سایت شعرناب محیطی صمیمی و ادبی برای شاعران جوان و معاصر - نقد شعر- ویراستاری شعر - فروش شعر و ترانه اشعار خود را با هزاران شاعر به اشتراک بگذارید

منو کاربری



عضویت در شعرناب
درخواست رمز جدید

معرفی شاعران معاصر

انتشار ویژه ناب

♪♫ صدای شاعران ♪♫

تقویم روز

شنبه 24 مهر 1400
  • روز پيوند اوليا و مربيان
11 ربيع الأول 1443
    Saturday 16 Oct 2021
    • روز جهاني غذا

    بیشترین مخاطب

    کانال تلگرام شعرناب

    بنویس تا زنده بمانی ، بنویس تا زنده بمانی ، بنویس تا زنده بمانی.احمدی زاده (ملحق)

    شنبه ۲۴ مهر

    پست های وبلاگ

    شعرناب
    اشعار و ابیات میرزا محمد طاهر غنی کشمیری(قسمت دوم)
    ارسال شده توسط

    دکتر رجب توحیدیان آغ اسماعیلی(سالک)

    در تاریخ : جمعه ۱۳ فروردين ۱۳۹۵ ۰۰:۲۱
    موضوع: آزاد | تعداد بازدید : ۱۰۵۲ | نظرات : ۰

    اشعار و ابیات ناب میرزا محمد طاهر غنی کشمیری(قسمت دوم)
    دکتر رجب توحیدیان
    استادیار و عضو هیات علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد سلماس
    هــر دم به ریگ شیشه ی ساعــــت نگاه کن
    غافــل مبــــــــاش از سفــــر کاروان عمر
    -------------
    نگردد شعـــر من مشهور، تا جان در بدن باشد
    که بعـد از مرگ آهو، نافه بیرون می دهد بو را
    --------------
    مشهـــــــــور در سوادِ جهان از سخن شدیم
    همچــــــــــون قلم سفر به زبان می کنیم ما
    --------------
    دهر نا امن چنــــان گشته که چون مردم چشم
    تا در خانـــــــه نبندم، نبـــــــرد خواب مرا
    --------------
    نتــــــوان برد ز دشمــــن به تواضع جان را
    قامـــــت خم نرهانــــــــد ز اجل پیران را
    -------------
    اشعــــــــار آبــــــدارم، تا شد محیطِ عالم
    انداختنـــــــــد در آب، یاران سفینــه ها را
    -------------
    مــــــــرگ گوارا شود موی چو گردد سفید
    لـــــــــــذّت دیگر بود، خواب دم صبح را
    ------------
    همچـــــو سوزن دایم از پوشش گریزانیم ما
    جامـــــــه بهر خلق می دوزیم و عریانیم ما
    -------------
    شعر اگـر اعجاز باشد بی بلند و پست نیست
    در ید بیضـا همه انگشت ها یکدست نیست
    ------------
    گر چه ما را نیست چون آیینه جز یک نان خشک
    هر نفس در خانــــــــه ی ما میهمان تازه است
    -----------
    شمــــــــع می گوید به اهل بزم با سوز و گداز
    سربریـــدن پیش این سنگیندلان گل چیدن است
    --------------
    چه غــــم از این که  بط باده سست پرواز است
    که  در گرفتــــــن رنگ پریده شهبـــــاز است
    -------------
    فلک گیـــرد ز من روزی و بر مردم کند قسمت
    میــــــان آسیـــــا از من، کنار از دیگران باشد
    -------------
    بیــــــزارم از آن عمر که وابسته ی روزی است
    چــــــــون صبح مرا دیدن نان سیر ز جان کرد
    -------------
    سر پیش فکنــــــدن، ز گنـــــــــه داد نجاتم
    صد طاعت ناکـــــــــرده، به یک سجده ادا شد
    --------------
    به کام دل ندیــــــدم جمـع، اسباب معیشت را
    که آب و دانـــــه ام چون آسیا از هم جدا باشد
    --------------
    چــــــون نباشم در نـدامت، کز پی تصویر من
    رنگ خجلت بر جبینِ خامـــــــه ی ایجاد بود
    --------------
    درِ فیضِ سخــــن هرگز به دست سعی نگشاید
    به دنــــدان وا نمی گردد گره چون بر زبان افتد
    ------------
    حیـــــــف باشد در وفا کم بودن از رنگ حنا
    عمر آن بهتــــــــر که در پای نگار آخر شود
    -------------                                         
    بخت می خواهــد سیاهی تا برد خوابم ز چشم
    راه مـــــــــردم بیشتر غارتگران شب می زنند
    ------------
    چاک پیراهـــــــــن یوسف نبــــود بی معنی
    خنــــــــده بر پاکــــــــی دامان زلیخا دارد
    -----------
    کسی آواره تا کـــــــی در دیار خویشتن باشد
    چو ریگ شیشـه ی ساعت مسافر در وطن باشد
    ------------
    بود در اضطــراب از اهل عالم هر که کامل شد
    تپیــــــدن در میان جمله اعضا قسمت دل شد
    ----------
    رقیق اهل غفلت هر کـــــه شد از کار می ماند
    چو پایی خفـــــت، پای دیگر از رفتار می ماند
    ------------
    از چـــــــــــرخ بی مذلت حاجت روا نگردد
    تا آبـــــــــرو نریــــــــزی، این آسیا نگردد
    ------------
    اثر بر عکس بخشد سعــــی من از طالع وارون
    ز فریــــــاد سپندم چشم بد از خواب برخیزد
    ------------
    عیش از میـــــــان رمیده، به نوعی که در بهار
    دیوانـــــــــــــه هم به سیر گلستان نمی رود
    -------------
    در جوانـــــی به طرب کوش، که این موی سیاه
    شب تار است بــه افسانـــــــه به سر باید کرد
    --------------
    به التفــــــات پدر دل منـــــه که قطره ی آب
    ز چشم ابـــــــر چو افتــــــــد دُر یتیم شود
    -------------
    ز شعر مـــــــن دگــران کامیاب و من محروم
    زبان چـــــــو گوش کجـــا لذّت سخن یابد؟
    ------------
    نیست حسن بــــــــی بقا شایسته ی دلبستگی
    با چـــــــــراغ برق، یک پروانه همراهی نکرد
    -------------
    توان ز شاخ تنــــــزل، گــــــــل ترقی چید
    نفس به نــــــــی چو فرو شد، بلند می گردد
    -------------
    روز خــــوش در زندگی هرگز نصیب ما نشد
    عمـــــــر در ماتم بسر بردیم چون شمع مزار
    ---------------
    چون قبله نمــــــــا، خضر ره اهل جهان باش
    سرگشته خــــــــــود و راهنمای دگران باش
    ---------------
    نیک و بـــــــد را امیتازی نیست در بازار دهر
    می شود در هر ترازو، سنگ با گوهـــــر طرف
    -------------
    در غبار تــــــــن نیابد کس نشان از جان پاک
    آب تا بیرون نیایـــــــــد، از میان بر دار خاک
    ------------
    خاکساران مـــــــدد از عالــــــــم بالا یابند
    گـــــــرد را می کند از روی زمین، باران پاک
    -------------
    پای مـن یک لحظه جا در گوشه ی دامان نکرد
    گشت عمـرم در سفر چون رشته ی سوزن تمام
    --------------
    هر چنــــــــد که در کوچه ی تزویر دویدیم
    چون مهــــــــره ی تسبیح به جایی نرسیدیم
    --------------
    در راه شوق خواهـــــــــم چون تیر پر برآرم
    تا کــــــی برند مردم، همچون کمان به دوشم
    --------------
    چون میــــــــوه ایم در باغ، بی بهره از تماشا
    فصل بهــــــــار بگذشت تا در چمن رسیدیم
    ---------------                                 
    ز مــــــــــردم آنچه گرفتیم، زود پس دادیم
    به نان خشک، قنـــــــــاعت چو آسیا کردیم
    ---------------
    با دامــــــــــن تــــــــــر شدم به محشر
    گفتنـــــــــــــد در آفتــــــــــاب بنشین
    ---------------
    از بس که شعر گفتــن شد مبتذل در این عهد
    لب بستن است اکنــــون، مضمون تازه بستن
    --------------
    پروانه ز ظلمــــــــــت نبـرد راه به مقصود
    آن کیست که شمعــــــــی بنهد بر سر راهی
    --------------
    به نرمی جان ز دست سخت گیران می توان بردن
    به زیر تیغ هرگــــــز کس نگیرد خامه ی مو را
    --------------
    تا سرکـــــــه ی پیشانـــــــی دونان نچشیدیم
    دنــــــــدان طمـــــــــع کُند نشد در دهن ما
    --------------
    دل به استـــــــدلال بستـم ماندم از مقصود دور
    نردبـــــــان کـــــــــردم تصور راه ناهموار را
    --------------
    سنگیـــــن دل است هر که به ظاهر ملایم است
    پنهـــــــان درون پنبه نگـــــــــر پنبه دانه را
    --------------
    کـــــــــج را به تکلف نتـــوان راست نمودن
    کی تیـــــــــــر توان ساختن از چوب کمانها
    --------------
    هر که پابنــــــــــد وطن شد می کشد آزارها
    پای گل انــــــدر چمن دائم پر است از خارها
    --------------
    ز دست انداز دشمن نیست غم خلوت گزینان را
    که بیـــــم آستیـــــن نبود، چراغ زیر دامان را
    --------------
    خانه خالـــــی کـن ز اسباب تعلق چون جباب
    تا نیابـــــــد راه در کاشانــــــه ات سیل بلا
    --------------
    سایه می گویــــد به گوش نقش پا در هر قدم
    هیچ کس دستـــــــی نگیرد بر زمین افتاده را
    --------------
    عبادتــــــــی به جهان به ز خاکساری نیست
    بــــــــــه از وضوی عزیزان بود بود تیمم ما
    --------------
    کاسه ی خــــود پر مکـن زنهار از خوان کسی
    داغ از احسان خورشیـــــد است بر دل ماه را
    -------------
    غنــــــی! از دولت دنیا نگردد عیب کس زایل
    که زر نتواند از روی محک بــــردن سیاهی را
    -------------
    نجـــــات از قید محنت نیست ارباب تلون را
    بلی بـــــی خار هرگز کس نبیند پای گلبن را
    -------------
    نیفتد کارسازان را بـه کس در کار خود حاجت
    به خاریـــــدن نباشد احتیاجی پشت ناخن را
    -------------
    چــــــون برآرد دست چرخ از آستین انقلاب
    کاســــــه ی دریوزه سازد چینـــی فغفور را
    -------------
    فارغ بــــــود از آفـت گیتـــــــی دل روشن
    از بـــــــــرق زیانـــــی نرسد خرمن مه را
    -------------
    صورت معشوق هر جا جلوه گر گردد خوش است
    کوهکــــــــــــن داند به از آیینه سنگ خاره را
    --------------
    ملایـــم می شود در گفتگو هر کس که کامل شد
    که دایـــــــم پنبه باشد در دهن مینای پر می را
    --------------
    به چشم کـــــم مبین در نامه ی اعمال ما زاهد!
    که مــــــی بارد از این ابر سیه باران رحمت ها
    --------------
    آدمـــــــــــی در عهد پیری بیخرد گردد غنی!
    می شمــــارم طفل خود را ریخت تا دندان مرا
    -------------
    رفتیــــــــم سوی یار و ندیدیـــــم روی یار
    ماننــــــــد رهــــــروی که رَوَد رو به آفتاب
    -------------
    در حشر شد بر اهــــــل گنــــــه ابر رحمتی
    انداختیــــــــم چـــــون دامن تر را به آفتاب
    ------------
    هـــــــر کس که داد تن به بلا ایمن از بلاست
    ویران کجـــــــــا ز موج شود خانه ی حباب
    ------------
    هر کـــــه در راه سبکباری قدم زد چون حباب
    هیچ جا پایش نلغـــــــزد گر رود بر روی آب
    -------------
    سرد مهـــری بس که در دلهای مردم جا گرفت
    روی گــــــرم از کس نمی بینیم غیر از آفتاب
    -------------
    گر محبـــــــت در میان باشد تکلف گو مباش
    شیر مــــــادر در حلاوت بی نیاز از شکر است
    -------------
    کس ز فیض بحر جودش در جهان محروم نیست
    پشت ماهـی پر درم، مشت صدف پر گوهر است
     

    ارسال پیام خصوصی اشتراک گذاری : | | | | |
    این پست با شماره ۶۸۲۵ در تاریخ جمعه ۱۳ فروردين ۱۳۹۵ ۰۰:۲۱ در سایت شعر ناب ثبت گردید
    ۱ شاعر این مطلب را خوانده اند

    دکتر رجب توحیدیان آغ اسماعیلی(سالک)

    نقد و آموزش

    نظرات

    مشاعره

    کاربران اشتراک دار

    محل انتشار اشعار شاعران دارای اشتراک

    حمایت از شعرناب

    شعرناب

    با قرار دادن کد زير در سايت و يا وبلاگ خود از شعر ناب حمايت نمایید.

    کلیه ی مطالب این سایت توسط کاربران ارسال می شود و انتشار در شعرناب مبنی بر تایید و یا رد مطالب از جانب مدیریت نیست .
    استفاده از مطالب به هر نحو با رضایت صاحب اثر و ذکر منبع بلامانع می باشد . تمام حقوق مادی و معنوی برای شعرناب محفوظ است.
    0