مأمور

تو آن عاشقِ مَغرورْ فِکرِ تو مأمور
عشق بِیایَدْ ندیده گوییْ  تو مأمور!
نَدانِسته زَبانْ عشقْ شِتافته گُریختی
شِعرِ اِسارَتْ به تو گفتمْ تو گُریختی
دِلْ چو مُعمّایِ توْ مَعنایِ توْ خو کرد
صبر سُتودیْ که اگرْ مَنْ تو خواهان
یاد دَهَم عشقْ یار شَویْ رام شَوی
اَهل ات مَنَمْ با منْ بی تابْ شَوی
آنکه رام شَوَدْ گویَند اَفسار شَوَد 
عشق چنین نیستْ اَغیار شَوَد
گر عشقْ اینگونهْ بُخلْ پَسَندَد
بِخواهَد بِبَخشَدْ هَر چه بِبَخشَد
گفتمْ دوستَت دارمْ تو مرا گوی!
فریاد بیامَدْ تو عدالتْ مالِ دِلی
پِیموده چراْ جاه چراْ خواه چِرا!
اَخمِ اَبرویِ مَراْ این دیدارْ چِرا!
به عِشقَت آمدمْ شاید تو دانی
دِل اَزْ مَحرَمی عاشِقْ حَذَر دارد!
 غَریبیْ سخت و جانکاه است 
ولی با عشقْ غم نیز میچَسبَد