سایت شعرناب محیطی صمیمی و ادبی برای شاعران جوان و معاصر - نقد شعر- ویراستاری شعر - فروش شعر و ترانه اشعار خود را با هزاران شاعر به اشتراک بگذارید

منو کاربری



عضویت در شعرناب
درخواست رمز جدید

معرفی شاعران معاصر

پر نشاط ترین اشعار

انتشار ویژه ناب

♪♫ صدای شاعران ♪♫

تقویم روز

شنبه 15 آذر 1399
    21 ربيع الثاني 1442
      Saturday 5 Dec 2020
        شخصیت یک ملت را، ادبای آن ملت می سازند.پروفسور حسابی

        شنبه ۱۵ آذر

        هیچ ( هَفت عدد شعر ِِ خیس)

        شعری از

        عیسی نصراللهی ( سپیدار )

        از دفتر پاییز نوع شعر سپید

        ارسال شده در تاریخ چهارشنبه ۲۲ مرداد ۱۳۹۹ ۲۰:۳۴ شماره ثبت ۸۸۹۷۴
          بازدید : ۵۷۲   |    نظرات : ۰

        رنگ شــعــر
        رنگ زمینه
        دفاتر شعر عیسی نصراللهی ( سپیدار )

        1_
        ____________________
        هِگِلْ
        شینتو
        فروید
        و
        جنبش داروین
        شبی نالان و سَردَرگُم
        بدونِ کفشِ آسوده
        شبی از درد یک تحلیل جانفرسا
        تویی فریاد این خاموشی هر شب
        تویی که یک شبی هستی
        کنارِ دختر همسایه ی هر روز
        و امشب در کنار من
        و شاید صبح فردایش، نمایی روی خود
        را
        در جِنینِ سِقطِ بی باور
        تویی هر لحظه پنداری که این عاشق
        شبی خُفتَست؟
        تویی پویِش به چشمِ کورِ استبداد
        دگر هیچ از کسی پاسخ نمیجویی
        که آیا ایده ی انگِلْس موثر بوده بر حقآبه یِ دشتِ مصیبتبار؟   
        کوانتوم را
        کوانتوم در سیه چاله، زمانش ماتِ ابلیس است
        در آن شور فلان بیداد
        همانگَه که چَکُش بر روی میزی مینَهَی پیروز
        بنا بر ماده ی کپسول و هیدروژن
        جناب موسیو هرکول و گاگارین
        حقوقِ وحشتِ پروانه،قیمت،چند؟
        هنوزم موضعِ نیچه
        هنوزم درسِ بوریحان؟
        و
        یا تدریس گنگِ نوفلاطونیِ سقراط است
        تو از طالِس شنیدی طالِعَم نحس است؟
        اَتُم
        تِمِ حضور هیتلر از یک انفرادی بود
        سلولش
        بند این هسته
        تو ای مِهرآفرینِ غالبِ دیرین
        زِ نو میگویم این ادراک
        لهیبِ فهم و فکر و انتقامِ یاسهایِ باغِ همسایه
        تمام انجمنهای شعور
        و
        درکِ رأسِ تنگه های هرمز و مکزیک
        تمام وِردِ این بازیچه ی انگار
        غَریوِ کودک و کالِج
        جنابِ لورد و کُنت و دانت و کامِن لو
        سزار از یک طرف بر تاجِ شیرویه
        نهاده خسرو از باروتِ قرنِ کالِ میلیْتار
        و
        رستم،آن تَهَمْتَن پیلِ تَنْ افروز
        سزای عشق ناپاک
        و
        گذر از هورِ افسانه
        ﺟﻬﺎﻥ،ﺩﺭ ﺟﺎ وجودِ ﺟﺰﻡِ استفسار

        ﺟﺎﻥ،ﺩﺭ ﺟﺎﺩﻩ ﯼ ﺟﻬﻞِ ﺟﻨﻮﻥِ ﺟﺒﺮ ﻭ
        ﺟﻨﮓِ جعلْ
        ﻣﯿﺎﻥِ ﺟﺒﺮ ﻭ ﺟﺎهم،دائما ﺟﻨﮓ است
        پریش است
        دلفریب است
        خاک و خیسش هم
        شبیهِ
        شعرِ وارونه
        زمان یک جهلِ گُرخیدَست؟
        پریش است
        دلفریب است
        حاصلش یک گُنگِ دیرین است
        ن ِ
        م
        ی
        دا
        نم ...
        تمام عرضِ بیداری و طولِ درکِ النینو
        همان جایی که مارکس از قهر
        و
        خشمِ ترسِ بن سینا
        شبی آهسته،پیوسته شکفته سینه ی بیمار تیمارش
        تویی یک ذره در پهنای اقیانوس
        تویی دَرزِ ثلیثِ پشتِ قرنیه
        هِگِل
        مارکس
        و
        علیْ سینا
        فلان دریایِ زردِ معبدِ ریتو
        تویی روح از قُدُس در بطنِ یک مریم
        همان عیسای گهواره
        خدایِ ناخدایِ این بَلَم در گودِ پاناما
        بگو این کودکِ دیرینِ خود را میفشاری
        تنگِ آغوشِ خدایی را؟
        ________________________
        2_
        ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﻧﻤﯿﮑﻨﻢ ﺑﺮ ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎﯼِ ﺳﺮﺩ
        ﻣﻬﺮﺁﮔﯿﻦْ ﻧﯿﺎﯼِ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻋﺘﻬﺎﺳﺖ ﺑﯿﻬﻮﺩﻩ ﺑﺮ
        ﻣﺪﺍﺭﯼ موهوم
        ﭘﺎﯼ ﺍﻟﻔﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻤﯿﻦ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
        ﺷﺎﻩ ﺑﺎﻧﻮﯼ ﺗﻨﻔﺲ ،ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺑﺮ
        ﺑﺎﻭﺭﯼ ﭘﻠﺸﺖ . . .
        ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﻗﻨﺪﯾﻞ ﺳﺮﺥ ﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎ
        ﮐﻤﺎﻧﻢ ﺭﺍ
        ﮐﺸﯿﺪﻩ ﺍﻡ ... ﻧﺴﺘﻮﻩ ﮐﺸﯿﺪﻩ ﺍﻡ ....
        ﺑﺒﯿﻦ ﺑﯿﺴﺘﻮﻥِ ﻧﺴﺘﻮﻩ
        ﺑﻪ ﺳﺘﻮﻩ ﺁﻣﺪﻩ ﺩﺭ ﮔﺮﺩ ﺧﯿﺎﻝ ...
        ﻗﺼﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﻋﺘﯿﻖ
        ﺑﺮ ﺁﯾﻪﻫﺎﯼِ ﺳﺮﺩ
        _________________________
        3_
        منم پویان و ناپیدا
        زِ استثنایِ فرداها
        سرِ ترس و توحش
        یا قیامی بی فروغ از مهربانی ها
        زنی آبستنِ نوزاییِ خویش است
        دو مردِ جنگلی آورده اند اینک:
        نمادِ سالیانِ مردی و مردانگیشان را
        فتاده اسلحه
        لیکن
        زِ شهرِ همهمه:
        بُردند
        دو سیب از تلخیِ افیونیِ تاریخِ باور را
        خیابان بود و تنهایی
        زمان یک مرحله درد و زمین تسلیمِ نازایی
        زنی آبستنِ تنهاییِ خویشی
        میانِ شرطهایِ مردِ همسایه
        تو گویی قصه یِ نوح است
        و
        سیل
        و
        غرقِ دنیایِ کِرَکْ
        یا
        بَنگ و بینگ و
        نسلهایِ سرد و افسرده
        فتاده اسلحه با چهره ای رنجور و پژمرده
        خدایِ ایلیاتیهایِ آبستن
        زمینش یک سطوحِ جنگِ نااِستا
        همین است رمزِ کالِ قرمزِ گلهایِ پوسیده:
        سزایِ مرگِ قابیل
        و
        ندایِ شرمِ مریم ها
        ___________________________
        4_
        به روزها می اندیشم
        اسبی چموش
        میانِ یالهایِ خوشه ی گندم
        دشت بود و خَرمَن و خورشید
        میانِ حدّ شهوت ناکِ یک تشویش
        میانِ بازخوردِ نابهنگامِ دو سنگ از پیکرِ آتش
        لبش را سُرخ بوسیدم
        دوئل
        دارِ مکافاتِ گناه روز اول بود؟
        چند گزمه...
        تفنگهایشان را بر شقیقه ی خویش،بر نهادند
        وحشت زده و مست
        تو گویی یک تهی در تورِ عریانند
        آدمها آمدند
        یکی
        یکی
        دوباره از نو :
        بهشتها را فروختند
        _____________________
        5_
        به ماهِ بلند بیندیش
        که سپیده دَمان
        در قُرقِ آبستنِ پلنگِ وحشی
        چَشم بر دامنِ رنجورِ زمین
        دوخته بود
         
        ___________________
         
        6_
         
         
        زنی
        خیره بر یک قفلِ مسدودِ هزاران ساله از درد
        و غُبارِ غَم
        به یادش آوَرَم آیینه
        و
        سُرخابِ ایامِ جوانی را
        غَمَش را یاد میدارد؟
        غَمِ سَردِ زمستانی
        که در آن صبحِ تیره
        یاسها رفتند
        مَنَم
        اینک
        زنی
        تنها و اَندُهگین
        نشسته خیره بر قفلی هزاران ساله
        در تقدیر
        زَده بر رویِ خود
        سُرخابِ ایامِ جوانی را
         
        _____________________________
         
        7_
         
         
         
        به گمانم آغازِ دوست داشتن بود
        بویِ نانِ برشته یِ دخترکان
        بویِ تنوره یِ عشق
        دشت را _ سرآغازی _
        ردّی از آهویِ ایل و رَمّه یِ خیزان
        ناله یِ بوفی
        زنانِ بی سرخابِ نااُمید
        پِگاهان،گیسوانِ خفته در ظلمت
        برایِ
        شویِ افسونِ غرورِ خویش
        آهسته بُبْریدند   ....
        _______________________
        شعر_ عیسی نصراللهی


         
         
        (پینوشت)
        به خواهشِ دو نفر از دوستان عزیزم،آمدم
        یعنی باید باشم.
        همین
        ۱۷
        اشتراک گذاری این شعر
        ۵۲ شاعر این شعر را خوانده اند

        محمد حسین اخباری

        ،

        عباسعلی استکی(چشمه)

        ،

        محمد باقر انصاری دزفولی

        ،

        پژمان بدری

        ،

        صبا اسکندری

        ،

        مجید قلیچ خانی

        ،

        سیده شهربانو حاتمی

        ،

        مرغ آمین

        ،

        حسن لطفی

        ،

        مجتبی شفیعی (شاهرخ)

        ،

        ابوالفضل زندیه شاهین

        ،

        دانیال شریفی ( دادار تکست )

        ،

        اصغر ناظمی

        ،

        پوریا رستمی ( پیر خرابات )

        ،

        فاضل فخرالدینی تخلص (مالک)

        ،

        مهدی سالوند (مهدی)

        ،

        زهره ملکی ( متخلص به صبا ملک )

        ،

        اعظم قارلقی

        ،

        سید احسان موسوی ( سام )

        ،

        محمد قنبرپور(مازیار)

        ،

        سید اسلام سادات حسینی

        ،

        اکبرامرایی

        ،

        عیسی نصراللهی ( سپیدار )

        ،

        رضااشرفی فشی

        ،

        زینب بویری (خزان)

        ،

        بهروز عسکرزاده

        ،

        جمیله عجم(بانوی واژه ها)

        ،

        محمد راد

        ،

        درویش حسین ندری

        ،

        محمد علی سلیمانی مقدم

        ،

        علی مزینانی عسکری

        ،

        جوادعبدالمحمدی

        ،

        سید حاج احمدی زاده(ملحق)

        ،

        حمید قلی پور

        ،

        سحر غزانی

        ،

        غلامحسین جمعی

        ،

        محمد علی رضاپور

        ،

        مدیر ویراستاری

        ،

        علیرضا بنایی

        ،

        بهروز ابراهیمیان

        ،

        منیژه قشقایی

        ،

        محمد امیری

        ،

        ابراهیم آروین

        ،

        مانا جمشیدی ( مهرداد )

        ،

        عباس ترکاشوند(عارف)

        ،

        لیلا امریاس(پریسا)

        ،

        طاهره حسین زاده (کوهواره)

        ،

        آرمان پرناک

        ،

        حمید غرب

        ،

        مهدی محمدی

        ،

        سعید صادقی (بیدل)

        ،

        محبوبه امیری

        نقد و تحلیل شعر شاعران

        نظرات

        مشاعره

        کاربران اشتراک دار

        محل انتشار اشعار شاعران دارای اشتراک
        کلیه ی مطالب این سایت توسط کاربران ارسال می شود و انتشار در شعرناب مبنی بر تایید و یا رد مطالب از جانب مدیریت نیست .
        استفاده از مطالب به هر نحو با رضایت صاحب اثر و ذکر منبع بلامانع می باشد . تمام حقوق مادی و معنوی برای شعرناب محفوظ است.
        0