سایت شعرناب محیطی صمیمی و ادبی برای شاعران جوان و معاصر - نقد شعر- ویراستاری شعر - فروش شعر و ترانه اشعار خود را با هزاران شاعر به اشتراک بگذارید

منو کاربری



عضویت در شعرناب
درخواست رمز جدید

معرفی شاعران معاصر

انتشار ویژه ناب

♪♫ صدای شاعران ♪♫

تقویم روز

يکشنبه 14 آذر 1400
    2 جمادى الأولى 1443
      Sunday 5 Dec 2021

        بیشترین مخاطب

        کانال تلگرام شعرناب

        بنویس تا زنده بمانی ، بنویس تا زنده بمانی ، بنویس تا زنده بمانی.احمدی زاده (ملحق)

        يکشنبه ۱۴ آذر

        پست های وبلاگ

        شعرناب
        اشعار و ابیات ناب صائب تبریزی(قسمت دوم)
        ارسال شده توسط

        دکتر رجب توحیدیان آغ اسماعیلی(سالک)

        در تاریخ : جمعه ۲۰ فروردين ۱۳۹۵ ۲۰:۰۳
        موضوع: آزاد | تعداد بازدید : ۷۹۰ | نظرات : ۱۸

        اشعار و ابیات ناب صائب تبریزی(قسمت دوم)
        دکتر رجب توحیدیان استادیار و عضو هیات علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد سلماس
        1-ز عيب خويش،هنر نيست چشم پوشيدن         
        كه پرده پوشي عيب كسان هنر باشد
        2-بپوش چشم خود ازعيب تا شوي بي عيب                                                                  
        كه عيب پوش كسان پرده دار خود باشد
        3-جهان به ديده ی ارباب معرفت هيچ است   
        چو حق ظهور كند  باطلي  نمي ماند
        4-پيش از هدف هميشه كمان ناله مي كند           
        باور مكن كه غم به ستمگر نمي رسد
        5-موج از حقيقت دل  درياست  بيخبر     
        در كنه ذات كس به دلايل نمي رسد
        6-سنگ و زر در نظر عارف آگاه يكي است  
        صدف گوهر انصاف ترازو باشد
        7-شكايتي كه زگردون كنند بي هنران                                                                                    شكايتي است كه تير كج از كمان دارد
        8-ستم به قدر هنر مي كشند اهل هنر                                                            
        به شاخ،سنگ به اندازه ی ثمر ريزد
        9-در عالم امكان دل عارف نگشايد    
         يوسف چه قدر جلوه كند در ته چاهي
        10-جان هوا پرستان در فكر عاقبت نيست                
        گرد هدف نگردد تيري كه شد هوايي
        11-بلند وپست جهان در قفاي يكديگرست          
        اگر به ماه بر آيي نظر به چاه انداز
        12-به يك نظر نتوان ديد خلق وخالق را                                           
        بپوش ديده خود بيني وخدا بين باش
        13-زتمكين مهر بر لب زن كه خاك از فيض خاموشي     
        نصيب از باده نوشان بيشتر مي گيرد از مينا
        14-بلا بر اهل ايمان مي شود نازل كز انگشتان                            
        به انگشت شهادت مي رسد زخم ندامتها
        15-صورت پرست فيض ز معني نمي برد    
        بلبل به جاي گل نپرستد گلاب را
        16-چشم از جهان بپوش كه رخسار زشت را          
        مشاطه اي به از عدم التفات نيست
        17-حسرت عشاق افزون مي شود در عين وصل                                                                    موجها خميازه در آغوش دريا مي كشند
        18-از خودي تا ذره اي باقي است سالك در ره است
        هر كجا افتد ز دوش اين بار منزل مي شود
        19-از دو رويان جهان اميد يكرنگي مدار         
        نامه را يك رو سيه مي باشد ويك رو سفيد
        20-در برومندي مكن با خاكساران سركشي      
        كز هجوم ميوه گردد شاخ مايل بر زمين
        21-عارفان از قهر بيش ازلطف مي يابند فيض                                                                      
        بر خليل الله باغ دلگشا در آتش است
        22-ديده ی يوسف شناسي نيست در مصر وجود         
        ورنه با اين تيرگي زندان دنيا هم خوش است
        23-در مذاق قدر دانان،قهر كم از لطف نيست      
        گل اگر بر سر نباشد،خار در پا هم خوش است
        24-نيست دلگيري ز كوه بيستون فرهاد را          
        عشق اگرمشاطه گرددسنگ خاراهم خوشست
        25-در فصل خزان برگ به صد رنگ بر آيد         
        در  پير بود  حسرت الوان، ز جوان  بيش
        26-شرط سجود حق ز جهان دست شستن است                        
        زنهار روي خود ننهي بي وضو به خاك
        27-از محك پروا ندارد نقره ی كامل عيار           
        سر نپيچد هركه در سودا شود كامل ز سنگ
        28-زاهد افسرده را رطل گران آدم نكرد                                      
        تيغ چوبين كي بريدن را شود  قابل ز سنگ
        29-خويش را زين تن خاكي به بصيرت بشناس             
        كه زهم آينه وعكس جدا مي باشند
        30-پرواي مرگ نيست تهيدست را ،چرا                                                          
        از سرنگون شدن كند انديشه جام خشك؟
        31-هركه با حق آشنا شد، از جهان بيگانه شد       
        نيست با حق آشنا تا آشنا دارد كسي
        32-قد چو خم گرديد غافل زيستن از عقل نيست        
        خواب تا كي زير اين ديوار مايل مي كني؟
        33-حساب موج دريا را بياباني چه مي داند      
        صفات عشق را از مردم عاقل چه مي پرسي؟
        34-برون آ از خودي تا ديده ات حق بين شود صائب
        كه خود بيني نگردد جمع هرگز با خدا بيني
        35-به نور شمع حاجت نيست چون خورشيد طالع شد
        دل بينا چو داري،ديده ی بينا چه  ميخواهي ؟
        36-دركنه ذات حق نرسد فكر دور گرد         
        نزديك راه خود به خيال صفات مكن
        37-دادند به معشوق حقيقي دل و جان را
        يوسف به زر قلب خريدند عزيزان
        38-يكرنگي ظاهر بود دارالامان عافيت     
        در حلقه ديوانگان زنهار بي فرهنگ شو
        39-قرب حق در بسط بيش از بسط عارف را بود               
        با گهر در رشته پيوند دگر دارد گره
        40-چشم وحدت بين به دست آري اگر چون افتاب
        در دل هر ذره اي نور الهي بنگري
        41-از هزاران كس كه مي بيني يكي صاحب دلست
        آهوي مشكين ندارد دامن صحرا بسي
        42-تا زخود بيرون نيايي خويش را نتوان شناخت        
        عيب تير كج در آغوش كمان معلوم نيست
        43-بي حجاب تن خاكي نرسد جان به كمال      
        پسته بي پوست محال است كه خندان گردد
        44-از گشايش نبود بهره تهي مغزان را                                                
        پسته پوچ محال است كه خندان گردد
        45-رنگي از گلشن در بسته ندارد گلچين         
        هركه خاموش شد ايمن ز سخن چين گردد
        46-بي رياضت نتوان شهره ی آفاق شدن                                                            
        مه چو لاغر شود انگشت نما مي گردد
        47-راي روشن ز بزرگان كهنسال طلب      
        آبها صاف در ايام خزان مي گردد
        48-صبر بر سختي ايام ثمر ها دارد         
        چشمه ها بيشتر از سنگ روان مي گردد
        49-سيل را پل نتواند ز سفر مانع شد    
        قامت هركه شود خم،سپري مي گردد
        50- حلاوت سخن تلخ  را از عاشق پرس   
        ز ماهيان بطلب طعم آب دريا را
        51-مي كند كار خرد نفس چو گرديد مطيع                                                                 
        دزد چون شحنه شود امن كند عالم را
        52-پشه با شب زنده داري خون مردم مي خورد  
        زينهار از زاهد شب زنده دار انديشه كن
        53- ظالم به مرگ دست بر نمي دارد از ستم    
        آخر پر عقاب،پر تير مي شود
        54-درنگيرد صحبت پير وجوان با يكدگر                   
        با كمان يك دم مدارا تير نتوانست كرد
        55-برنمي خيزد به تنهايي صدا از هيچ دست    
        لال گويا مي شود چون ترجمان پيدا شود
        56-چشم حق بين ز صنم جلوه حق مي بيند                                                                     عارف از گوشه بتخانه نيايد بيرون
        57-حجاب نيست ز ارباب عقل مجنون را    
        نمي كشند خجالت ز بي بصر عوران
        58-تا ديده ات ز نور يقين غيب بين شود  
        در عيب مردم وهنر خود نظر مكن
        59-در آينه هر نقش كجي راست نمايد                                       
        كين مهر شود در دل بي كينه ی مستان
        60-صائب پي روشن گهران گير كه رنگار         
        طوطي شود از پرتو آيينه ی مستان
        61-از قيمت گوهر خبري نيست صدف را                                                                
        گنجينه ی خود عرض به صاحب نظري كن
        62-طوطي از خاموشي آيينه مي آيد به حرف     
        مهر خاموشي به لب زن تا به دل گويا شوي
        63-پاكان ستم ز دور فلك بيشتر كشند   
        گندم چو پاك شد خورد زخم آسيا
        64-جست اسكندر آب حيات و خضر شد كامياب  
        روزي به قسمتست نه به كوشش درين سرا
        65-در مرگ،غفلت تو سرايت نمي كند     
        پرواي سرمه نيست صداي رحيل را
        66-شبنم ز باغبان نكشد منت وصال                                                       
        معشوق در كنار بود پاك ديده را
        67-تلاش صدر كمتر كن كه در بحر گران لنگر      
         سبك دارد كف بي مغز را با لا نشيني ها
        68-خيال يار را در ديدهءعاشق تماشا كن                                                      
        كه دارد شور ديگر پرتو مهتاب در دريا
        69-وصال دايمي افسرده سازد شوق عاشق را     
        سري گاهي برآورچون حباب ازروزن دريا
        70-مي كشد بيش ستم هركه به ايمان عَلَم است        
        كه به سبّابه رسد زخم فزون دندان را
        71-محو رخسار تو از هر دو جهان مستغني است                                       
        مژه  بيكار  بود  ديده ی  قرباني  را
        72-خصم انگشت چرا بر سخن من ننهد؟   
        بر سر چوب بود حسّ بصر اعمي را
        73-پيش آن كان ملاحت،دهن خوبان چيست؟                                
        در نمكزار چه قدر است نمكداني را؟
        74-وقت بسيار عزيزاست گرامي دارش                                                                                  به زر قلب مده يوسف كنعاني را
        75-در كنار جسم جان را از كدورت چاره نيست   
        خاك مي ليسد زبان موج تا درساحل است
        76-دل به دريا كردگان را زورقي در كار نيست   
        موج را بال وپر پرواز در دريا دل است
        77-جان عاشق در تن خاكي چسان گيرد قرار؟  
        موج درياديده را بستن به ساحل مشكل است
        78-بند پيش سيل بي زنهار نتواند گرفت                                                                
        بيقرار شوق را زنجير كردن مشكل است
        79-عالم سرگشتگي دارالامان رهروست  
        گردباد از سنگ راه وخار صحرا فارغ است
        80-غنچه را باد صبا از پوست مي آرد برون    
        بي نسيم شوق،پيراهن دريدن مشكل است
        81-زير پا هرگز نبينم در سفر چون گرد باد                                  
        چشم حيرانيست هرچاهي كه در راه من است
        82-خار صحراي علايق نيست دامنگير من  
        گرد بادم ريشه ی من بال پرواز من است
        83-از سر سرگشته گرداب و رقص گردباد                                      
        مي توان دانست برّ وبحر بي آرام اوست
        84-ز دوستان زباني مدار چشم وفا   
        ز برگ بيد محال است بر تواني يافت
        85-كعبه وبتخانه اي در عالم توحيد نيست 
        عاشق يكرنگ دارد قبله گاه از شش جهت
        86-در مقامي كه سخن از هنر وعيب كنند                     
        عيب خود فاش نمودن هنر مردان است
        87-تو اگر تكيه كني بر خرد ناقص خود  
         زود در چاه ضلالت به عصا خواهي رفت
        88-با تهي چشمان چه سازد نعمت روي زمين         
        چشم روزن را ز پرتو سير كردن مشكل است
        89-چون قلم شق شد،سياهي بيش بيرون مي دهد  
        منع دلهاي دو نيم از آه كردن مشكل است
        90-بي چراغان تجلّي طور سنگ تفرقه است                                                           
        كعبه و بتخانه را بي يار ديدن مشكل است
        91-بر ندارد ميوه تا خام است دست از شاخسار   
        زاهد نا پخته را از خود بريدن مشكل است
        92-خامشي با دستگاه معرفت زيبنده است   
        برسرخوان تهي سرپوش ديدن مشكل است
        93-راه بسيار است مردم را به قرب حق،ولي                                                   
        راه نزديكش دل مردم به دست آوردن است
        94-برگ سبزي نيست گردون را كه زهرآلود نيست   
        روزي بي منت اين خوان،دل خودخوردن است
        95-پيش غافل كاروان عمر چون ريگ روان 
        مي نمايد ساكن، امّا روز و شب در رفتن است
        96-مرگ را خواند به خود بانگ خروس بي محل  
        هر که بیجا حرف مي گويد سزاي كشتن است
        97-تنگدستان را زقيد جسم بيرون آمدن                                                                   
        راهرو را كفش تنگ از پاي بيرون كردن است
        98-پاك كن دل را ز دست انداز چرخ آسوده شو  
        تا بود در تخم غش،سرگشته پرويزن است
        99-پاك گوهر را نباشد روزي از خاك وطن  
        سنگ بندد بر شكم ياقوت تا در معدن است
        100-جاي خود را گرم كردن در سراي عاريت        
        عكس را در خانهء آيينه منزل كردن است
        101-چون برخوري به سنگدلان نرم شو كه موم  
        از روي نرم،نقش كند از نگين جدا
        102-از پختگي است عاشق اگر گريه كم كند                                                                 
        خونابه است شاهد خامي كباب را
        103-در بند هم فارغ نيند از شغل عشق آزادگان    
        مجنون نظر بازي كند با حلقه زنجيرها
        104-چون سرو به آزادي هركس كه عَلَم گردد    
        در فصل خزان باشد پيرايه بستانها
        105-راحت بي رنج در ماتم سراي خاك نيست     
        خندهء گل گريه هاي تلخ دارد چون گلاب
        106-نيست پرواي سر خود باد دست عشق را      
        خنده بر طوفان زند از كاسه وارون حباب
        107-غرقه در درياي وحدت از دوبيني فارغ است                                                               
        خيمه ليلي بود در ديده مجنون حباب
        108-ساده لوحان را نصيب افزون بود از نور فيض  
        بيش مي تابد ز شهر وكو، به هامون آفتاب
        109-دهن خويش به دشنام ميالا هرگز        
        كاين زر قلب به هركس كه دهي باز دهد
        110-مخور صائب فريب زهد از عمامه زاهد                          
        كه در گنبد ز بيمغزي صدا بسيار مي پيچد
        111-ريشه در خاك تعلق نيست اهل شوق را   
        مي رود بيرون ز دنيا پاي كوبان گرد باد
        112-خوش هواي سالمي دارد ديار نيستي                                                         
        ساكنانش جمله يكتا پيرهن خوابيده اند
        113-از دهان بسته باشد قفل روزي را كليد    
        پربرآید كوزه لب بسته از درياي خم
        114-موش با جاروب در سوراخ نتوانست رفت                                                  
        خواجه باچندين علايق چون بحق واصل شود
        115-حيرت هركس در اين عالم به قدر بينش است  
        هركه بيناتر در اين هنگامه حيران بيشتر
        116- نيست كبر و سر كشي در طيتن روشندلان    
         پرتو خورشيد پيش خاص و عام افتد به خاك
        117- هركه نقش خويش را در خاكساري ديده است               
        مي نهد چون بوريا پهلوي لاغر را به خاك
        118- با سيه بختي شدم خرسند ، تا ديدم كه چرخ        
        مي كشد گيسو كشان خورشيد انور را به خاك
        119- زخاك بازي اطفال مي توان دريافت                                                     
        كه عيش عالم در جهان بي خبري است

        ارسال پیام خصوصی اشتراک گذاری : | | | | |
        این پست با شماره ۶۸۶۴ در تاریخ جمعه ۲۰ فروردين ۱۳۹۵ ۲۰:۰۳ در سایت شعر ناب ثبت گردید

        نقد و آموزش

        نظرات

        مشاعره

        کاربران اشتراک دار

        محل انتشار اشعار شاعران دارای اشتراک

        حمایت از شعرناب

        شعرناب

        با قرار دادن کد زير در سايت و يا وبلاگ خود از شعر ناب حمايت نمایید.

        کلیه ی مطالب این سایت توسط کاربران ارسال می شود و انتشار در شعرناب مبنی بر تایید و یا رد مطالب از جانب مدیریت نیست .
        استفاده از مطالب به هر نحو با رضایت صاحب اثر و ذکر منبع بلامانع می باشد . تمام حقوق مادی و معنوی برای شعرناب محفوظ است.
        0