سایت شعرناب محیطی صمیمی و ادبی برای شاعران جوان و معاصر - نقد شعر- ویراستاری شعر - فروش شعر و ترانه اشعار خود را با هزاران شاعر به اشتراک بگذارید

منو کاربری



عضویت در شعرناب
درخواست رمز جدید

معرفی شاعران معاصر

انتشار ویژه ناب

محل انتشار اشعار شاعران دارای اشتراک

♪♫ صدای شاعران ♪♫

تقویم روز

چهارشنبه 1 ارديبهشت 1400
  • روز بزرگداشت سعدي
10 رمضان 1442
  • وفات حضرت خديجه سلام الله عليها، 3 سال قبل از هجرت
Wednesday 21 Apr 2021

    پر نشاط ترین اشعار

    کانال رسمی شعرناب

    بار پروردگارا، دلهاي ما را به باطل ميل مده پس از آنکه به حق هدايت فرمودي و به ما از لطف خود رحمتي عطا فرما، که تويي بسيار بخشنده (بي‌منّت). آل عمران آیه ۸

    چهارشنبه ۱ ارديبهشت

    پست های وبلاگ

    شعرناب
    اشعار و ابیات ناب صائب تبریزی(قسمت دوم)
    ارسال شده توسط

    دکتر رجب توحیدیان آغ اسماعیلی(سالک)

    در تاریخ : جمعه ۲۰ فروردين ۱۳۹۵ ۲۰:۰۳
    موضوع: آزاد | تعداد بازدید : ۷۳۸ | نظرات : ۱۸

    اشعار و ابیات ناب صائب تبریزی(قسمت دوم)
    دکتر رجب توحیدیان استادیار و عضو هیات علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد سلماس
    1-ز عيب خويش،هنر نيست چشم پوشيدن         
    كه پرده پوشي عيب كسان هنر باشد
    2-بپوش چشم خود ازعيب تا شوي بي عيب                                                                  
    كه عيب پوش كسان پرده دار خود باشد
    3-جهان به ديده ی ارباب معرفت هيچ است   
    چو حق ظهور كند  باطلي  نمي ماند
    4-پيش از هدف هميشه كمان ناله مي كند           
    باور مكن كه غم به ستمگر نمي رسد
    5-موج از حقيقت دل  درياست  بيخبر     
    در كنه ذات كس به دلايل نمي رسد
    6-سنگ و زر در نظر عارف آگاه يكي است  
    صدف گوهر انصاف ترازو باشد
    7-شكايتي كه زگردون كنند بي هنران                                                                                    شكايتي است كه تير كج از كمان دارد
    8-ستم به قدر هنر مي كشند اهل هنر                                                            
    به شاخ،سنگ به اندازه ی ثمر ريزد
    9-در عالم امكان دل عارف نگشايد    
     يوسف چه قدر جلوه كند در ته چاهي
    10-جان هوا پرستان در فكر عاقبت نيست                
    گرد هدف نگردد تيري كه شد هوايي
    11-بلند وپست جهان در قفاي يكديگرست          
    اگر به ماه بر آيي نظر به چاه انداز
    12-به يك نظر نتوان ديد خلق وخالق را                                           
    بپوش ديده خود بيني وخدا بين باش
    13-زتمكين مهر بر لب زن كه خاك از فيض خاموشي     
    نصيب از باده نوشان بيشتر مي گيرد از مينا
    14-بلا بر اهل ايمان مي شود نازل كز انگشتان                            
    به انگشت شهادت مي رسد زخم ندامتها
    15-صورت پرست فيض ز معني نمي برد    
    بلبل به جاي گل نپرستد گلاب را
    16-چشم از جهان بپوش كه رخسار زشت را          
    مشاطه اي به از عدم التفات نيست
    17-حسرت عشاق افزون مي شود در عين وصل                                                                    موجها خميازه در آغوش دريا مي كشند
    18-از خودي تا ذره اي باقي است سالك در ره است
    هر كجا افتد ز دوش اين بار منزل مي شود
    19-از دو رويان جهان اميد يكرنگي مدار         
    نامه را يك رو سيه مي باشد ويك رو سفيد
    20-در برومندي مكن با خاكساران سركشي      
    كز هجوم ميوه گردد شاخ مايل بر زمين
    21-عارفان از قهر بيش ازلطف مي يابند فيض                                                                      
    بر خليل الله باغ دلگشا در آتش است
    22-ديده ی يوسف شناسي نيست در مصر وجود         
    ورنه با اين تيرگي زندان دنيا هم خوش است
    23-در مذاق قدر دانان،قهر كم از لطف نيست      
    گل اگر بر سر نباشد،خار در پا هم خوش است
    24-نيست دلگيري ز كوه بيستون فرهاد را          
    عشق اگرمشاطه گرددسنگ خاراهم خوشست
    25-در فصل خزان برگ به صد رنگ بر آيد         
    در  پير بود  حسرت الوان، ز جوان  بيش
    26-شرط سجود حق ز جهان دست شستن است                        
    زنهار روي خود ننهي بي وضو به خاك
    27-از محك پروا ندارد نقره ی كامل عيار           
    سر نپيچد هركه در سودا شود كامل ز سنگ
    28-زاهد افسرده را رطل گران آدم نكرد                                      
    تيغ چوبين كي بريدن را شود  قابل ز سنگ
    29-خويش را زين تن خاكي به بصيرت بشناس             
    كه زهم آينه وعكس جدا مي باشند
    30-پرواي مرگ نيست تهيدست را ،چرا                                                          
    از سرنگون شدن كند انديشه جام خشك؟
    31-هركه با حق آشنا شد، از جهان بيگانه شد       
    نيست با حق آشنا تا آشنا دارد كسي
    32-قد چو خم گرديد غافل زيستن از عقل نيست        
    خواب تا كي زير اين ديوار مايل مي كني؟
    33-حساب موج دريا را بياباني چه مي داند      
    صفات عشق را از مردم عاقل چه مي پرسي؟
    34-برون آ از خودي تا ديده ات حق بين شود صائب
    كه خود بيني نگردد جمع هرگز با خدا بيني
    35-به نور شمع حاجت نيست چون خورشيد طالع شد
    دل بينا چو داري،ديده ی بينا چه  ميخواهي ؟
    36-دركنه ذات حق نرسد فكر دور گرد         
    نزديك راه خود به خيال صفات مكن
    37-دادند به معشوق حقيقي دل و جان را
    يوسف به زر قلب خريدند عزيزان
    38-يكرنگي ظاهر بود دارالامان عافيت     
    در حلقه ديوانگان زنهار بي فرهنگ شو
    39-قرب حق در بسط بيش از بسط عارف را بود               
    با گهر در رشته پيوند دگر دارد گره
    40-چشم وحدت بين به دست آري اگر چون افتاب
    در دل هر ذره اي نور الهي بنگري
    41-از هزاران كس كه مي بيني يكي صاحب دلست
    آهوي مشكين ندارد دامن صحرا بسي
    42-تا زخود بيرون نيايي خويش را نتوان شناخت        
    عيب تير كج در آغوش كمان معلوم نيست
    43-بي حجاب تن خاكي نرسد جان به كمال      
    پسته بي پوست محال است كه خندان گردد
    44-از گشايش نبود بهره تهي مغزان را                                                
    پسته پوچ محال است كه خندان گردد
    45-رنگي از گلشن در بسته ندارد گلچين         
    هركه خاموش شد ايمن ز سخن چين گردد
    46-بي رياضت نتوان شهره ی آفاق شدن                                                            
    مه چو لاغر شود انگشت نما مي گردد
    47-راي روشن ز بزرگان كهنسال طلب      
    آبها صاف در ايام خزان مي گردد
    48-صبر بر سختي ايام ثمر ها دارد         
    چشمه ها بيشتر از سنگ روان مي گردد
    49-سيل را پل نتواند ز سفر مانع شد    
    قامت هركه شود خم،سپري مي گردد
    50- حلاوت سخن تلخ  را از عاشق پرس   
    ز ماهيان بطلب طعم آب دريا را
    51-مي كند كار خرد نفس چو گرديد مطيع                                                                 
    دزد چون شحنه شود امن كند عالم را
    52-پشه با شب زنده داري خون مردم مي خورد  
    زينهار از زاهد شب زنده دار انديشه كن
    53- ظالم به مرگ دست بر نمي دارد از ستم    
    آخر پر عقاب،پر تير مي شود
    54-درنگيرد صحبت پير وجوان با يكدگر                   
    با كمان يك دم مدارا تير نتوانست كرد
    55-برنمي خيزد به تنهايي صدا از هيچ دست    
    لال گويا مي شود چون ترجمان پيدا شود
    56-چشم حق بين ز صنم جلوه حق مي بيند                                                                     عارف از گوشه بتخانه نيايد بيرون
    57-حجاب نيست ز ارباب عقل مجنون را    
    نمي كشند خجالت ز بي بصر عوران
    58-تا ديده ات ز نور يقين غيب بين شود  
    در عيب مردم وهنر خود نظر مكن
    59-در آينه هر نقش كجي راست نمايد                                       
    كين مهر شود در دل بي كينه ی مستان
    60-صائب پي روشن گهران گير كه رنگار         
    طوطي شود از پرتو آيينه ی مستان
    61-از قيمت گوهر خبري نيست صدف را                                                                
    گنجينه ی خود عرض به صاحب نظري كن
    62-طوطي از خاموشي آيينه مي آيد به حرف     
    مهر خاموشي به لب زن تا به دل گويا شوي
    63-پاكان ستم ز دور فلك بيشتر كشند   
    گندم چو پاك شد خورد زخم آسيا
    64-جست اسكندر آب حيات و خضر شد كامياب  
    روزي به قسمتست نه به كوشش درين سرا
    65-در مرگ،غفلت تو سرايت نمي كند     
    پرواي سرمه نيست صداي رحيل را
    66-شبنم ز باغبان نكشد منت وصال                                                       
    معشوق در كنار بود پاك ديده را
    67-تلاش صدر كمتر كن كه در بحر گران لنگر      
     سبك دارد كف بي مغز را با لا نشيني ها
    68-خيال يار را در ديدهءعاشق تماشا كن                                                      
    كه دارد شور ديگر پرتو مهتاب در دريا
    69-وصال دايمي افسرده سازد شوق عاشق را     
    سري گاهي برآورچون حباب ازروزن دريا
    70-مي كشد بيش ستم هركه به ايمان عَلَم است        
    كه به سبّابه رسد زخم فزون دندان را
    71-محو رخسار تو از هر دو جهان مستغني است                                       
    مژه  بيكار  بود  ديده ی  قرباني  را
    72-خصم انگشت چرا بر سخن من ننهد؟   
    بر سر چوب بود حسّ بصر اعمي را
    73-پيش آن كان ملاحت،دهن خوبان چيست؟                                
    در نمكزار چه قدر است نمكداني را؟
    74-وقت بسيار عزيزاست گرامي دارش                                                                                  به زر قلب مده يوسف كنعاني را
    75-در كنار جسم جان را از كدورت چاره نيست   
    خاك مي ليسد زبان موج تا درساحل است
    76-دل به دريا كردگان را زورقي در كار نيست   
    موج را بال وپر پرواز در دريا دل است
    77-جان عاشق در تن خاكي چسان گيرد قرار؟  
    موج درياديده را بستن به ساحل مشكل است
    78-بند پيش سيل بي زنهار نتواند گرفت                                                                
    بيقرار شوق را زنجير كردن مشكل است
    79-عالم سرگشتگي دارالامان رهروست  
    گردباد از سنگ راه وخار صحرا فارغ است
    80-غنچه را باد صبا از پوست مي آرد برون    
    بي نسيم شوق،پيراهن دريدن مشكل است
    81-زير پا هرگز نبينم در سفر چون گرد باد                                  
    چشم حيرانيست هرچاهي كه در راه من است
    82-خار صحراي علايق نيست دامنگير من  
    گرد بادم ريشه ی من بال پرواز من است
    83-از سر سرگشته گرداب و رقص گردباد                                      
    مي توان دانست برّ وبحر بي آرام اوست
    84-ز دوستان زباني مدار چشم وفا   
    ز برگ بيد محال است بر تواني يافت
    85-كعبه وبتخانه اي در عالم توحيد نيست 
    عاشق يكرنگ دارد قبله گاه از شش جهت
    86-در مقامي كه سخن از هنر وعيب كنند                     
    عيب خود فاش نمودن هنر مردان است
    87-تو اگر تكيه كني بر خرد ناقص خود  
     زود در چاه ضلالت به عصا خواهي رفت
    88-با تهي چشمان چه سازد نعمت روي زمين         
    چشم روزن را ز پرتو سير كردن مشكل است
    89-چون قلم شق شد،سياهي بيش بيرون مي دهد  
    منع دلهاي دو نيم از آه كردن مشكل است
    90-بي چراغان تجلّي طور سنگ تفرقه است                                                           
    كعبه و بتخانه را بي يار ديدن مشكل است
    91-بر ندارد ميوه تا خام است دست از شاخسار   
    زاهد نا پخته را از خود بريدن مشكل است
    92-خامشي با دستگاه معرفت زيبنده است   
    برسرخوان تهي سرپوش ديدن مشكل است
    93-راه بسيار است مردم را به قرب حق،ولي                                                   
    راه نزديكش دل مردم به دست آوردن است
    94-برگ سبزي نيست گردون را كه زهرآلود نيست   
    روزي بي منت اين خوان،دل خودخوردن است
    95-پيش غافل كاروان عمر چون ريگ روان 
    مي نمايد ساكن، امّا روز و شب در رفتن است
    96-مرگ را خواند به خود بانگ خروس بي محل  
    هر که بیجا حرف مي گويد سزاي كشتن است
    97-تنگدستان را زقيد جسم بيرون آمدن                                                                   
    راهرو را كفش تنگ از پاي بيرون كردن است
    98-پاك كن دل را ز دست انداز چرخ آسوده شو  
    تا بود در تخم غش،سرگشته پرويزن است
    99-پاك گوهر را نباشد روزي از خاك وطن  
    سنگ بندد بر شكم ياقوت تا در معدن است
    100-جاي خود را گرم كردن در سراي عاريت        
    عكس را در خانهء آيينه منزل كردن است
    101-چون برخوري به سنگدلان نرم شو كه موم  
    از روي نرم،نقش كند از نگين جدا
    102-از پختگي است عاشق اگر گريه كم كند                                                                 
    خونابه است شاهد خامي كباب را
    103-در بند هم فارغ نيند از شغل عشق آزادگان    
    مجنون نظر بازي كند با حلقه زنجيرها
    104-چون سرو به آزادي هركس كه عَلَم گردد    
    در فصل خزان باشد پيرايه بستانها
    105-راحت بي رنج در ماتم سراي خاك نيست     
    خندهء گل گريه هاي تلخ دارد چون گلاب
    106-نيست پرواي سر خود باد دست عشق را      
    خنده بر طوفان زند از كاسه وارون حباب
    107-غرقه در درياي وحدت از دوبيني فارغ است                                                               
    خيمه ليلي بود در ديده مجنون حباب
    108-ساده لوحان را نصيب افزون بود از نور فيض  
    بيش مي تابد ز شهر وكو، به هامون آفتاب
    109-دهن خويش به دشنام ميالا هرگز        
    كاين زر قلب به هركس كه دهي باز دهد
    110-مخور صائب فريب زهد از عمامه زاهد                          
    كه در گنبد ز بيمغزي صدا بسيار مي پيچد
    111-ريشه در خاك تعلق نيست اهل شوق را   
    مي رود بيرون ز دنيا پاي كوبان گرد باد
    112-خوش هواي سالمي دارد ديار نيستي                                                         
    ساكنانش جمله يكتا پيرهن خوابيده اند
    113-از دهان بسته باشد قفل روزي را كليد    
    پربرآید كوزه لب بسته از درياي خم
    114-موش با جاروب در سوراخ نتوانست رفت                                                  
    خواجه باچندين علايق چون بحق واصل شود
    115-حيرت هركس در اين عالم به قدر بينش است  
    هركه بيناتر در اين هنگامه حيران بيشتر
    116- نيست كبر و سر كشي در طيتن روشندلان    
     پرتو خورشيد پيش خاص و عام افتد به خاك
    117- هركه نقش خويش را در خاكساري ديده است               
    مي نهد چون بوريا پهلوي لاغر را به خاك
    118- با سيه بختي شدم خرسند ، تا ديدم كه چرخ        
    مي كشد گيسو كشان خورشيد انور را به خاك
    119- زخاك بازي اطفال مي توان دريافت                                                     
    كه عيش عالم در جهان بي خبري است

    ارسال پیام خصوصی اشتراک گذاری : | | | | |
    این پست با شماره ۶۸۶۴ در تاریخ جمعه ۲۰ فروردين ۱۳۹۵ ۲۰:۰۳ در سایت شعر ناب ثبت گردید

    نقدو تحلیل شعر شاعران سایت

    نظرات

    مشاعره

    کاربران اشتراک دار

    محل انتشار اشعار شاعران دارای اشتراک

    حمایت از شعرناب

    شعرناب

    با قرار دادن کد زير در سايت و يا وبلاگ خود از شعر ناب حمايت نمایید.

    کلیه ی مطالب این سایت توسط کاربران ارسال می شود و انتشار در شعرناب مبنی بر تایید و یا رد مطالب از جانب مدیریت نیست .
    استفاده از مطالب به هر نحو با رضایت صاحب اثر و ذکر منبع بلامانع می باشد . تمام حقوق مادی و معنوی برای شعرناب محفوظ است.
    0