سایت شعرناب محیطی صمیمی و ادبی برای شاعران جوان و معاصر - نقد شعر- ویراستاری شعر - فروش شعر و ترانه اشعار خود را با هزاران شاعر به اشتراک بگذارید

منو کاربری



عضویت در شعرناب
درخواست رمز جدید

معرفی شاعران معاصر

انتشار ویژه ناب

♪♫ صدای شاعران ♪♫

تقویم روز

شنبه 12 آذر 1401
  • تصويب قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران، 1358 هـ ش
11 جمادى الأولى 1444
    Saturday 3 Dec 2022
    • روز جهاني معلولان

    بیشترین مخاطب

    کانال تلگرام شعرناب

    بنویس تا زنده بمانی ،هر که نوشت پادشاه می شود. فکری احمدی زاده(ملحق)

    شنبه ۱۲ آذر

    پست های وبلاگ

    شعرناب
    ابراهیم عالی پور شاعر اهوازی
    ارسال شده توسط

    سعید فلاحی

    در تاریخ : ۹ روز پیش
    موضوع: آزاد | تعداد بازدید : ۴۵ | نظرات : ۰

    زنده‌نام "ابراهیم عالی‌پور" شاعر و نویسنده نوپرداز خوزستانی در سال ۱۳۶۸ خورشیدی در اهواز زاده شد.
    او از جمله شاعران تجربه‌گرایی بود که بنیان شعرهایش بر سه محور «فضا، زبان و لحن» استوار بود. گفته می‌شود که شعرهای کوتاه او ساختار روایی ـ تصویری دارند. معناگرایی و ثبت روایت‌های تصویری از شاخصه‌های بارز شعر عالی‌پور به شمار می‌آید.
    عالی‌پور شعرهایش را در وبلاگی به نام "فکر خواب" منتشر می‌کرد و نقدهایی نیز درباره شعر و ادبیات می‌نوشت.
    وی روز چهارشنبه، ۶ مرداد ۱۳۹۵، با شلیک یک گلوله به سرش در مقابل دانشگاه علوم پزشکی اهواز به زندگی خود پایان داد. او پیش از مرگ با انتشار نوشته‌ای روی صفحه اینستاگرام خود با همه خداحافظی کرده بود.
    مجموعه شعر "استعداد روانی" در بردارنده‌ی سروده‌های ابراهیم عالی‌پور است که سال ۱۳۹۲ (۲۰۱۳) توسط نشر راز نهان منتشر شد.
     
     ▪نمونه‌ی شعر:
    (۱)
    به خاطر خدا
    در شلاق‌هایی که فرود می‌آید 
    در یاس و ترس‌هایم 
    بتادین بریزید 
    که در هر زخم باز از من 
    یک جفت چشم لو می‌رود
    لطفا کسی دست به تقصیرهایم نبرد.

    (۲)
    که زیر پیراهن‌ات پر است  
    از آدرس‌هایی که مرا به اعترافِ گیج بودنم 
    لو می‌دهند  
    چشم که باز کنی 
    تا دلت بخواهد  
    این نشانی‌ها را شب گرد بوده‌ام
    مرا جز مدار بی‌حافظه‌ی این دکمه‌ها 
    به خاطر نیاور
    مرا جز گلویی به سینه‌ات بریده 
    مرا اگر به گیجی بدهی، به باد 
    بر می‌گردم
    شبانه از پوزبند و عاشقانه‌های فروغ
    به تو بر می‌گردم و روی لختی‌ات 
    همیشه‌ی خودکشی و یک درخت کاج‌ام
    حالا بلند شو 
    در تهدیدهایم راه برو 
    لباس‌هایت را عوض کن  
    در تجزیه‌ی گلو و تشنگی‌هایم لب بگذار
    انگشت در الکل خیس کن و
    عمق دوست دارم‌ات‌هایم را تجربه کن 
    حالا بلند شو 
    به من دست بزن 
    مرا از کبوتر و جغد و متروکه بتکان 
    از تنهایی می‌ترسم  
    باز اگر  
    موهایت را قیچی می‌کنی 
    یادت باشد  
    در فرصت‌های من از چشم‌ات بگذاری.

    (۳)
    باید می‌فهمیدم 
    با تو چشم در چشم که می‌شوم
    این زخم است که دادم را در می‌آورد
    تا حق مساوی دستی تا حلقوم 
    تا عرق‌ات در آمدن
    تا تختی خالی 
    تا کاندوم و خودارضائی 
    تا عکس‌های لختی‌ات
    تا دو سر حادثه     تا چاقو خزیدن
    باید می‌فهمیدم پشت این چشم‌ها 
    جنون من است که با خنجری کافر منطبق است 
    و این میشی بومی، لبم را نمی‌بوسد 
    و مدام به نگرانی‌هایش  
    فریادم می‌کشد 
    به فندکی در باورم از بنزین 
    جیغ می‌کشد 
    در تلفیقی از سر بریده‌ام تا  
    چاقوی نیمه کاره 
    افتاده در احساس لزج بودنم.

    (۴)
    متنفرم از سقوط
    از همخوابگی نا‌تمام تیغ و نبض 
    تیغی که از قضا دست دارد
    در رفت و آمدِ دختری در رگ و خون‌ام
    از دی ماه
    از هزار و سیصد و شصت و هشت...
    متنفرم از...
    دارم برای خودم از سپیدار و طناب
    بیوگرافی می‌نویسم 
    لطفا شراب‌اش کهنه باشد 
    و تیغی که کارش با نبضم تمام شده باشد.

    (۵)
    ﺭﮒ ﮔﺮﺩﻧﯽ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮ ﺷﺪﻩ
    ﺷﻬﻮﺕ ﺑﺮﯾﺪﻥ ﻧﺒﺾ 
    در ﻧﻬﺎﯾﺖ 
    ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻘﺪﺭ ﺗﻨﻬﺎﺳﺖ...
    ﺩﺭ ﺟﻤﺠﻤﻪ‌ﺍﯼ ﭘﺮ ﺍﺯ
    تیغ موکت بر و طناب و
    یک بلوط...

    (۶)
    در تنفس 
    تند که می‌شود قلبت 
    تازه می‌فهمی که 
    رو گردان که می‌شوی
    همه‌ی خاطرات‌ات عاشقانه‌اند 
    حتی آخرین نفرتت که به گلو بغض برده‌ای
    این گریه 
    دیدی آخرش مرا کشت 
    دیدی آخرش مرا کشت 
    آخر قائله بود
    غیبت هر چه لبت 
    توی خواب این گلو 
    جویده در تو همین که نبودی 
    این مرگ است که در نبض من برای لخت تن‌ات
    دارد که آخر تو را
    “ختم این قائله است“
    ختم این قائله است 
    ختم این…

    (۷)
    زنی که من دوست دارم
    شبانه از ترانه و اغتشاش پر است 
    در اضطراب و فرار
    تلو تلو می‌خرامد تنم را
    کسی که در دامن کوتاهش 
    انفرادی و شکنجه‌گاهم را به گردن می‌گیرد 
    در تسلیم، هم تیر باران شده است 
    در تسلیم، هم شلاق خورده است 
    روسری‌اش را در بازداشتگاه به خاطر نمی‌آورد
    در نفی اعتراف مداوم است 
    کسی که من دوست دارم
    گلویش پر از چوب‌خط‌های انفرادی است 
    در دل من اما 
    لبش تضمین بوسیدن است 
    زنی که در تباهی، کنار یک ناکام گیر می‌افتد 
    در سپیده‌دم
    در یقینم از چشمش، بر می‌گردد
    کسی را که دوست دارم
    از تن گلوله‌خورده‌اش
    دوباره به دنیا می‌آید و
    در آزار و گاز اشک‌آور عاشقی می‌کند 
    زنی که از لبش 
    پوزبند و اغتشاش را دوباره می‌شوم
    زنی که در واژه‌های بی‌قرار
    گیس می‌بافد 
    و در سن و سالش 
    چریک‌های زیادی را از بر است 
    کسی که من دوست دارم
    آشپزخانه را سم‌خور کرده و
    در مفاهیم و دغدغه 
    از باور و ایمان خون‌دماغ شده است.
     
    گردآوری و نگارش:
    #زانا_کوردستانی

    ارسال پیام خصوصی اشتراک گذاری : | | | | |
    این پست با شماره ۱۲۷۶۱ در تاریخ ۹ روز پیش در سایت شعر ناب ثبت گردید

    نقدها و نظرات
    تنها کابران عضو میتوانند نظر دهند.



    ارسال پیام خصوصی

    نقد و آموزش

    نظرات

    مشاعره

    کاربران اشتراک دار

    محل انتشار اشعار شاعران دارای اشتراک

    حمایت از شعرناب

    شعرناب

    با قرار دادن کد زير در سايت و يا وبلاگ خود از شعر ناب حمايت نمایید.

    کلیه ی مطالب این سایت توسط کاربران ارسال می شود و انتشار در شعرناب مبنی بر تایید و یا رد مطالب از جانب مدیریت نیست .
    استفاده از مطالب به هر نحو با رضایت صاحب اثر و ذکر منبع بلامانع می باشد . تمام حقوق مادی و معنوی برای شعرناب محفوظ است.
    0