیانی ناز کره های خویش می خرد یا قوج ها در حالت سرشاخ هستند و به یقین این امر نیز قرینه ای دیگر است برای پی بردن به توانایی های شاعر .
      به کار بردن قوافی به درستی و با دقت و قدرت فراوان نیز عاملی ست که در مقبولیت شعر در نظر خواننده و محبوبیت شاعر اهمیت فراوان دارد چرا که شاعر باتجربه و کاربلد می داند که در مثنوی نصف بار شعر بر روی قافیه است و چنان که قافیه به درستی و صلابت برگزیده شود شعر به سرعت به اوج خود نزدیک و نزدیک تر می شود .
      عدم استفاده از کلمات دیریاب و کمتر دیده شده نیز دلیل دیگری ست که خواننده را به خواندن شعر تا انتها ترغیب می کند و شاعر خوب می داند که در چنین قالبی اگر کلمات نیز قدیمی تر باشند ، این دو عامل در کنار هم مخاطب را دلزده کرده ، از ادامه خواندن شعر بازمی دارد .

      اما فارغ از تمام این مباحث ، تلاش پرشکوه شاعر شعر برای زنده نگاه داشتن روشی که برای سال ها بهترین راه برای القاء مفاهیم و عقاید بوده است ، قابل تقدیر و تجلیل است و جای امیدواری ست که شاعران دیگر نیز به شیوه ی این استاد مسلم اقتدا نموده و در کنار سبک خویش ، نقش خود را در قبال ادبیات بی نظیر فارسی ایفاء نمایند و نگذراند این شیوه ها غریب بیفتد در این زمانه ی دشمن خو ...
      مهرداد مانا
      چهارشنبه ۲۳ مهر ۱۳۹۹ ۰۵:۵۵
      سلام
      از خوبیهای این شعر نغز میتوان دفتری پرداخت ، سلمان عزیز به ساختار آن نظر داشته بنده از محتوایش تفسیری به رای دارم :
      روستا ایران ماست
      و پسر نااهل مسئولین ما که همه چی را چپاول کردند و حتا از فروش خاک ایران هم ابا نداشتند
      و گرگها دشمنان ما که وقتی نارضایتی مردم را میبینند ، جری میشوند
      سگ میتواند یک منتقد و معترض باشد که البته کشته میشود . اینجا سگ را و حمله ی او به صاحبش را نقطه ی آسیب این شعر میدانم . چه اینکه اولا سگ چنین رفتاری ندارد و دوما این تشبیه تا حدودی مخاطب را دچار رودربایستی میکند که سگ را چه فرض کند که توهین حساب نشود . و سوما حذف این قسمت از شعر به کلیت داستان خدشه ای وارد نمیکند .
      و اما بعد : چوپان هم در لیست فرار مغزها و مهاجرت دلسوزها دانست
      نی چوپان تریبونی ست کز معترضین و مصلحین میگیرند و آنها ناچار برای یافتن تریبون از اینجا میروند .
      در پایان از قدرت قلم شاعر و دقتی که در پرداخت جزییات داشته و مرا یاد بوستان و مثنوی انداخت کمال تشکر را دارم . خندانک
      حمید غرب
      سه شنبه ۲۲ مهر ۱۳۹۹ ۰۸:۵۴
      استاد بزرگوار سلام
      فقط میتوان گفت دستمریزاد عالی عالی عالی خندانک خندانک خندانک خندانک
      شریف شریفیان
      سه شنبه ۲۲ مهر ۱۳۹۹ ۱۱:۳۲
      سلام و عرض ادب و احترام و ارادت
      دوست دیرین و استاد خوش بیان
      حضرت کرمی عزیز و ارجمند
      عجب مثنوی ی پرباری
      بیت بیتش همه شعر و شعور
      آموزنده کلاس در س زندگی دور اندیشی
      بسیار بسیار ژرف هزاران احسنت و آفرین
      بر خالق این مثنوی مبارک
      درود بر اندیشه وافکار بلند انسان دوستانه تان
      دوست ارجمندم
      مهرتان پایدار
      قلمتان استوار
      وجودتان بی گزند
      خدانگهدارتان استاد خندانک خندانک خندانک
      محمد باقر انصاری دزفولی
      سه شنبه ۲۲ مهر ۱۳۹۹ ۲۰:۲۳
      سلام شاعرواستاد گرامی
      مانند همیشه عالی سرودی بود
      لذت بردم
      هزاران درود برشما
      خندانک خندانک خندانک خندانک
      سینا خواجه زاده
      سه شنبه ۲۲ مهر ۱۳۹۹ ۲۲:۰۷
      درود بسیار استاد گرامی
      شاعر بزرگوار، جناب کرمی
      خندانک خندانک خندانک خندانک خندانک خندانک خندانک
      بسیار عالی ست. بسیار آموزنده، و تمثیلِ استادانه.
      در سروده ای بلند با بیش از هزار واژه که به چه مهارتی کنار هم چیده شده اند.
      سپاس بسیار از شما برای منتشر نمودن چنین اثری.
      اميرحسين علاميان(اعتراض)
      چهارشنبه ۲۳ مهر ۱۳۹۹ ۱۷:۳۴
      احسنت قلمتان سبز
      اين شعر مرا بي اختيار
      تو حال و هواي شعر انسان و گرگ
      فريدون مشيري برد
      به هرحال حكمتانه و شاعرانه
      نقب زديد به اوضاع اجتماع و رويدادهاي پيرامون
      دستمريزاد خندانک
      مهدی محمدی
      چهارشنبه ۲۳ مهر ۱۳۹۹ ۱۷:۴۵
      سلام و درود استاد کرمی عزیز
      قلمتان ماندگار و دلتان دریایی خندانک
      محمد قنبرپور(مازیار)
      پنجشنبه ۲۴ مهر ۱۳۹۹ ۰۰:۳۴
      سلام
      در وصف این عظمت و بلندا و معنای شعر واژه ای لایق نیافتم
      انقدر شعرتان با ضرباهنگ منظم و داستان بسیار بی نقض و جانداری داشت که اگر هزاران سطر دیگر داشت بیدرنگ به خواندن ادامه میدادم
      اینکه پندی حکمت اموز در عصر حاصر سروده شود کاری محال است که شما سنت شکنی کردید و چقدر عالی و با نظم خواسنی داستان را پیش بردبد تصویر سازی فوق العاده و جذاب و پر انرژی و با رعایت دقیق قواعد شعر
      فقط میتونم بگم هزاران هزار درود خندانک خندانک خندانک
      تنها کابران عضو میتوانند نظر دهند.


      (متن های کوتاه و غیر مرتبط با نقد، با صلاحدید مدیران حذف خواهند شد)
      ارسال پیام خصوصی

      نقد و تحلیل شعر شاعران

      نظرات

      مشاعره

      کاربران اشتراک دار

      محل انتشار اشعار شاعران دارای اشتراک
      کلیه ی مطالب این سایت توسط کاربران ارسال می شود و انتشار در شعرناب مبنی بر تایید و یا رد مطالب از جانب مدیریت نیست .
      استفاده از مطالب به هر نحو با رضایت صاحب اثر و ذکر منبع بلامانع می باشد . تمام حقوق مادی و معنوی برای شعرناب محفوظ است.
      0