پست های وبلاگ

به نام یگانه‌ی همواره دانا

«زکات دانش نشر آن است.»

درود همراهان ارجمند سایت ادبی شعر ناب!

گرچه به جهت شرایط جنگی پیش آمده، نت ملی است و همه به‌راحتی به سایت ادبی شعر ناب دسترسی ندارند؛ با این وجود، از استادان بزرگواری که به آن دسترسی دارند، دعوت می‌شود همچنان برای روشن ماندن چراغ علمی-ادبی این محفل، پنجره‌های سبز آموزنده‌ی خود را برای مخاطبانی که حضور دارند و تشنه‌ی آموختن هستند، دریغ نفرمایند؛ ولو این‌که ذیل پستی قدیمی باشد.

سپاس از اندیشه‌ی والایتان!

***

و امّا:

پست جاری درباره‌ی «عشق در پیدایش آفرینش» است.

دو مبحث دیگر پیرامون عشق را در پنجره‌ی سبز جاری ‌با فشردگی تمام، به اشتراک می‌گذارم:

- الف: عشق به پرستش.
- ب: عشق به ذرّات هستی.
***

✍ عشق به پرستش

يکی از ويژگی‌های هر انسانی، عشق به پرستش است.

تمام انسان‌ها، معبودی را به عنوان موجودی برتر، می‌پرستند؛ كه ممكن است، به دلايلی؛ از جمله جهل و نادانی، در امر پرستش، راه را خطا رفته، چیزی و يا كسی را بپرستند كه سزاوار پرستش نباشد.

البته درجــات انسانها در پرستش ذات اقدس حضرت باری تعالی، متفاوت است؛
مثلاً: عارفان، در اهداف عبادت، خود را از عابدان جدا می‌دانند و آنان را معامله‌كنندگانی به حساب می‌آورند، كه خدا را پرستش می‌كنند؛ تا به پاداشی نايل شوند.

عارفان، كه انوار حق را دريافته‌اند، تنها او را شايسته‌ی پرستش می‌دانند و عشق به پرستش او را در ژرفــای درون خــويش نهفته دارند و با عشقِ تمام، او را می‌پرستند و مصــداق اين سخن حكيمانه از اميــرالمؤمنين علـی(ع) قــرار می‌گیرند كه:
«مــا عبدتك خــوفاً من نارک و لا طمعاً فی جنتک لكن وجــدتک اهلاً للعبادة فعبدتك.»؛
«خـــدايا! من تو را به خــاطر تــرس از آتش و به طمع رسيدن به بهشت پرستش نمی‌كنم؛ بلكه تو را می‌پرستم؛ چون سزاوار پرستش هستی.»

مضمون اين گفتار باارزش را در متون عرفانی، از رابعه عَدَویّه، بــزرگ‌زن عارف‌مسلک می‌شنويم كه در مناجات خويش با خدايش می‌گفت:
«پروردگارا! اگر تو را از بیم دوزخ می‌پرستم، در دوزخـــم بسوز و اگر به امید بهشت می‌پرستم، بر من حرام گردان و اگر تو را برای تو می‌پرستم، جمال باقی دریغ مدار!»

***

✍‌ عشق به ذرّات هستی

می‌دانیم که همه‌ی هستی، مظهر وجود خداوند است؛ چنان‌كه جامی نيز بدين مطلب اشاره نموده‌است:

تو را ز دوست بگویم حكایتی بی‌پوست
همه ازوست وگر نیک بنگری همه اوست


و به قول باباطاهر با آن بیان زیبایش:
به صحرا بنگرم صحرا ته وینم
به دریا بنگرم دریا ته وینم
بهر جا بنگرم کوه و در و دشت
نشان روی زیبای ته وینم
***

زیباست که به ذرّات هستی عشق ورزيد؛ همانگونه كه شاعر دل‌آگاه و عاشق‌پيشه‌ی ما، سعدی شيرازی، ذرّه‌ذرّه‌ی جهان را عاشق بود:

به جهان خرم از آنم كه جهان‌خرم از‌ اوست
عاشقم بر همه عالم؛ كه همه عالم از اوست

ناتمام...


پژوهشگر: زهرا حکیمی بافقی.
خلاصه‌ای از پژوهش‌های دوران دانشجویی.
اشتراک کامل در وبلاگ شخصی: ۱۱ آبان‌ماه ۱۳۸۷.
یادش به خیر
«جوانی هم بهاری بود و بگذشت»