سایت شعرناب محیطی صمیمی و ادبی برای شاعران جوان و معاصر - نقد شعر- ویراستاری شعر - فروش شعر و ترانه اشعار خود را با هزاران شاعر به اشتراک بگذارید

منو کاربری



عضویت در شعرناب
درخواست رمز جدید

معرفی شاعران معاصر

پر نشاط ترین اشعار

انتشار ویژه ناب

♪♫ صدای شاعران ♪♫

تقویم روز

چهارشنبه 26 تير 1398
    16 ذو القعدة 1440
      Wednesday 17 Jul 2019
        هر چه بیشتر به کسی عشق میورزیم ، بیشتر در اسرار هر چیز نفوذ می کنیم . مولانا

        چهارشنبه ۲۶ تير

        پست های وبلاگ

        شعرناب
        داستان
        ارسال شده توسط

        فاطمه گودرزی

        در تاریخ : چهارشنبه ۱۲ تير ۱۳۹۸ ۱۵:۳۰
        موضوع: آزاد | تعداد بازدید : ۵۱ | نظرات : ۰

        به نام یزدان بی همتا
        چه نعمت بزرگیست داشتن دختر و از این رو که خداوند  دختر را نعمت خانه ی هر مسلمان دانسته است و دعا میکنیم خانه ی هیج مومنی بی نعمت نباشد . و داستان کوتایی از یک دوست که دختری داشت اما اون دختر با نوازش چشمانش  محبت مادر را جبران میکرد را برای شما دوستان تعریف خواهم کردم.
        یک روزسمیه دختر کوچک خانواده ای که  در روستای علی آباد زنگی میردند؛ با مادر به نانوایی میرود بین را آهننگر سیاه چهره ای با پریدن و گرفتن راه سمیه او را میتر ساند سمیه  یک چیق بلند  زد و پشت مادر پنهان شد و مادر سمیه زهرا خانم او را بغل کرد و برگشت به منزل وفتی به خانه  رسیدن بی هیج حرفی سمیه  به خوابش رفت  چند ساعتی زهرا خانم فکر میکرد خواب است اما کم کم به فکر فرو رفت آیا فرزند من خواب است ؟ یا نه بیهوش است ؟ نگرانی اورا بی تاب کرد هرچه صدا زد دخترم سمیه جوابی نشنید او با نگرانی در را باز کرد و با صدای بلند  داد زد کمک کنید دخترم از دست رفت !!!! مردم همه جمع شدند پدر سمیه   و چند سالی از او بزرگتر بود. پدر گوشی را برداشت اما دیر جواب داد گوشی قد شده بود میلاد گوشی را اشعال نگرداشته و به دایی محمد زنگ زده بود پدر دلواپس دوان دوان  خود را به خانه رساند دید همسایه ها همه جمع در خانه اش پایی برای رفتن نداشت ترس دست و پای امیر پدر سمیه را میلرزاند خانه خانه ی من چه خبر است ؟ که میلاد پدرش را از دور دید داد زد مامان بابا اومدو دوید طرف پدرش و گفت : پدر سمیه بی هوش شده و بهوش نمیاد پدر سری زنگ زد اوژنس که آنبلانس رسید قبل از او همسایه های مهربان زنگ زده بودند. سمیه را بردن بیمارستان و یک شب بی هوش بود وقتی به هوش شد دیگر دست و پای سمیه جانی نداشت زبان سمیه قادر نبودمادر را صدا بزند یا پدر را در آغوش بگیرد.او سال  ها ست  با این نوع زندگی میسازد و پدر مادر را در آرزوی شفا ی خود گذاشته است. آیا کار اون آهنگر درست بوده است ؟ قضاوت باشما شنوندگان عزیز
        فاطمه گودزی
         

        ارسال پیام خصوصی اشتراک گذاری : | | | | |
        این پست با شماره ۹۳۳۵ در تاریخ چهارشنبه ۱۲ تير ۱۳۹۸ ۱۵:۳۰ در سایت شعر ناب ثبت گردید

        آموزش و نقد شعر

        نظرات

        مشاعره

        کاربران اشتراک دار

        محل انتشار اشعار شاعران دارای اشتراک
        کلیه ی مطالب این سایت توسط کاربران ارسال می شود و انتشار در شعرناب مبنی بر تایید و یا رد مطالب از جانب مدیریت نیست .
        استفاده از مطالب به هر نحو با رضایت صاحب اثر و ذکر منبع بلامانع می باشد . تمام حقوق مادی و معنوی برای شعرناب محفوظ است.
        1