سایت شعرناب محیطی صمیمی و ادبی برای شاعران جوان و معاصر - نقد شعر- ویراستاری شعر - فروش شعر و ترانه اشعار خود را با هزاران شاعر به اشتراک بگذارید

منو کاربری



عضویت در شعرناب
درخواست رمز جدید

معرفی شاعران معاصر

پر نشاط ترین اشعار

انتشار ویژه ناب

♪♫ صدای شاعران ♪♫

تقویم روز

يکشنبه 11 خرداد 1399
    9 شوال 1441
      Sunday 31 May 2020
      • روز جهاني بدون دخانيات

      ورود به کارگاهها

      یا مَنِ اسْمُهُ دَواءٌ وَ ذِکرُهُ شِفاءٌ . ای آن که نامش دوا و یادش شفا است

      يکشنبه ۱۱ خرداد

      پست های وبلاگ

      شعرناب
      نوشتن شعر
      ارسال شده توسط

      مهتاب غلامی

      در تاریخ : ۲ هفته پیش
      موضوع: آزاد | تعداد بازدید : ۱۲۰ | نظرات : ۰

      پیش از آنکه سواد خواندن و نوشتن داشته باشم شعر را با اشک مهتاب مهدی سهیلی( نشاط انگیز و ماتم زایی ای عشق / عجب رسواگر و رسوایی ای عشق )، شب ز اسرار علی آگاه هست شهریار و آیدا در آینه شاملو شناختم . من کودکانه شعر را به حافظه می سپردم و او بزرگ منشانه در من رسوب می کرد و این بود بهترین بازی دوران کودکی ام . ارتباطم با شعر همچنان ادامه داشت تا کلاس پنجم دبستان غرق آبی ترین اتاق دنیا شدم ( ما می رویم و آیا در پی ما یادی از درها خواهد گذشت /ما می گذریم و آیا غمی بر جای ما بر سایه ها خواهد نشست ). سال سوم راهنمایی دبیر ادبیات مدرسه مان موضوع انشایی را بر تابلوی کلاس نوشت با عنوان نامه ای به دوست . معلم ادبیات کلاس ما طبق عادت همیشگی اش نیم ساعت اول زنگ را به خواندن انشایی که هفته قبل موضوع آن را به ما داده بود  می پرداختیم و پس از پایان نوشتن انشاء اول و آخر صفحه انشا نوشته شده را امضاء می کرد و هفته بعد باید همین انشاء را در کلاس می خواندیم.  جلسه بعدی کلاس انشاء ،صدایی در کلاس پیچید خانم غلامی لطفا انشایت را بخوان 
      در حال خواندن انشاء بودم  خط اول تمام شد خط دوم هم به همین ترتیب به خط سوم که رسیدم عصبانی شد و فریاد زد متأسفم برایت و از تو توقع نداشتم انشایی که در کلاس نوشتی را نشانم بده یک بررسی کوتاه و تطبیق با انشایی که داشتم می خواندم و سکوت کلاس ، لطفاً ادامه بده ، انشاء تمام شد و از هم کلاس هایم خواست که تشویقن کنند بی آنکه چیزی بگوید زنگ استراحت به صدا درآمد بعد از چند دقیقه دفتر مدرسه مرا خواستند و او در حضور مدیر مدرسه مان مرا تشویق به نوشتن کرد و اصرار که باید در فرصت باقی مانده زنگ استراحت شعری برایم بنویسی با اصرار مکررش برگه ای برداشتم و به گوشه ای از حیاط مدرسه رفتم تنهایی ام را سخت در آغوش کشیدم و این شعر را سرودم 
      نمی دانم تو را امروز باید در کجا یابم / تو را در اشک گلها /یا دل آلاله ها / یا در تکاپوی قفس یابم/ و یا در بین آن چشمان باران خورده تنها /نمی آیی/ سرود غم به هم ریزی /به پاییزش ببخشایی /نمی آیی 
       

      ارسال پیام خصوصی اشتراک گذاری : | | | | |
      این پست با شماره ۹۹۸۴ در تاریخ ۲ هفته پیش در سایت شعر ناب ثبت گردید

      آموزش و نقد کامل شعر یا اثر

      نظرات

      مشاعره

      گفتگوی کارگاهی

      کاربران اشتراک دار

      محل انتشار اشعار شاعران دارای اشتراک
      کلیه ی مطالب این سایت توسط کاربران ارسال می شود و انتشار در شعرناب مبنی بر تایید و یا رد مطالب از جانب مدیریت نیست .
      استفاده از مطالب به هر نحو با رضایت صاحب اثر و ذکر منبع بلامانع می باشد . تمام حقوق مادی و معنوی برای شعرناب محفوظ است.
      0