نظم پر از کینه

برای دلبر خود شعر عاشقی گفتن  
شبیه شانه کشیدن به سمت پایین است
در اوج میکشد عاشق سرود و نظمش را
و بیت اخر خود هم همیشه بالین است 
هوس نتیجه ی شعر است و دلبری کردن
و عشق واژه ی پوچیست. گرچه آیین است 
نه خیر دیده ام از خنده های شیطانی 
نه شر من به بزرگیه چین و ماچین است 
نداشت بوسه ی عاشق نتیجه ای جز بوووق
و اعتبار وصالا همیشه یک پین است
کشید شانه و روزی گرفت شانه ی یار 
و بعد دوش و کمی خون. حمام ها فین است
اگر کسی به خودت بی توقعی دل بست 
پدر و مادر ما بود یا که ماشین است 
درود بر شرفت گر شبیه من سردی 
مجرداست خداوند و این یقین دین است 
قبول کن که سخن های من کمی چرت است
قبول کن که چنین شعر گفتن از کین است 
سوار مرکب دنیا شدست اشعارم
و میخورد به زمین شعر، چون که بی زین است