ماه شدم
بر ظلمت شب هایت
تابیدم آن گونه که گویی؛
ستاره ای در هفت آسمان عشق نداری !
با نیایش شبانگاهم
که از قلبم سرچشمه می گیرد؛
باران می آفرینم
برای چشم های برافروخته تو
این شعله ها را خاموشی نیست !
شبی مرا ببر
به خلوت شعرهایت،
می خواهم یک دل سیر
قلم زدن تورا
لحظه ی تراش واژه ها بینم !
آلاله سرخ
آذر 97