سایت شعرناب محیطی صمیمی و ادبی برای شاعران جوان و معاصر - نقد شعر- ویراستاری شعر - فروش شعر و ترانه اشعار خود را با هزاران شاعر به اشتراک بگذارید

منو کاربری



عضویت در شعرناب
درخواست رمز جدید

اعضای آنلاین

معرفی شاعران معاصر

انتشار ویژه ناب

♪♫ صدای شاعران ♪♫

پر نشاط ترین اشعار

حمایت از شعرناب

شعرناب

با قرار دادن کد زير در سايت و يا وبلاگ خود از شعر ناب حمايت نمایید.

کانال تلگرام شعرناب

تقویم روز

پنجشنبه 6 ارديبهشت 1403
    17 شوال 1445
      Thursday 25 Apr 2024
        به سکوی پرتاب شهرت و افتخار ،نجابت و اقتدار ... سایت ادبی شعرناب خوش آمدید مقدمتان گلباران🌹🌹

        پنجشنبه ۶ ارديبهشت

        پست های وبلاگ

        شعرناب
        لیلا میناخانی شاعر ایرانی
        ارسال شده توسط

        لیلا طیبی (رها)

        در تاریخ : چهارشنبه ۸ آذر ۱۴۰۲ ۰۴:۵۰
        موضوع: آزاد | تعداد بازدید : ۱۷۵ | نظرات : ۵

        بانو "لیلا میناخانی" شاعر ایرانی‌ست.
        ▪نمونه‌ی شعر:
        (۱)
        زنانه‌گی‌ام را 
        خرده نگیر 
        خاصیت گل همین است 
        با گام ‌های آفتاب بر می‌خیزد
        لبخند دشت‌ها را که 
        طرح زد!
        آسمان میانجی 
        دست به دست باد
        تا ضیافت پرواز 
        روسری حنایی رنگش را 
        طنابی می‌بندد 
        تا دل خورشید...
        من اصالتم لطیف بودن!
        در ساقه‌هایم که تکرار شوی
        غنچه‌ام 
        پلی‌ می‌شود بلور 
        که با سقوط اشکی... 
        برگی مخملی می‌دهد...!

        (۲)
        اما تو 
        از آشوب نطق‌های لمیده بر گلو  
        از دال‌های مهیج نخست 
        بپیچان به طبعی لطیف  
        که دروغ نبودم 
        دروغ نبودی  
        به دنبال تمام نشانه‌ها، و حالای حالم 
        که سفر به روشنی 
        سوختن را به آب می‌بخشد 
        من به احتمالات تو 
        که روا می‌داری
        بر تکه‌ای 
        حرف،
        آغوش،
        تکه‌ای آزادی  
        که آزادی  
        مسیر لهیب کلمات بود  
        وقتی جوی زلال بر مصاحبت دیگر جاری می‌کرد
        اعتراف کردم 
        کنار این همه صدا وُ چهره 
        نوشتن از تو 
        علاج تنهایی‌ست 
        تو که از شاخه‌های بلوط بالاتری 
        بوی برخاسته 
        بر نازکی سیمای تنم 
        غرق 
        به دانه‌های شن 
        زیر آفتاب بلندات آبی مسرورم!
        ای ربط آغازین بر لیلآ 
        در تو 
        روشن است صراحت قصیده‌ام 
        و تظاهر به مرکعب نامرئی  
        زیر بافت لطیف انگشتان 
        پیداتر می‌شوی گرم 
        اکنون فوران باش 
        بر تسلی خون 
        که نیمی از من در تو جا مانده است.

        (۳)
        حکایت تو 
        تمام افسانه‌ها را در بر خواهد داشت 
        رویای برایم بفرست 
        پیش از آنکه 
        در این دماغه 
        تنها صدای خزیدن آرام لِته 
        با زمزمه‌اش خواب بیاورد
        کوچک‌ترین نسیمی را که چین و شکن‌بر 
        سطح دریا نمی‌اندازد
        زیباروترین الهه خواهم بود
        آن دم که خورشید 
        شبنم یخ‌زده بر برگ‌های گیاهان را همچون
        اساطیر توت‌های سفید 
        به قرمزی بدل خواهد کرد
        و اندوه خاموشِ
        کوهستان‌های تراس را
        در دل دریا فرو خواهد ریخت 
        و شاخه درختانی که 
        در برابر نسیم 
        خواهند جنبید و
        بوته‌های خشخاش شکوفا /
        من می‌توانم 
        شجاع باشم عاشق باشم 
        آنقدر که 
        با چنگِ نواخان نغمه‌هایم 
        فرمانروایی مردگان را افسون
        و دل‌هایشان را به رحم و از هادس بیرون بیاورم
        جانوران وحشی، جنگل و بیابان‌ها را نیز 
        به دنبال خودم بکشانم 
        مسیر رودخانه‌ها را عوض
        و شریرترین و تندترین آدم‌ها را آرام
        رویای برایم بفرست 
        پیش از آنکه 
        جهان
        رخت بسته اندوهگین 
        و چون پیمانه‌ای عمرش به سر آید 
        در نخستین پرتو نوای بلبلان
        مجمر خاکسترِ ما را
        هر سال هفت بار آرام در دریا 
        به فراموشی بسپارد.

        (۴)
        گاهی برایم شعر بفرست 
        به بهانه‌های کوچک  
        مرا صدا بزن
        بگذار ساعت‌های چرکین 
        به رخوت بجنبد 
        در این برهوت بی‌مرز
        کسی به مراعات هم در تاریکی 
        خواب خوش نمی‌بیند 
        بگذار آوازی باشیم  
        به وسعتِ رویای‌مان
        برای روزهای که بهم تعلق نداریم.

        (۵)
        فریاد چشمانم  
        تو را دوست می‌دارم
        تو را می‌خواهم 
        می‌خوانم‌ات در این دم 
        ای زیبا‌ترین سخن 
        صدایت را بدم به گوشم 
        صدای تو پرده را کنار می‌زند 
        بگذار در هنگامه‌ی شب  
        شیفته‌ی هم شویم 
        بوسه از گوشه‌ی لب تو بیافتد  
        در دهان من 
        خواب نیز منحل شود 
        به جبر نگاه‌های از نفس افتاده!.

        (۶)
        در این روزها که باران سایه  
        انداخته بر گونه‌های خورشید  
        هر بار 
        به تو می‌اندیشم 
        طراوت نازک نسیم 
        از حجم بلند زمین  
        سرشار می‌شود 
        شادمانی سپیده‌دم کوچ پرندگان
        به بهانه‌ی لبخند تو 
        در قاب چشمانم  
        تکثیر می‌شود
        و کسی نمی‌فهمد  
        با صدای بم بارانِ پاییزی 
        بر گل نامرئی 
        تو را سخت می‌بوسم.

        (۷)
        عشق را در فاصله‌ها ساختن 
        جبر شیرنی‌ست که در هنگامه‌ها جریان دارد  
        و همواره در چشم آدمی برق می‌زند. 
         
        گردآوری و نگارش:
        #لیلا_طیبی (رها) 

        ارسال پیام خصوصی اشتراک گذاری : | | | | |
        این پست با شماره ۱۴۲۶۸ در تاریخ چهارشنبه ۸ آذر ۱۴۰۲ ۰۴:۵۰ در سایت شعر ناب ثبت گردید

        نقدها و نظرات
        شاهزاده خانوم
        چهارشنبه ۸ آذر ۱۴۰۲ ۱۴:۳۱
        چه اشعار سپید زیبایی.. خندانک خندانک
        سپاس از شما برای معرفی این بانوی شاعر.. خندانک خندانک
        درود و برقرار باشید خندانک
        عارف افشاری  (جاوید الف)
        چهارشنبه ۸ آذر ۱۴۰۲ ۲۰:۳۸
        خندانک
        محمد حسنی
        پنجشنبه ۹ آذر ۱۴۰۲ ۰۸:۳۵
        درود
        اهل کجاست؟
        جواد مهدی پور
        پنجشنبه ۹ آذر ۱۴۰۲ ۱۲:۳۴
        درود بر شما خندانک
        شهاب مهاجر
        چهارشنبه ۱۵ آذر ۱۴۰۲ ۱۵:۱۰
        خندانک خندانک خندانک خندانک
        تنها کابران عضو میتوانند نظر دهند.



        ارسال پیام خصوصی

        نقد و آموزش

        نظرات

        مشاعره

        کاربران اشتراک دار

        محل انتشار اشعار شاعران دارای اشتراک
        کلیه ی مطالب این سایت توسط کاربران ارسال می شود و انتشار در شعرناب مبنی بر تایید و یا رد مطالب از جانب مدیریت نیست .
        استفاده از مطالب به هر نحو با رضایت صاحب اثر و ذکر منبع بلامانع می باشد . تمام حقوق مادی و معنوی برای شعرناب محفوظ است.
        0