وا مه قه په نی

سلام

وا مه قه په نی اثری از استاد محمدرضا آزادبخت

عنوان را جناب استاد از زبان محلی اتخاذ فرمودند
این نحو کاربرد کلمات و احیانا عبارات محلی در پیشینه ی ادبی نیز داریم
مثلا جناب اخوان دارند
و ما بر بیکران سبز و مخمل گونه ی دریا
می اندازیم زورقهای خود را چون کل بادام
که اینجا کل واژه ای محلی است ظاهرا به معنای پوست و کمین آنجا که گفته شد
ضحاکی مار نقطه نقطه کل و کل بشد پاره
در کل دوم به این معنا نظر داشتم
دو حالت می تواند باشد یک معادلی برای آن واژه و عبارت محلی در زبان معیار باشد منتها بنا به دلایلی چون تشخص بخشی، حفظ واژگان محلی و ... واژه محلی به کار رود
دو جایگزینی برای آن واژه در زبان معیار نباشد و گزیری نباشد الا اینکه آن واژه به کار رود مثلا برای سوبژه و ابژه ظاهرا واژه ای که طابق النعل بالنعل منتقل کند نیست
نه گزیر است مرا از تو نه امکان گریز
چاره صبر است که هم دردی و هم درمانی
حال باید دید آیا استاد سخنی در مکنون وجود خویش داشتند و امکان شکفتن و گفتن آن نبود الا به لسان قوم خویش
اما از منظری دیگر نیز می توان به وا مه قه په نی نگریست
در قرآن مجید حروف مقطعه داریم و سخن هاست که چیست
مثلا در سوره ق داریم
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ
ق وَالْقُرْآنِ الْمَجِيدِ
از این منظر آثار می توانند مزین باشند به کلمات پر رمز و راز

غزلی به مولانا منسوب است
ای مطرب خوش قاقا تو قی قی و من قوقو
تو دق دق و من حق حق تو هی هی و من هو هو
همچنین جناب هوشنگ ایرانی گفته شده است چنین گفته اند
آ
آ، یا
«آ» بون نا
«آ»، «یا»، بون نا
آ اوم، آ اومان، تین‌تاها، دیژ داها
میگ تا اودان: ها
هوماهون: ها
یندو: ها
ها

فرمود
سرمایه ی هرکسی به اندازه ی حرف هایی است که برای نگفتن دارد.

ایضا
در باب آنچه نمی‌توان سخن گفت، سکوت باید کرد.

۱۹ فروردین ۴
سیاوش