سایت شعرناب محیطی صمیمی و ادبی برای شاعران جوان و معاصر - نقد شعر- ویراستاری شعر - فروش شعر و ترانه اشعار خود را با هزاران شاعر به اشتراک بگذارید

منو کاربری



عضویت در شعرناب
درخواست رمز جدید

معرفی شاعران معاصر

پر نشاط ترین اشعار

انتشار ویژه ناب

♪♫ صدای شاعران ♪♫

تقویم روز

پنجشنبه 8 آبان 1399
  • شهادت محمدحسين فهميده، بسيجي 13 ساله - روز نوجوان - روز بسيج دانش‌آموزي
13 ربيع الأول 1442
    Thursday 29 Oct 2020
      فعال باشیم، ولی ملایم، عادل باشیم، ولی با گذشت. پروفسور حسابی

      پنجشنبه ۸ آبان

      پست های وبلاگ

      شعرناب
      کنارم راه نرو. قدم بزن
      ارسال شده توسط

      نوید خوشنام

      در تاریخ : چهارشنبه ۱۷ ارديبهشت ۱۳۹۹ ۱۲:۰۴
      موضوع: آزاد | تعداد بازدید : ۱۲۳ | نظرات : ۰

      روی نیمکت چمباتمه زده بود داشت توی خیالش دختربچه‌ای را با موهای لَـختِ صافِ مشکیِ بلند که دورِ تاب و الاکلنگ­ها می­چرخد، زمین می­خورد، بلند می­شود، دامنش را بالا می­زند، زانوهاش را می­تکاند و باز از سرسره بالا می­رود و بازی می­کند را تصور می­کرد و توی خیالاتِ سیاه و سپیدش خیال‌پردازی.
      آنطرف؛ از‌ ورودیِ‌ پارک یک زنِ میان‌سال با موهای صـافِ لختِ بلنـد پاهاش را روی سنگفرش­های پارک‌ گذاشت شروع کرد به کنار یک مردِ غریبه راه رفتن [راه می­رفت قدم نمی­زد؛ راه‌رفتن با کسی فرق دارد با قدم‌زدن باش.] بیست سالی گذشته بود. آمدند نشستند روی یکی از نیمکت‌ها. زنِ میانسال چشم توو چشمِ مرد از آنطرفِ پارک داشت نِگاش میکرد و مرد داشت براش از اینطرفِ پارک جملاتی نامفهوم را لب می­زد. از همان فاصله زن با نگاه از مرد پرسید: "اینجا چه می­کنی چقدر پیر شده‌ای آقاگل؟! از همین فاصله مرد با نگاه پاسخ داد: "پیری را ولش. قبلنی‌ترها خیال‌پرداز بودم. الان هم هستم. البتْ حالا همهٔ خیال‌پردازی‌هام خوشایند هستند. گفتم چه کاری­ست؟ تصورِ خوشایند کنم توی ناخوشایندیِ زندگیم. توو‌ بهشتم اصلنی لای فکرهام. همهٔ اینها را با نگاه گفت. زن گردنِ نگاهش را خم‌کرد گفت: "توو خیالت به چی فکرمی­کنی تخیل می­کنی که خیالت مثل بهشت کلی درخت درآورده هواش خوب شده؟" گفت: "خودت و‌ خودم را. دست می­کنم لای موهات با تارهای موت ساز می­زنم برا گل‌ها و درخت­ها." زن یک‌طوری نگاهش را انداخت آن بالا سمتِ راست، انگاری که نگاهِ مرد برفکی بوده نفهمیده جوابش را. از خجالت. گفت: "چرا از دور بوی جنگل و دشت و دمن و کوه می­دهی؟" گفت: "از پارک گلِ قرمز چیده بودم ‌پیشِ پات." گفت: "گلِ چیده ‌شده که دیگر بوی جنگل و ‌دشت ندارد؛ گل را بچینی انگاری که می­میرد." گفت: "نه! هرچیزی موقعِ مرگش بوی آن چیزی را می­دهد که دلتنگش بوده. این­ها دلتنگِ جنگل بودند. "
      زن گفت: "امروز چه سخت و ثقیل و عجیب حرف می­زنی. اینها ینی چی که می­بافی برا خودت؟" گفت: "یعنی اینکه من اگر بمیرم بوی تورا می­دهم.هیچکس به ما نگفته بود عشق چقدر سخت ا­ست. هیجکس توی گوشِمان زمزمه نکرده بود توی بزرگترین پارک­ها هم نفس نمی­شود کشید با عشق.  به غلط سهل می­دیدیم و بازیچه. راستی تولدت مبارک. آمده بودم اینجا تولدت را تبریک بگویم و بگویم من همیشه اینجا هستم منتظر." زن گفت: "همان‌موقع که گذاشتمت، کاشتمت توی باغچه‌های این خیابانِ ولیعصرِ لعنتی و رفتم، دیدم شیشه عطرهام و لباس­هام همه بوی تورا گرفته اند آقاگل. نکند من هم موقع مرگ بوی تو را بدهم؟" همهٔ اینها را با نگاه به هم گفتند. دست­های زن گرمای زندگیِ مرد بود. مرد غریبه، همان دست­ها را سفت گرفت؛ با اخم کشید بُـرد سوار ماشین کرد راه افتاد. رفتند.
       
      نوید خوشنام سه شنبه 5 مرداد 95

      ارسال پیام خصوصی اشتراک گذاری : | | | | |
      این پست با شماره ۹۹۵۶ در تاریخ چهارشنبه ۱۷ ارديبهشت ۱۳۹۹ ۱۲:۰۴ در سایت شعر ناب ثبت گردید

      نقد و تحلیل شعر شاعران

      نظرات

      مشاعره

      کاربران اشتراک دار

      کلیه ی مطالب این سایت توسط کاربران ارسال می شود و انتشار در شعرناب مبنی بر تایید و یا رد مطالب از جانب مدیریت نیست .
      استفاده از مطالب به هر نحو با رضایت صاحب اثر و ذکر منبع بلامانع می باشد . تمام حقوق مادی و معنوی برای شعرناب محفوظ است.
      0