سایت شعرناب محیطی صمیمی و ادبی برای شاعران جوان و معاصر - نقد شعر- ویراستاری شعر - فروش شعر و ترانه اشعار خود را با هزاران شاعر به اشتراک بگذارید

منو کاربری



عضویت در شعرناب
درخواست رمز جدید

معرفی شاعران معاصر

انتشار ویژه ناب

تبلیغات متنی

♪♫ صدای شاعران ♪♫

تقویم روز

پنجشنبه 11 آذر 1400
  • شهادت ميرزا كوچك خان جنگلي، 1300 هـ ش
28 ربيع الثاني 1443
    Thursday 2 Dec 2021

      بیشترین مخاطب

      کانال تلگرام شعرناب

      بنویس تا زنده بمانی ، بنویس تا زنده بمانی ، بنویس تا زنده بمانی.احمدی زاده (ملحق)

      پنجشنبه ۱۱ آذر

      پست های وبلاگ

      شعرناب
      علیرضا آیت اللهی ( شاعر ) کیست ؟ - 2
      ارسال شده توسط

      علیرضا آیت اللهی

      در تاریخ : دوشنبه ۱۲ مرداد ۱۳۹۴ ۱۹:۵۰
      موضوع: آزاد | تعداد بازدید : ۹۶۰ | نظرات : ۵۸

      گفتیم :
      * اصل و اساس شعر حقیقی مبتنی بر طبع یا غریزه و قریحه فرد است .
      * هنر سرودن بسیار بیش از آنکه ناشی از محیط و به اصطلاح اکتسابی باشد ، به اعتبار فطری بودن ، ژنتیک و به اصطلاح ارثی است .
      کسی که قریحه ی شعر داشته باشد ؛ به فرض بریدن از شاعری به ندرت می تواند از شعر دوستی هم ببُرد ؛ و همین امر یکی از دلایل اصلی بازگشت وی به شاعری است ...
      یا حتی در زمانی که قصد سرودن ندارد تفنن هائی که « شبیه سرائی » ، به خصوص محض تمسخر ، هستند عملا" پای وی را دوباره به سرودن شعر باز می کند .
      سرودن شعر از دوست داشتن شعر و خواندن ِ شعر دیگران ، بنابر این از همان دوره آموزش در مهد کودک و دبستان شروع می شود ؛ چنانکه من همه ی شعرهای کتاب های قارسی مان را حفظ می کردم و از همان دوره دبستان چیزی « شعر گونه » سرودم .
      شعر و حافظه
      بگمانم رابطه ای قوی بین قریحه ی شعری و حافظه ی قوی وجود داشته باشد (1)
      فکر می کنم مجموعا" همیشه حافظه ای بسیار قوی داشته ام ؛ چنانکهنه تنها شعر ها ، بلکه اصولا" دروس سالهای آخر دبستان و دوره دبیرستان راچنان حفظ می کردم که به اصطلاح بدون انداختن حتی یک وتو به معلمان پسمی دادم . این موضوع برای معلمان کلاس پنجم تا هشتم - نهم من چنان جالب توجه و سبب سرگرمی شده بود کههر بار برای پس دادن دروس حفظیِ کلاس مرا صدا می کردند ؛ و گاه درس جلسه قبلی را می پرسیدند که تا حدودی پاسخگو بودم .
      قدرت تقلید
      علاوه بر حافظه ی خوب ، قدرت تقلید نیز می تواند به شدٌت در « شبیه سرائی » ، و آنگاه سُرایش مستقل شعر ، مؤثر واقع شود؛ و به شخصه این قدرت را از ده دوازده سالگی تا چهارده پانزده سالگی ، و آنهم محض سرگرمی ، تفنن و گاه تمسخر دیگران ، غالبا" نا خود آگاه ،  زیاد آزمایش می کردم ؛ وبه خصوص در سرایش :
      - شعرهای کتاب های دوره دبستان ؛ و دبیرستان
      - ترانه های پر طرفدار رادیو که آن روزها ترانه هائی بسیار زیاد و به صورت مکرر در مکرر از رادیو پخش می شدند ؛ ترانه ها را مردم کوچه و بازار حفظ می شدند ، حتی علنی موقع کار می خواندند . 
      - شعر ها یا ترانه هائی که ( غالبا" بروزن آهنگ های جدید پرطرفدار رادیو ) در معرفی و تبلیغ کالاهای بازرگانی از رادیو پخش می شدند .
      - نوحه ها که در دهه ی 1340 ، به خصوص از 1335 تا 1339 بر وزن همین آهنگ ها و ترانه های پرطرفدار رادیو هم ساخته می شدند و مورد استفاده قرار می گرفتند .
      - شعر هائی که مردم در مراودات خود یا در مجامع و ... به عنوان « شاهد » به کار می بردند و تکرار می شدند.
      - شعر هائی که در مشاعره ها زیاد می آمدند ؛ به وسژه در برنامه های شعری رادیو ... 
      - و...
      ( ببینیم کدام محیط اجتماعی بر شاعران جوان و مبتدی تاثیر و گاهی تاثیری عمرائی می نهاد )
      که شبیه سازی این موارد به من یکی اختصاص نداشت ؛ و اکثر کودکان و نوجوانان وحتی بزرگترها به این موضوع علاقه نشان می دادند ؛ و طبع آزمائی می کردند  ... و شاید از همین رو است که برخی از جهانگردان ، و سفر نامه نویسان ، ایرانیان را مردمی معرفی کرده اند که به زبان شعر سخن می گویند و در حقیقت یا در گفته هایشان شواهد شعری قابل توجهی می آورند و نیز به طبع آزمائی و شبیه سرائی می پردازند .
      شبیه سرائی در آن دهه 1340 ، به خصوص به صورت اشعار فکاهی و سرگرم کننده چنان که در هفته نامه مشهور « توفیق » می آمد نزد شاعران مبتدی ، متوسط و حتی گاه شاعران بزرگ رواج داشت . حقیقت این است که نشریه توفیق و به طور کلٌی فضای ادبی - اجتماعی آن زمان کودکان ، نوجوانان ، جوانان و... را به سوی شبیه سرائی ها و بعدا" سرودن های فکاهی و طنز سوق می دادند که شاید شاعرانی در طول عمر خود طنٌاز می شدند .... 
      منتهی شبیه سرائی به صورت جدٌیِ آن به نوعی متهم به سرقت ادبی می شد ؛ چنانکه بسیاری از عوام که شعرهای در یک بحر عروضی و در یک مضمون را هم سرقت معرفی می کردند ؛ حتی بسیاری از شعر های « استاد . ش » را هم سرقتی می دانستند و کپی کاری شده یا شبیه سرائی از شعر های خوب شاعرانی گمنام . حال آتکه شاید مشهورترین شاعر دهه ی 1340 در شعر فارسی و به ویژه شعر کلاسیک بود .
      مشهور ترین شاعران دهه 1340 در شعر فارسی عبارت بودند از : استاد محمد حسین شهریار - دکتر مهدی حمیدی شیرازی - فریدون توللی - امیری فیروز کوهی ؟ - رهی معیری - دکتر پرویز ناتل خانلری - استاد رحیم معینی کرمانشاهی - مهدی سهیلی - هوشنگ ابتهاج - ابو القاسم حالت - ایرج دهقان ملایری؟ - پژمان بختیاری ؟ - نظام وفا - عباس فرات و ... که در یادداشت بعدی نام هایشان را می آورم
      و از نوسرایان هم اخوان ثالث - فروغ فرخزاد - سهراب سپهری - فریدون توللی که بیشتر کلاسیک می سرودند ؟! و... نیز احمد شاملو - سیاوش کسرائی - و.... از همه شهیر تر : نیما یوشیج . 
      (1) آیا شما هم چنین گمانی دارید ؟

      ارسال پیام خصوصی اشتراک گذاری : | | | | |
      این پست با شماره ۵۹۱۷ در تاریخ دوشنبه ۱۲ مرداد ۱۳۹۴ ۱۹:۵۰ در سایت شعر ناب ثبت گردید

      نقدها و نظرات
      تنها کابران عضو میتوانند نظر دهند.



      ارسال پیام خصوصی

      نقد و آموزش

      نظرات

      مشاعره

      کاربران اشتراک دار

      محل انتشار اشعار شاعران دارای اشتراک

      حمایت از شعرناب

      شعرناب

      با قرار دادن کد زير در سايت و يا وبلاگ خود از شعر ناب حمايت نمایید.

      کلیه ی مطالب این سایت توسط کاربران ارسال می شود و انتشار در شعرناب مبنی بر تایید و یا رد مطالب از جانب مدیریت نیست .
      استفاده از مطالب به هر نحو با رضایت صاحب اثر و ذکر منبع بلامانع می باشد . تمام حقوق مادی و معنوی برای شعرناب محفوظ است.
      0