جهانم، همین گوشه

جهانم، همین گوشه ی دنجِ با تو
گمونم شدم، تشنه ی خنده هاتو
پُر از واژه میشم، بهانم تو باشی
چقد خوبه حرفِ ترانه م تو باشی
همین خلسه های عمیقِ خیالی
به افسرده بودن، نمیده مجالی
کنارتو رنگی شده ، آرزوهام
تو دستای تو، صاف تر میشه موهام
جهانم شدی، رنگِ دریا بگیرم
نفس می کشی تو هوام، تا نمیرم
همین گوشه ی دنجِ با تو بهشته
خدا قصه مونو، چه شیرین نوشته.

مطهره احمدی