سراب دلخوشی

میان یأس و باورها دلم سرگرم تنهایی است-
درون لحظه هایم، آه ، سرود سرد رویایی است
چه باید کرد این لحظه، برای رفتن از امروز
و آیا رفتن از امروز امید سبز فردایی است؟
کجا رفتی کجا ماندی تو ای لبخند بی تزویر
که اینجا دلخوشیهاهم سراب وهم صحرایی است
به امید طلوع صبح نجوا می کنم هر شب
ولی نجوا ، چه بی حاصل در این شبهای یلدایی است
نمی دانم چه می خواهم نمي دانم چه می گویم
که این بیهودگی ها انتهای فصل دانایی است