۴

خوشبخت کسی که سایه اش دارد جان
چون بوته ی گل که میخورد بر طوفان 
من هرز ترین علف به پایش هستم
ای بوته ی گل زه من نظر برگردان
در معرض دید شاعری شیرینم 
پیچیده علف به دور گل هر باران 
ای سایه دو خط برای مسعود نویس 
شعری بسرا عزیز تاریک و نهان 
با پرسه زدن به دور خود فهمیدم
 ما هر دو درون یک جهان در گلدان 
گیریم به ریشه ای که معلوم نشد 
سرچشمه ی او به من رسد یا به گمان