پست های وبلاگ

 

مدتیست پیامک هایی ازیک گروه شاد نمایشِ موزیکال به دستم میرسد که آغازگرش اینست :

" یه دل سیر بخند "

اما من برعکس فکرمیکنم ، باید به حالشان یه دل سیر گریه کرد ، دلیلش را هم میگویم .

من دلم برایشان خیلی میسوزد ، برای آنها که  میشناسمشان و چندین نمایش زیبا و پرجنب و جوششان را دیده ام .

حالا شما پیش خود میگوئید که چرا گریه ؟

ازاینکه آنها درهرسانس بیش از دوساعت از خودشان واقعاً مایه میگذارند و بعضی هایشان واقعاً با آنهمه جنب و جوش ، شُرشُر عرق  میریزند و در واقع دسترنجِ عرقِ جبین شان و تلاشِ پُر از خستگی شان را میخورند ، ولی با اینهمه  تلاش ، حتی امید  به اجرای بعدی شان  زیر علامت سؤال است ، و تا  می آید نمایش شان پا بگیرد با توقفی مواجه میشوند .

چندسال بواسطه ی ویروس کرونا ، بعدش شیوع آنفولانزا ، دوماهه های محرم و صفر، سه چهارهفته ی ایام فاطمیه ، رحلت ها ، شهادتها ، سوگواره های بین سال ، که گاه به تعطیلیِ " به روایتی " آغازمیشود  وبه تعطیلیِ "به روایتی" دیگر ختم میشود ، وجالب اینکه بین این روایتها سوگواریست وسوگواری وحتی  پیشواز و پسواز هم دارد ، انگاربرای بعضی، لذتی درسوگواری ست که درحالت عادی و شادی نیست ، دوسه هفته ی ایام تعطیلات نوروزی و دیگر تعطیلات مشابهی که مردم به مسافرت میروند و شهرخلوت میشود را هم اگر محاسبه کنید شاید شماها هم دلتان برای آنها سوخت .

طوریکه کارشان به آن استیصال میکشد که این گروه شناخته شده ی نمایشی حتی تا هفتاد درصد  تخفیف برای بلیط هایشان منظورمیکنند و بازهم چرخ گذرانشان لَنگ میزند .

واقعاً نمیدانم تعداد روزهای شاد ما چند روزست که بر اساس آن این تأتر شاد میتواند  اجرایی داشته باشد تا هنرپیشه هایشان  بتوانند  امورات خانواده هایشان را بگذرانند ، چون  داشتنِ کار دوم هم ، با توجه  به اجراهای گاه و بی گاه آنها کار راحتی نیست  .

آنها را مجسم کردم که با خودشان زمزمه میکنند : " گاهی خنده گاهی گریه ، آخه این چه کاریه سرم  از غم  توو گریبون این چه روزگاریه " *

به نظرم این خیلی بَدِه که یه تیترِ شاد با کمی تأمل ، به یک معضل یا به واقعیتی غم انگیز ختم میشود .

البته نگاه که میکنم مدتهاست خیلی از شغل های دیگرهم بواسطه ی گرانی اجاره ی مکان و مبالغ حق و حقوق پرسنل و... نمیتوانند کارشان را ادامه دهند وبه تعطیلی ختم میشود، وحتی گاه از شدت استرس و بیکاری به ختم، ختم میشود. شاید دلیل سنِ پائینِ خفتگانِ درقطعه ی هنرمندان همین باشد (50-30سال)

اینهم ماجرای تیتر شادی که به غم ختم شد . ولی درجوامعی بی ادعا ، جالب ست که تیترهای غم انگیز اغلب به شادی ختم میشود، چون شادی رکنی  از زندگیِ آنهاست ، مانند هندوستان که به رغم انواعی از محرومیتها ، کلاً در زمره ی شادترین کشورها طبقه بندی میشود .

حال با این توضیحات ، میخواهی از ته دل بخند ، یا از ته دل گریه کن ، آزادی . اگرهیچ آزادی ای هم نداشته باشی ، درمورد خندیدن یا گریستن که آزادی ، نیستی ؟

 

*خواننده : اونیک - گوگوش

بهمن بیدقی 1402/4/20