برف و بنفشه

جنین شائبه ها را،  شب جلی آباد
به سقط خامش امید می برد، اوراد
به راز تلخ ملال شبان شبگیران
به شرب آبی رویادلان در میعاد
سه کام زندگی و صد هزاره ها مردن
صفیر لهجه زنجیر صامتی   آزاد
شبی که هرزه مغان، گُنگ _خامه ننگ اند
بخوان! به آتش معبود موسی منقاد
چگونه مشعر کوران،  به قادسه گوید
که برگ، چرا و چگونه می  افتاد
به عطرهای شکوهم، نگاه فرداهاست
ز دکمه های مغنی، ز جسم بی بنیاد
شگون  ساحت شیبان هر نهانخانه
به شعر برف و بنفشه، سپرده باداباد..