سایت شعرناب محیطی صمیمی و ادبی برای شاعران جوان و معاصر - نقد شعر- ویراستاری شعر - فروش شعر و ترانه اشعار خود را با هزاران شاعر به اشتراک بگذارید

منو کاربری



عضویت در شعرناب
درخواست رمز جدید

معرفی شاعران معاصر

انتشار ویژه ناب

محل انتشار اشعار شاعران دارای اشتراک

♪♫ صدای شاعران ♪♫

تقویم روز

پنجشنبه 14 اسفند 1399
  • روز احسان و نيكوكاري
21 رجب 1442
    Thursday 4 Mar 2021

      پر نشاط ترین اشعار

      ذهن شما مانند کارخانه است. افکار شما مدیر تولید آن و نظرات دیگران مواد خام این کارخانه می باشد. پرمودا باترا

      پنجشنبه ۱۴ اسفند

      پست های وبلاگ

      شعرناب
      زنگ بزن
      ارسال شده توسط

      فاطمه حق نژاد

      در تاریخ : دوشنبه ۱ دی ۱۳۹۹ ۰۶:۴۵
      موضوع: آزاد | تعداد بازدید : ۹۲ | نظرات : ۲

      بعضی وقتها که سخن از گذشت زمان و سرعت آن می‌شود آدم خیلی حرف برای شعار دادن دارد می‌گوید مثل برق گذشت! چه زود! چه خوب! چه حیف! اما شاید معنی اینها را نفهمد. حتی می‌گوید مثل چشم بر هم زدن یا پلک زدن می گذرد و بعد به تمسخر پلکش را می‌بندد و باز می‌کند و می‌گوید چرا نگذشت؟ و بعد می خندد و نمی‌داند چه تمسخر مسخره ای را مرتکب شده است . سالها میگذرد لحظه ها می آیند و میروند. سالها میگذرد روزها و ماه ها می آیند و میروند. سالها میگذرد و سالها می آیند و می روند. سالها می گذرد و دوستی ها می آیند و نمی رود. این نرفتن آن‌ها کار دست آدم می‌دهد لحظه های رفته روزها ماه‌ها و سال‌های گذشته باز می‌گردند مثل همان برقی که رفته بودند می آیند. می آیند، جلوی آدم می نشینند تا آدم همه شان را یک به یک نگاه کند. به صورت این یکی نگاه کند و بگوید طفلکی چه مظلوم و آرام گذشت، و به دیگری بگوید عجب شری بودی! آن یکی را شیطونک خطاب کند و آن دیگری با تندی بگوید لعنتی! کاش هرگز نمی آمدی، که با آمدنت خاطره که باز آمدنت خاطره آمدنت را زنده کند. یکی دیگر هم بگوید اگر صد بار دیگر هم می آمدی همین کار را می‌کردم، و با نگاه به بعدی این کلمات روی لبانش می دود: کاش برمیگشتی تا آن کار را نمی‌کردم. آنگاه به یکی به یاد لحظه دوستی می‌افتد اولین بار که دیدمش، اولین بار که با او حرف زدم، با دیگری به یاد لحظه خداحافظی می‌افتد، لحظه روبوسی، لحظه ای که آدرس به هم دادیم، شماره تلفن همدیگر را گرفتیم، و گفتی زنگ بزن! زنگ زدی در اقیانوس زندگی، و هیچ کس حتی زنگ زده مان را جمع نکرد تا به عنوان آهن قراضه استفاده کنند، و یا در آزمایشگاهی، مرکز تحقیقی چیزی، به بچه ها نشان دهند یا آزمایش براده آهن را انجام دهند، که ما صد بار آرزو می کردیم ای کاش یک مشت براده آهن و یک آهنربا داشتیم و آن را انجام می دادیم. که لااقل کودکی بازیگوش بیاید و یک انگشت از سر تا پای ما بکشد و دستش که رنگ شد بخندد و بگوید رنگ پس میدهد! و بعد با انگشت شست آن را پاک کند تا مبادا مامانش دعوایش کند، یا آن را به لباسش بماند و لباسش کثیف شود. آری! ما زنگ زدیم چون ساده بودیم، چون خودمان، و یکدیگر را رنگ نزدیم تا زنگ نزنیم. ما رنگ مصنوعی به خود نگرفتیم، چون می خواستیم یک رنگ باشیم، به همان رنگی که از کوره در آمدیم. ولی مگر روزگار گذاشت؟ همان روزگاری که همه اش می شنیدیم روزی بود و روزگاری و غیر از خدا هیچکس نبود، خدایی که پس از آن روزگار میلیون ها میلیون موجود آفرید، در هزار رنگ و هزار نوع و همه آنها را مسخّر یک بشر ناچیز کرد، همان بشری که حتی ملایکه هم به فساد او در زمین آگاه بودند (آیه 30 سوره بقره)، و همان بشری که اشرف مخلوقات شد همان بشری که من و تو هم از تبار اوییم. من و تویی که با هم دوست شدیم، به هم گفتیم زنگ بزن! و زنگ نزدیم. شاید درستش هم همین بود!

      ارسال پیام خصوصی اشتراک گذاری : | | | | |
      این پست با شماره ۱۰۷۶۰ در تاریخ دوشنبه ۱ دی ۱۳۹۹ ۰۶:۴۵ در سایت شعر ناب ثبت گردید

      نقدو تحلیل شعر شاعران سایت

      نظرات

      مشاعره

      کاربران اشتراک دار

      حمایت از شعرناب

      شعرناب

      با قرار دادن کد زير در سايت و يا وبلاگ خود از شعر ناب حمايت نمایید.

      کلیه ی مطالب این سایت توسط کاربران ارسال می شود و انتشار در شعرناب مبنی بر تایید و یا رد مطالب از جانب مدیریت نیست .
      استفاده از مطالب به هر نحو با رضایت صاحب اثر و ذکر منبع بلامانع می باشد . تمام حقوق مادی و معنوی برای شعرناب محفوظ است.
      0