تلالو

سخت...
سنگین...
می چکد قطره،قطره ساعت ها
در کام زندگی...
فریاد می کشد رویا،
از قهقرایی ژرف
و پژواک عربده های درد
در سرسرای خالی آرزو...

در خوابی سرگردان،
میان رویا و کابوس،
و ناله های غم انگیز ماه
در آغوش ابرهای سیاه هرزه،
بوسه ای به این ستاره ،
بوسه ای به آن ستاره.

دشتی بی دمن،
نارون میهمان سایه ی خویش ،
ضیافت کرکس ها
بر سفره ی جسمی نیمه جان
مست لایعقل از خون نیمه گرم،
کف آلود...

خزیدن مهر در گوشه ی انزوا،
عشق بر سر دار.
تلألو طلوعی سیاه
از پس شفقی خاکستری،
در برکه ای تهی از ماهی،
و چشمانی تهی از اشک...

مهرداد چیتگر