سایت شعرناب محیطی صمیمی و ادبی برای شاعران جوان و معاصر - نقد شعر- ویراستاری شعر - فروش شعر و ترانه اشعار خود را با هزاران شاعر به اشتراک بگذارید

منو کاربری



عضویت در شعرناب
درخواست رمز جدید

معرفی شاعران معاصر

پر نشاط ترین اشعار

انتشار ویژه ناب

♪♫ صدای شاعران ♪♫

تقویم روز

پنجشنبه 10 مهر 1399
    14 صفر 1442
      Thursday 1 Oct 2020
      • روز جهاني سالمندان
      دو خصلت است که بالاتر از آن چیزی نیست: ایمان به خدا و سود رساندن به برادران. امام حسن عسكري(ع)

      پنجشنبه ۱۰ مهر

      پست های وبلاگ

      شعرناب
      اشعار و ابیات میرزا محمد طاهر غنی کشمیری(قسمت دوم)
      ارسال شده توسط

      دکتر رجب توحیدیان آغ اسماعیلی(سالک)

      در تاریخ : جمعه ۱۳ فروردين ۱۳۹۵ ۰۰:۲۱
      موضوع: آزاد | تعداد بازدید : ۸۰۳ | نظرات : ۰

      اشعار و ابیات ناب میرزا محمد طاهر غنی کشمیری(قسمت دوم)
      دکتر رجب توحیدیان
      استادیار و عضو هیات علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد سلماس
      هــر دم به ریگ شیشه ی ساعــــت نگاه کن
      غافــل مبــــــــاش از سفــــر کاروان عمر
      -------------
      نگردد شعـــر من مشهور، تا جان در بدن باشد
      که بعـد از مرگ آهو، نافه بیرون می دهد بو را
      --------------
      مشهـــــــــور در سوادِ جهان از سخن شدیم
      همچــــــــــون قلم سفر به زبان می کنیم ما
      --------------
      دهر نا امن چنــــان گشته که چون مردم چشم
      تا در خانـــــــه نبندم، نبـــــــرد خواب مرا
      --------------
      نتــــــوان برد ز دشمــــن به تواضع جان را
      قامـــــت خم نرهانــــــــد ز اجل پیران را
      -------------
      اشعــــــــار آبــــــدارم، تا شد محیطِ عالم
      انداختنـــــــــد در آب، یاران سفینــه ها را
      -------------
      مــــــــرگ گوارا شود موی چو گردد سفید
      لـــــــــــذّت دیگر بود، خواب دم صبح را
      ------------
      همچـــــو سوزن دایم از پوشش گریزانیم ما
      جامـــــــه بهر خلق می دوزیم و عریانیم ما
      -------------
      شعر اگـر اعجاز باشد بی بلند و پست نیست
      در ید بیضـا همه انگشت ها یکدست نیست
      ------------
      گر چه ما را نیست چون آیینه جز یک نان خشک
      هر نفس در خانــــــــه ی ما میهمان تازه است
      -----------
      شمــــــــع می گوید به اهل بزم با سوز و گداز
      سربریـــدن پیش این سنگیندلان گل چیدن است
      --------------
      چه غــــم از این که  بط باده سست پرواز است
      که  در گرفتــــــن رنگ پریده شهبـــــاز است
      -------------
      فلک گیـــرد ز من روزی و بر مردم کند قسمت
      میــــــان آسیـــــا از من، کنار از دیگران باشد
      -------------
      بیــــــزارم از آن عمر که وابسته ی روزی است
      چــــــــون صبح مرا دیدن نان سیر ز جان کرد
      -------------
      سر پیش فکنــــــدن، ز گنـــــــــه داد نجاتم
      صد طاعت ناکـــــــــرده، به یک سجده ادا شد
      --------------
      به کام دل ندیــــــدم جمـع، اسباب معیشت را
      که آب و دانـــــه ام چون آسیا از هم جدا باشد
      --------------
      چــــــون نباشم در نـدامت، کز پی تصویر من
      رنگ خجلت بر جبینِ خامـــــــه ی ایجاد بود
      --------------
      درِ فیضِ سخــــن هرگز به دست سعی نگشاید
      به دنــــدان وا نمی گردد گره چون بر زبان افتد
      ------------
      حیـــــــف باشد در وفا کم بودن از رنگ حنا
      عمر آن بهتــــــــر که در پای نگار آخر شود
      -------------                                         
      بخت می خواهــد سیاهی تا برد خوابم ز چشم
      راه مـــــــــردم بیشتر غارتگران شب می زنند
      ------------
      چاک پیراهـــــــــن یوسف نبــــود بی معنی
      خنــــــــده بر پاکــــــــی دامان زلیخا دارد
      -----------
      کسی آواره تا کـــــــی در دیار خویشتن باشد
      چو ریگ شیشـه ی ساعت مسافر در وطن باشد
      ------------
      بود در اضطــراب از اهل عالم هر که کامل شد
      تپیــــــدن در میان جمله اعضا قسمت دل شد
      ----------
      رقیق اهل غفلت هر کـــــه شد از کار می ماند
      چو پایی خفـــــت، پای دیگر از رفتار می ماند
      ------------
      از چـــــــــــرخ بی مذلت حاجت روا نگردد
      تا آبـــــــــرو نریــــــــزی، این آسیا نگردد
      ------------
      اثر بر عکس بخشد سعــــی من از طالع وارون
      ز فریــــــاد سپندم چشم بد از خواب برخیزد
      ------------
      عیش از میـــــــان رمیده، به نوعی که در بهار
      دیوانـــــــــــــه هم به سیر گلستان نمی رود
      -------------
      در جوانـــــی به طرب کوش، که این موی سیاه
      شب تار است بــه افسانـــــــه به سر باید کرد
      --------------
      به التفــــــات پدر دل منـــــه که قطره ی آب
      ز چشم ابـــــــر چو افتــــــــد دُر یتیم شود
      -------------
      ز شعر مـــــــن دگــران کامیاب و من محروم
      زبان چـــــــو گوش کجـــا لذّت سخن یابد؟
      ------------
      نیست حسن بــــــــی بقا شایسته ی دلبستگی
      با چـــــــــراغ برق، یک پروانه همراهی نکرد
      -------------
      توان ز شاخ تنــــــزل، گــــــــل ترقی چید
      نفس به نــــــــی چو فرو شد، بلند می گردد
      -------------
      روز خــــوش در زندگی هرگز نصیب ما نشد
      عمـــــــر در ماتم بسر بردیم چون شمع مزار
      ---------------
      چون قبله نمــــــــا، خضر ره اهل جهان باش
      سرگشته خــــــــــود و راهنمای دگران باش
      ---------------
      نیک و بـــــــد را امیتازی نیست در بازار دهر
      می شود در هر ترازو، سنگ با گوهـــــر طرف
      -------------
      در غبار تــــــــن نیابد کس نشان از جان پاک
      آب تا بیرون نیایـــــــــد، از میان بر دار خاک
      ------------
      خاکساران مـــــــدد از عالــــــــم بالا یابند
      گـــــــرد را می کند از روی زمین، باران پاک
      -------------
      پای مـن یک لحظه جا در گوشه ی دامان نکرد
      گشت عمـرم در سفر چون رشته ی سوزن تمام
      --------------
      هر چنــــــــد که در کوچه ی تزویر دویدیم
      چون مهــــــــره ی تسبیح به جایی نرسیدیم
      --------------
      در راه شوق خواهـــــــــم چون تیر پر برآرم
      تا کــــــی برند مردم، همچون کمان به دوشم
      --------------
      چون میــــــــوه ایم در باغ، بی بهره از تماشا
      فصل بهــــــــار بگذشت تا در چمن رسیدیم
      ---------------                                 
      ز مــــــــــردم آنچه گرفتیم، زود پس دادیم
      به نان خشک، قنـــــــــاعت چو آسیا کردیم
      ---------------
      با دامــــــــــن تــــــــــر شدم به محشر
      گفتنـــــــــــــد در آفتــــــــــاب بنشین
      ---------------
      از بس که شعر گفتــن شد مبتذل در این عهد
      لب بستن است اکنــــون، مضمون تازه بستن
      --------------
      پروانه ز ظلمــــــــــت نبـرد راه به مقصود
      آن کیست که شمعــــــــی بنهد بر سر راهی
      --------------
      به نرمی جان ز دست سخت گیران می توان بردن
      به زیر تیغ هرگــــــز کس نگیرد خامه ی مو را
      --------------
      تا سرکـــــــه ی پیشانـــــــی دونان نچشیدیم
      دنــــــــدان طمـــــــــع کُند نشد در دهن ما
      --------------
      دل به استـــــــدلال بستـم ماندم از مقصود دور
      نردبـــــــان کـــــــــردم تصور راه ناهموار را
      --------------
      سنگیـــــن دل است هر که به ظاهر ملایم است
      پنهـــــــان درون پنبه نگـــــــــر پنبه دانه را
      --------------
      کـــــــــج را به تکلف نتـــوان راست نمودن
      کی تیـــــــــــر توان ساختن از چوب کمانها
      --------------
      هر که پابنــــــــــد وطن شد می کشد آزارها
      پای گل انــــــدر چمن دائم پر است از خارها
      --------------
      ز دست انداز دشمن نیست غم خلوت گزینان را
      که بیـــــم آستیـــــن نبود، چراغ زیر دامان را
      --------------
      خانه خالـــــی کـن ز اسباب تعلق چون جباب
      تا نیابـــــــد راه در کاشانــــــه ات سیل بلا
      --------------
      سایه می گویــــد به گوش نقش پا در هر قدم
      هیچ کس دستـــــــی نگیرد بر زمین افتاده را
      --------------
      عبادتــــــــی به جهان به ز خاکساری نیست
      بــــــــــه از وضوی عزیزان بود بود تیمم ما
      --------------
      کاسه ی خــــود پر مکـن زنهار از خوان کسی
      داغ از احسان خورشیـــــد است بر دل ماه را
      -------------
      غنــــــی! از دولت دنیا نگردد عیب کس زایل
      که زر نتواند از روی محک بــــردن سیاهی را
      -------------
      نجـــــات از قید محنت نیست ارباب تلون را
      بلی بـــــی خار هرگز کس نبیند پای گلبن را
      -------------
      نیفتد کارسازان را بـه کس در کار خود حاجت
      به خاریـــــدن نباشد احتیاجی پشت ناخن را
      -------------
      چــــــون برآرد دست چرخ از آستین انقلاب
      کاســــــه ی دریوزه سازد چینـــی فغفور را
      -------------
      فارغ بــــــود از آفـت گیتـــــــی دل روشن
      از بـــــــــرق زیانـــــی نرسد خرمن مه را
      -------------
      صورت معشوق هر جا جلوه گر گردد خوش است
      کوهکــــــــــــن داند به از آیینه سنگ خاره را
      --------------
      ملایـــم می شود در گفتگو هر کس که کامل شد
      که دایـــــــم پنبه باشد در دهن مینای پر می را
      --------------
      به چشم کـــــم مبین در نامه ی اعمال ما زاهد!
      که مــــــی بارد از این ابر سیه باران رحمت ها
      --------------
      آدمـــــــــــی در عهد پیری بیخرد گردد غنی!
      می شمــــارم طفل خود را ریخت تا دندان مرا
      -------------
      رفتیــــــــم سوی یار و ندیدیـــــم روی یار
      ماننــــــــد رهــــــروی که رَوَد رو به آفتاب
      -------------
      در حشر شد بر اهــــــل گنــــــه ابر رحمتی
      انداختیــــــــم چـــــون دامن تر را به آفتاب
      ------------
      هـــــــر کس که داد تن به بلا ایمن از بلاست
      ویران کجـــــــــا ز موج شود خانه ی حباب
      ------------
      هر کـــــه در راه سبکباری قدم زد چون حباب
      هیچ جا پایش نلغـــــــزد گر رود بر روی آب
      -------------
      سرد مهـــری بس که در دلهای مردم جا گرفت
      روی گــــــرم از کس نمی بینیم غیر از آفتاب
      -------------
      گر محبـــــــت در میان باشد تکلف گو مباش
      شیر مــــــادر در حلاوت بی نیاز از شکر است
      -------------
      کس ز فیض بحر جودش در جهان محروم نیست
      پشت ماهـی پر درم، مشت صدف پر گوهر است
       

      ارسال پیام خصوصی اشتراک گذاری : | | | | |
      این پست با شماره ۶۸۲۵ در تاریخ جمعه ۱۳ فروردين ۱۳۹۵ ۰۰:۲۱ در سایت شعر ناب ثبت گردید
      ۱ شاعر این مطلب را خوانده اند

      دکتر رجب توحیدیان آغ اسماعیلی(سالک)

      نقد و تحلیل شعر شاعران

      نظرات

      مشاعره

      کاربران اشتراک دار

      محل انتشار اشعار شاعران دارای اشتراک
      کلیه ی مطالب این سایت توسط کاربران ارسال می شود و انتشار در شعرناب مبنی بر تایید و یا رد مطالب از جانب مدیریت نیست .
      استفاده از مطالب به هر نحو با رضایت صاحب اثر و ذکر منبع بلامانع می باشد . تمام حقوق مادی و معنوی برای شعرناب محفوظ است.
      0