سایت شعرناب محیطی صمیمی و ادبی برای شاعران جوان و معاصر - نقد شعر- ویراستاری شعر - فروش شعر و ترانه اشعار خود را با هزاران شاعر به اشتراک بگذارید

منو کاربری



عضویت در شعرناب
درخواست رمز جدید

معرفی شاعران معاصر

انتشار ویژه ناب

♪♫ صدای شاعران ♪♫

تقویم روز

جمعه 27 فروردين 1400
    5 رمضان 1442
      Friday 16 Apr 2021

        پر نشاط ترین اشعار

        کانال رسمی شعرناب

        بار پروردگارا، دلهاي ما را به باطل ميل مده پس از آنکه به حق هدايت فرمودي و به ما از لطف خود رحمتي عطا فرما، که تويي بسيار بخشنده (بي‌منّت). آل عمران آیه ۸

        جمعه ۲۷ فروردين

        پست های وبلاگ

        شعرناب
        اشعار و ابیات میرزا محمد طاهر غنی کشمیری(قسمت دوم)
        ارسال شده توسط

        دکتر رجب توحیدیان آغ اسماعیلی(سالک)

        در تاریخ : جمعه ۱۳ فروردين ۱۳۹۵ ۰۰:۲۱
        موضوع: آزاد | تعداد بازدید : ۹۷۲ | نظرات : ۰

        اشعار و ابیات ناب میرزا محمد طاهر غنی کشمیری(قسمت دوم)
        دکتر رجب توحیدیان
        استادیار و عضو هیات علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد سلماس
        هــر دم به ریگ شیشه ی ساعــــت نگاه کن
        غافــل مبــــــــاش از سفــــر کاروان عمر
        -------------
        نگردد شعـــر من مشهور، تا جان در بدن باشد
        که بعـد از مرگ آهو، نافه بیرون می دهد بو را
        --------------
        مشهـــــــــور در سوادِ جهان از سخن شدیم
        همچــــــــــون قلم سفر به زبان می کنیم ما
        --------------
        دهر نا امن چنــــان گشته که چون مردم چشم
        تا در خانـــــــه نبندم، نبـــــــرد خواب مرا
        --------------
        نتــــــوان برد ز دشمــــن به تواضع جان را
        قامـــــت خم نرهانــــــــد ز اجل پیران را
        -------------
        اشعــــــــار آبــــــدارم، تا شد محیطِ عالم
        انداختنـــــــــد در آب، یاران سفینــه ها را
        -------------
        مــــــــرگ گوارا شود موی چو گردد سفید
        لـــــــــــذّت دیگر بود، خواب دم صبح را
        ------------
        همچـــــو سوزن دایم از پوشش گریزانیم ما
        جامـــــــه بهر خلق می دوزیم و عریانیم ما
        -------------
        شعر اگـر اعجاز باشد بی بلند و پست نیست
        در ید بیضـا همه انگشت ها یکدست نیست
        ------------
        گر چه ما را نیست چون آیینه جز یک نان خشک
        هر نفس در خانــــــــه ی ما میهمان تازه است
        -----------
        شمــــــــع می گوید به اهل بزم با سوز و گداز
        سربریـــدن پیش این سنگیندلان گل چیدن است
        --------------
        چه غــــم از این که  بط باده سست پرواز است
        که  در گرفتــــــن رنگ پریده شهبـــــاز است
        -------------
        فلک گیـــرد ز من روزی و بر مردم کند قسمت
        میــــــان آسیـــــا از من، کنار از دیگران باشد
        -------------
        بیــــــزارم از آن عمر که وابسته ی روزی است
        چــــــــون صبح مرا دیدن نان سیر ز جان کرد
        -------------
        سر پیش فکنــــــدن، ز گنـــــــــه داد نجاتم
        صد طاعت ناکـــــــــرده، به یک سجده ادا شد
        --------------
        به کام دل ندیــــــدم جمـع، اسباب معیشت را
        که آب و دانـــــه ام چون آسیا از هم جدا باشد
        --------------
        چــــــون نباشم در نـدامت، کز پی تصویر من
        رنگ خجلت بر جبینِ خامـــــــه ی ایجاد بود
        --------------
        درِ فیضِ سخــــن هرگز به دست سعی نگشاید
        به دنــــدان وا نمی گردد گره چون بر زبان افتد
        ------------
        حیـــــــف باشد در وفا کم بودن از رنگ حنا
        عمر آن بهتــــــــر که در پای نگار آخر شود
        -------------                                         
        بخت می خواهــد سیاهی تا برد خوابم ز چشم
        راه مـــــــــردم بیشتر غارتگران شب می زنند
        ------------
        چاک پیراهـــــــــن یوسف نبــــود بی معنی
        خنــــــــده بر پاکــــــــی دامان زلیخا دارد
        -----------
        کسی آواره تا کـــــــی در دیار خویشتن باشد
        چو ریگ شیشـه ی ساعت مسافر در وطن باشد
        ------------
        بود در اضطــراب از اهل عالم هر که کامل شد
        تپیــــــدن در میان جمله اعضا قسمت دل شد
        ----------
        رقیق اهل غفلت هر کـــــه شد از کار می ماند
        چو پایی خفـــــت، پای دیگر از رفتار می ماند
        ------------
        از چـــــــــــرخ بی مذلت حاجت روا نگردد
        تا آبـــــــــرو نریــــــــزی، این آسیا نگردد
        ------------
        اثر بر عکس بخشد سعــــی من از طالع وارون
        ز فریــــــاد سپندم چشم بد از خواب برخیزد
        ------------
        عیش از میـــــــان رمیده، به نوعی که در بهار
        دیوانـــــــــــــه هم به سیر گلستان نمی رود
        -------------
        در جوانـــــی به طرب کوش، که این موی سیاه
        شب تار است بــه افسانـــــــه به سر باید کرد
        --------------
        به التفــــــات پدر دل منـــــه که قطره ی آب
        ز چشم ابـــــــر چو افتــــــــد دُر یتیم شود
        -------------
        ز شعر مـــــــن دگــران کامیاب و من محروم
        زبان چـــــــو گوش کجـــا لذّت سخن یابد؟
        ------------
        نیست حسن بــــــــی بقا شایسته ی دلبستگی
        با چـــــــــراغ برق، یک پروانه همراهی نکرد
        -------------
        توان ز شاخ تنــــــزل، گــــــــل ترقی چید
        نفس به نــــــــی چو فرو شد، بلند می گردد
        -------------
        روز خــــوش در زندگی هرگز نصیب ما نشد
        عمـــــــر در ماتم بسر بردیم چون شمع مزار
        ---------------
        چون قبله نمــــــــا، خضر ره اهل جهان باش
        سرگشته خــــــــــود و راهنمای دگران باش
        ---------------
        نیک و بـــــــد را امیتازی نیست در بازار دهر
        می شود در هر ترازو، سنگ با گوهـــــر طرف
        -------------
        در غبار تــــــــن نیابد کس نشان از جان پاک
        آب تا بیرون نیایـــــــــد، از میان بر دار خاک
        ------------
        خاکساران مـــــــدد از عالــــــــم بالا یابند
        گـــــــرد را می کند از روی زمین، باران پاک
        -------------
        پای مـن یک لحظه جا در گوشه ی دامان نکرد
        گشت عمـرم در سفر چون رشته ی سوزن تمام
        --------------
        هر چنــــــــد که در کوچه ی تزویر دویدیم
        چون مهــــــــره ی تسبیح به جایی نرسیدیم
        --------------
        در راه شوق خواهـــــــــم چون تیر پر برآرم
        تا کــــــی برند مردم، همچون کمان به دوشم
        --------------
        چون میــــــــوه ایم در باغ، بی بهره از تماشا
        فصل بهــــــــار بگذشت تا در چمن رسیدیم
        ---------------                                 
        ز مــــــــــردم آنچه گرفتیم، زود پس دادیم
        به نان خشک، قنـــــــــاعت چو آسیا کردیم
        ---------------
        با دامــــــــــن تــــــــــر شدم به محشر
        گفتنـــــــــــــد در آفتــــــــــاب بنشین
        ---------------
        از بس که شعر گفتــن شد مبتذل در این عهد
        لب بستن است اکنــــون، مضمون تازه بستن
        --------------
        پروانه ز ظلمــــــــــت نبـرد راه به مقصود
        آن کیست که شمعــــــــی بنهد بر سر راهی
        --------------
        به نرمی جان ز دست سخت گیران می توان بردن
        به زیر تیغ هرگــــــز کس نگیرد خامه ی مو را
        --------------
        تا سرکـــــــه ی پیشانـــــــی دونان نچشیدیم
        دنــــــــدان طمـــــــــع کُند نشد در دهن ما
        --------------
        دل به استـــــــدلال بستـم ماندم از مقصود دور
        نردبـــــــان کـــــــــردم تصور راه ناهموار را
        --------------
        سنگیـــــن دل است هر که به ظاهر ملایم است
        پنهـــــــان درون پنبه نگـــــــــر پنبه دانه را
        --------------
        کـــــــــج را به تکلف نتـــوان راست نمودن
        کی تیـــــــــــر توان ساختن از چوب کمانها
        --------------
        هر که پابنــــــــــد وطن شد می کشد آزارها
        پای گل انــــــدر چمن دائم پر است از خارها
        --------------
        ز دست انداز دشمن نیست غم خلوت گزینان را
        که بیـــــم آستیـــــن نبود، چراغ زیر دامان را
        --------------
        خانه خالـــــی کـن ز اسباب تعلق چون جباب
        تا نیابـــــــد راه در کاشانــــــه ات سیل بلا
        --------------
        سایه می گویــــد به گوش نقش پا در هر قدم
        هیچ کس دستـــــــی نگیرد بر زمین افتاده را
        --------------
        عبادتــــــــی به جهان به ز خاکساری نیست
        بــــــــــه از وضوی عزیزان بود بود تیمم ما
        --------------
        کاسه ی خــــود پر مکـن زنهار از خوان کسی
        داغ از احسان خورشیـــــد است بر دل ماه را
        -------------
        غنــــــی! از دولت دنیا نگردد عیب کس زایل
        که زر نتواند از روی محک بــــردن سیاهی را
        -------------
        نجـــــات از قید محنت نیست ارباب تلون را
        بلی بـــــی خار هرگز کس نبیند پای گلبن را
        -------------
        نیفتد کارسازان را بـه کس در کار خود حاجت
        به خاریـــــدن نباشد احتیاجی پشت ناخن را
        -------------
        چــــــون برآرد دست چرخ از آستین انقلاب
        کاســــــه ی دریوزه سازد چینـــی فغفور را
        -------------
        فارغ بــــــود از آفـت گیتـــــــی دل روشن
        از بـــــــــرق زیانـــــی نرسد خرمن مه را
        -------------
        صورت معشوق هر جا جلوه گر گردد خوش است
        کوهکــــــــــــن داند به از آیینه سنگ خاره را
        --------------
        ملایـــم می شود در گفتگو هر کس که کامل شد
        که دایـــــــم پنبه باشد در دهن مینای پر می را
        --------------
        به چشم کـــــم مبین در نامه ی اعمال ما زاهد!
        که مــــــی بارد از این ابر سیه باران رحمت ها
        --------------
        آدمـــــــــــی در عهد پیری بیخرد گردد غنی!
        می شمــــارم طفل خود را ریخت تا دندان مرا
        -------------
        رفتیــــــــم سوی یار و ندیدیـــــم روی یار
        ماننــــــــد رهــــــروی که رَوَد رو به آفتاب
        -------------
        در حشر شد بر اهــــــل گنــــــه ابر رحمتی
        انداختیــــــــم چـــــون دامن تر را به آفتاب
        ------------
        هـــــــر کس که داد تن به بلا ایمن از بلاست
        ویران کجـــــــــا ز موج شود خانه ی حباب
        ------------
        هر کـــــه در راه سبکباری قدم زد چون حباب
        هیچ جا پایش نلغـــــــزد گر رود بر روی آب
        -------------
        سرد مهـــری بس که در دلهای مردم جا گرفت
        روی گــــــرم از کس نمی بینیم غیر از آفتاب
        -------------
        گر محبـــــــت در میان باشد تکلف گو مباش
        شیر مــــــادر در حلاوت بی نیاز از شکر است
        -------------
        کس ز فیض بحر جودش در جهان محروم نیست
        پشت ماهـی پر درم، مشت صدف پر گوهر است
         

        ارسال پیام خصوصی اشتراک گذاری : | | | | |
        این پست با شماره ۶۸۲۵ در تاریخ جمعه ۱۳ فروردين ۱۳۹۵ ۰۰:۲۱ در سایت شعر ناب ثبت گردید
        ۱ شاعر این مطلب را خوانده اند

        دکتر رجب توحیدیان آغ اسماعیلی(سالک)

        نقدو تحلیل شعر شاعران سایت

        نظرات

        مشاعره

        کاربران اشتراک دار

        محل انتشار اشعار شاعران دارای اشتراک

        حمایت از شعرناب

        شعرناب

        با قرار دادن کد زير در سايت و يا وبلاگ خود از شعر ناب حمايت نمایید.

        کلیه ی مطالب این سایت توسط کاربران ارسال می شود و انتشار در شعرناب مبنی بر تایید و یا رد مطالب از جانب مدیریت نیست .
        استفاده از مطالب به هر نحو با رضایت صاحب اثر و ذکر منبع بلامانع می باشد . تمام حقوق مادی و معنوی برای شعرناب محفوظ است.
        0