جنگ و عشق

تفنگ را گرفته ام
به سمت قلب کوچکش
نگاه می کند مرا
و من نگاه می کنم‌
هراس و ترس و وحشتش
چرا شبیه خواهرم
نشسته در نگاه من
و یا شبیه دخترم
که ناز می کند مرا
عجیب بغض کرده است
طناب گریه های او
به دار می کشد مرا
هزار لعن و لعنتم
به کارزار این جهان
که جان آدمی نشد
به لحظه ای در آن امان
مرا به جنگ ها چکار ؟
کجای زندگی من
شبیه جنگ بوده است ؟
درون قلب من هنوز
پر است از شُکوه یار
چرا به جنگ باختم
من عشق آتشین خود ؟
خدای من !
مگر نه اینکه عاشقم
تفنگ من چرا رَوَد
نشانه قلب عاشقی ؟
از این همه قساوت و
جهان بی فروغ و کور
دل غمین من شده
چه خسته و چه ناصبور
فرار میکنم از این
گناه و جنگ و ضرب و زور
و می روم به سوی آرزوی خویش
دوباره می روم کمی
به سرزمین عاشقی
که عشق را صدا کنم
دوباره عاشقش شوم
بگویمش به صد زبان
دوباره دوست دارمت
دوباره دوست دارمت

✍️فرحناز آقازاده(یکتا)