سایت شعرناب محیطی صمیمی و ادبی برای شاعران جوان و معاصر - نقد شعر- ویراستاری شعر - فروش شعر و ترانه اشعار خود را با هزاران شاعر به اشتراک بگذارید

منو کاربری



عضویت در شعرناب
درخواست رمز جدید

معرفی شاعران معاصر

انتشار ویژه ناب

♪♫ صدای شاعران ♪♫

تقویم روز

شنبه 12 آذر 1401
  • تصويب قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران، 1358 هـ ش
11 جمادى الأولى 1444
    Saturday 3 Dec 2022
    • روز جهاني معلولان

    بیشترین مخاطب

    کانال تلگرام شعرناب

    بنویس تا زنده بمانی ،هر که نوشت پادشاه می شود. فکری احمدی زاده(ملحق)

    شنبه ۱۲ آذر

    پست های وبلاگ

    شعرناب
    آفرین پنهانی شاعر لرستانی
    ارسال شده توسط

    لیلا طیبی (رها)

    در تاریخ : ۱۰ روز پیش
    موضوع: آزاد | تعداد بازدید : ۴۸ | نظرات : ۱

    استاد بانو "آفرین پنهانی" شاعر لرستانی، در نخستین روز خرداد ۱۳۴۹ خورشیدی، در شهر معمولان به دنیا آمد.
     
    ایشان شاعر، نویسنده، روزنامه‌نگار و کارشناس آفرینش‌های ادبی کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان استان لرستان است. 
                                             
       
    ▪کتاب‌شناسی:
    - عمو رحمان (اولین اثر داستانی از زندگی‌ینامه‌ی شهدا برای کودکان و نوجوانان در کشور) 
    - می‌گویند در زیر گذر پیدایش کردند (داستان بزرگسال) 
    - عاشقان در کوه فرهاد شدند (مجموعه بازسرایی عاشقانه‌های لری) 
    - پسران تشمال (برگردان قصه لری برای کودکان و نوجوانان) 
    - زن شماره هفت (مجموعه داستان‌های کوتاه) 
    - موهای چتر کلاغ می‌ریزند (مجموعه شعر) 
    - و زمین نام دیگر من است (مجموعه شعر) 
    - بارن؛ گیسوی ناتمام (مجموعه شعر) 
    و...

    ▪فعالیت‌های فرهنگی و هنری:
    - عضو هیأت نویسندگان سایت‌های ادبی آفتاب و عبید شاکی 
    - دبیر سرویس اجتماعی نشریه بیان لر و عضو شورای سیاست گذاری آن
    - تدوین آثار بازنویسی و بازآفرینی داستان‌های شاهنامه (آثار اعضا و مربیان کانون) و مجموعه مقالات مربوط به شاهنامه (اساتید و دانشجویان) 
    - عضو هیأت تحریریه ماهنامه کودکان (پیشوک) و نگارش صفحه‌ی طنز آن تحت عنوان "ختی متی" 
    - ویراستار و تهیه و تدوین نشریه "قاف" ویژه آثار اعضا و مربیان کانون و نگارش صفحه‌ی طنز آن تحت عنوان "نیشقندون" 
    و...

    ▪نمونه‌ی شعر:
    (۱)
    شب  با ردای آفتاب
    پرسه می‌زند شهر را
    تا 
    پرنده از
    پرواز باز ماند 
    و
    درخت از
    شكوفه!
    بر قامت‌ام می‌نشيند سايه‌ات
    تا حنجره از صدا
    وا رهانم 
    وباران از
    مرثيه!
    طوفانی 
    كه به كشتن دريا نشسته‌ای؟
    شبيخونی 
    كه ويرانی تكثير می‌شود در خرمن‌ات!
    يا 
    كدام شيطان را آتش می‌شوی
    كه هيچ كلمه‌ای
    در سر انگشتانت جوانه نمی‌زند به شوق
    يا دميده صبحی 
    نيلوفرانه 
    لبخند؟!
    آه در خنجره‌ی زمان
    وهی آتش می افروزی زمين را
    تا اعتماد بيا فرينی 
    خيمه شب بازی شبانه‌ات!
    هوايی تازه جار می‌زند شهر 
    چرا
    اين گونه قد می‌كشی 
    حوالی دريا را؟!

    (۲)
    اسیر در پنجه‌ی گرگی حریص 
    گسترده برسوتکی کال
    زوزه می‌درید!
    صید پرنده بود و
    شکار صیاد بود و
    من و ماه...
    شمشیر 
    تفنگ 
    قیام مردگان بی‌چراغ
    همه آزاد
    رها 
    آه...
    من و ماه
    تابوت برگرده
    صید شدیم به ناگاه!

    (۳)
    برقص 
    با من بمان
    من از دست‌های تو 
    رودهای جهان را می‌نوشم! 
    تندر شیهه می‌کشد 
    در ابری
    که هیچ بهاری به خانه نمی‌آورد. 
    من از بی‌شرمی برکه‌های قورباغه‌ای
    بی‌زارم
    از آواز سیرک‌هایی 
    که عنکبوت‌ها را می‌خنداند 
    از دلقکانی 
    که صدای مرا قورت می‌دهند  
    و هرچه متورم می‌شوند 
    نمی‌زایند...
    برقص 
    با من بمان 
    من از تونل‌های مخوف رد شده‌ام 
    تا در ایستگاه تو 
    به ثبت برسم...

    (۴)
    در هزار توی زمین                 
    پوست می اندازم خودم را 
    و هر صبح                                
    پرنده‌ای که نام خود را
    نمی‌داند             
    در چشمهایم تخم می گذارد.  
    می‌خواهم         
    باشم                            
    نه شبیه 
    مترسکی     
    که شانه‌ها                                                   
    به آفتاب می‌سپارد                                           
    تا باورش کنند!      
    نه شبیه صورتکی               
    که نقاب می‌شود             
    برای زنی        
    که فال‌اش
    در استکان همسایه می‌ریزد   
    تا باورش کنند.             
    نه زمان                                   
    نه زمین                                        
    نه حتی لحظاتی که در گذر است    
    آرامم نمی‌کنند!      
    می‌تکانم            
    خودم را در باد                                          
    در آستین کسی             
    که برای خودش نیز       
    وقت کم می‌آورد.     
    من از جنس خودم نیستم                   
    حتی              شبیه خودم      
    تا  
    مبادا شیطانک بی‌پیله     
    لای انگشتانم رخنه کند.    
    من ریشه ی درختی     
    کاش                
    برای دلتنگی‌هایم                                      
    شانه‌ای بودی! 

    (۵)
    قسم به تو 
    و این شعر 
    که از مشرق نام تو طلوع می‌کند.
    قسم به این تنهایی 
    که استوا را در من نشسته 
    و این بغض‌های نازا
    که بکارت باغچه را نمی‌پکد…
    بگو
    پیغمبرترینِ صلیب ها را چگونه بدوش بکشم؟
    من مادر تمام رودهای جهان بودم
    شانه‌ی پرندگان سینه‌سرخ و
    سینه بر سیخ 
    و هر روز
    لای دو خسته‌ی انگشت 
    شیر می‌دادم به خورشید 
    چک 
    چک 
    چکه 
    می‌کند از سینه‌ها خون غروب
    بگو چگونه در سقوط بی‌بخت ستاره‌ها 
    دریا را ننگریم؟
     
    گردآوری و نگارش:
    #لیلا_طیبی (رها) 

    ارسال پیام خصوصی اشتراک گذاری : | | | | |
    این پست با شماره ۱۲۷۶۰ در تاریخ ۱۰ روز پیش در سایت شعر ناب ثبت گردید

    نقدها و نظرات
    زهره دهقانی ( شادی)
    ۹ روز پیش
    سلام
    سپید هایی زیبا و دلنشین
    برایتان آرزومندم همچنان بدرخشید خندانک
    تنها کابران عضو میتوانند نظر دهند.



    ارسال پیام خصوصی

    نقد و آموزش

    نظرات

    مشاعره

    کاربران اشتراک دار

    محل انتشار اشعار شاعران دارای اشتراک

    حمایت از شعرناب

    شعرناب

    با قرار دادن کد زير در سايت و يا وبلاگ خود از شعر ناب حمايت نمایید.

    کلیه ی مطالب این سایت توسط کاربران ارسال می شود و انتشار در شعرناب مبنی بر تایید و یا رد مطالب از جانب مدیریت نیست .
    استفاده از مطالب به هر نحو با رضایت صاحب اثر و ذکر منبع بلامانع می باشد . تمام حقوق مادی و معنوی برای شعرناب محفوظ است.
    0