سایت شعرناب محیطی صمیمی و ادبی برای شاعران جوان و معاصر - نقد شعر- ویراستاری شعر - فروش شعر و ترانه اشعار خود را با هزاران شاعر به اشتراک بگذارید

منو کاربری



عضویت در شعرناب
درخواست رمز جدید

معرفی شاعران معاصر

انتشار ویژه ناب

♪♫ صدای شاعران ♪♫

تقویم روز

پنجشنبه 20 مرداد 1401
    15 محرم 1444
      Thursday 11 Aug 2022

        بیشترین مخاطب

        کانال تلگرام شعرناب

        بنویس تا زنده بمانی ،هر که نوشت پادشاه می شود. فکری احمدی زاده(ملحق)

        پنجشنبه ۲۰ مرداد

        پست های وبلاگ

        شعرناب
        جوراب فروش
        ارسال شده توسط

        ابراهیم کریمی (ایبو)

        در تاریخ : ۱۲ روز پیش
        موضوع: آزاد | تعداد بازدید : ۳۴۳ | نظرات : ۲۶

        جوراب فروش
        شب شده بود،جوراب فروش،بساطش را جمع کرد و تکه کارتون‌های  زیرشان را  گوشه‌ای بغل دیوار گذاشت ودوچرخه‌ی سیاه وقدیمیش را رکاب زد و به سوی خانه راه افتاد.شب مغموم و دردناکی بود.باد سردی می‌وزید.با هزاران فکر ریز و درشت،اصلاً نفهمید کی پنج کیلومتر راه آمده بود و کی زنگ خانه را زده بود.چراغ‌ها خاموش بود و کسی دیده نمی‌شد.صاحب خانه با ابروانی گره کرده از پله‌های آهنین طبقه‌ی بالایی پایین می‌آمد،به پله‌ی آخر نرسیده با صدای نخراشیده‌ای گفت:« فکر کردم دیگه نمیای، زنت چی فکر کرده ؟! سه ماهه کرایه‌تون عقب افتاده تازه دو قرتونیمتونم باقیه؟!»خدا مراد با صدای شکسته‌ی خفه‌ای گفت: «چی شده مگه ؟!  صاحب خانه،کمی صدایش را بلند و کلفت‌تر کرد و گفت:«برو از اون زنیکه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ت بپرس!آقا تازه می پرسی چی شده؟ چی می‌خواستی بشه؟! اومدم خیلی محترمانه می‌گم کرایه،زنت زل زده تو چِشَم می‌گه چیه هر روز هر روز میای پاچه‌مون و می‌گیری؟! مگه من سگم آقا؟! پاچه‌ی کی رو گرفتم تا به حال ؟!و... » حال و روز خدامراد چنان درهم و برهم شده بود که  هرچه از غم و غصه و بدبختی در دلش تلمبار شده بود در آنی روی سر صاحب خانه خالی کرد و در را محکم کوبید به هم و از خانه آمد بیرون، پشت سرش فش‌های رکیک آب نکشیده‌ای بود که بدرقه‌ی او می‌شد.روی حساب دفعات گذشته به سوی خانه‌ی پدر زنش راه افتاد.در زد،زنگ زد و به دلیلی که خودش بهتر می‌دانست در را با تأخیر طولانیی باز کردند.زنش بود،سلامی کرد و بی هیچ گفتگوی دیگری رفتند داخل.در سکوت سردی شام مختصری خوردند و منتظر شدند تا بلکه کسی  سر این کلاف درهم برهم را باز کند،همه دلگیر و پر از حرف بودند، حرف از بی‌غیرتی خدامراد واینکه زن و بچه‌اش دیگه نمی‌توانند در این جهنمی که او ساخته بسوزند و بسازند. نگاه‌ها عصبی و ناراحت به طرف تلویزیون بود.پدرام دست هایش را هواپیمایی کرده بود و دور اتاق می‌گشت و حسابی شلوغ کرده بود که با  پرخاش پدرش به دامن مادربزرگش پناه برد «- چیه؟! چرا دق دلیتو سر این بچه بیچاره خالی می‌کنی؟! چند بار بهتون گفتم بیای پیش ما !این جا  اتاق زیاده؟!حتماً باید این مرتیکه‌ی بی‌همه چیز،شما رو از اون سوراخ موش بندازه بیرون که بیای اینجا؟! ـ اون جا هرچیزی که باشه خونه‌ی ماست،سوراخ موش،یاکاهدانی یا هرچیز دیگه‌ای که... ـ کدوم خونه،کدوم وضع، کدوم سامان؟!آقا آه نداره، با ناله سودا کنه،می‌گه خونه! ،همش  چیزی نگفتم نگفتم که این طوری شد،آخه جوراب فروشی هم شد کار ؟! برو یه کار پاره وقتی چیز درست در میونی پیدا کن،من دیگه نمی‌ذارم تنها دخترم آلاخون بالاخون آسمان جل یلا قبایی مثل تو بشه،می‌فهمی چی می‌گم؟! اصلاً این اذواج از اولشم اشتباه بود،گول حرفای همین رمضان و خوردم که خودش و زده به کری، همش می‌گفت خوبه، آدم درستیه، پاکه، خونواده داره،چیه! این اونه !اله بله، خب بیا تحویل بگیر آقا رمضان، این هم داماد کاکل زری که همش سنگش و به سینه می‌زدی» رمضان آرامی نگاهش را از تلویزیون برید و گفت: «چیه زن؟! چرا هر وقت یه چیزی پیش میاد  کاسه کوزه‌ش و سر من می شکونی؟!خب! یه مدت کسب و کار بد بوده بیچاره نتونسته کرایه‌ی خونه‌شو بده، این که چیز عجیب و غریب و غول هزار شاخی نیست ـ نیست ؟!این که تنها هستی و نیستیمون و این طوری ببینیم چیز عجیبی نیست؟! آره ولله! راست می گی، للاهنم چیز عجیب و غریبی نیست، مردم دخترشون و می دن به سرمایه داری ،کارخانه داری چیزی یکی که لاعقل سرش به تنش بیرزه ،ولی ما اومدیم دخترمون و دو دستی دادیم به کی ؟! به این مرتیکه‌ی لندهوری که  عرضه‌ی راست و ریست کردن یه سر پناه خشک و خالیم برای دخترمون نداره»توپ سودابه خانم چنان پر بود که رمضان هم،دیگر نتوانست چیزی بگوید، کپ کرد و دوباره نگاهش را  به تلویزیون دوخت.خدا مراد هم چای سرد شده‌اش را سرکشید و بی‌آنکه چیز دیگری بگوید،خیزی برداشت و آرامی از خانه آمد بیرون،معصومه،شوهرش را خوب می‌شناخت می‌دانست،این وقت‌ها  نباید به پر و پاچه‌اش  پیچید و کاسه‌ای  داغ تر از آش شد، برای همین فقط تا دم در او را همراهی کرد و یواشی پرسید:«حال کجا می‌خوای بری ؟! ـ چه می‌دونم! کجا را دارم برم ! مادرت راس می گه،من واقعاً آدم بی‌عرضه‌ایم،اون وقتی که می‌شد کاری کرد نکردم،حالا هم که شیر فلک بخت و اقبالمون و سفت بستن دیگه بدتر،برو تو،این سوز و سرما !فقط برای آسمان جُلای بدبختی مثل من شاخ و شونه می کشه»، بعد هم آه سردی کشید و در میان تاریکی و در اوهام خودش خاموش ،رو به پایین سرازیر شد...

         

        ارسال پیام خصوصی اشتراک گذاری : | | | | |
        این پست با شماره ۱۲۳۱۰ در تاریخ ۱۲ روز پیش در سایت شعر ناب ثبت گردید

        نقد و آموزش

        نظرات

        مشاعره

        کاربران اشتراک دار

        محل انتشار اشعار شاعران دارای اشتراک

        حمایت از شعرناب

        شعرناب

        با قرار دادن کد زير در سايت و يا وبلاگ خود از شعر ناب حمايت نمایید.

        کلیه ی مطالب این سایت توسط کاربران ارسال می شود و انتشار در شعرناب مبنی بر تایید و یا رد مطالب از جانب مدیریت نیست .
        استفاده از مطالب به هر نحو با رضایت صاحب اثر و ذکر منبع بلامانع می باشد . تمام حقوق مادی و معنوی برای شعرناب محفوظ است.
        0