سایت شعرناب محیطی صمیمی و ادبی برای شاعران جوان و معاصر - نقد شعر- ویراستاری شعر - فروش شعر و ترانه اشعار خود را با هزاران شاعر به اشتراک بگذارید

منو کاربری



عضویت در شعرناب
درخواست رمز جدید

معرفی شاعران معاصر

انتشار ویژه ناب

محل انتشار اشعار شاعران دارای اشتراک

تبلیغات متنی

♪♫ صدای شاعران ♪♫

تقویم روز

جمعه 30 ارديبهشت 1401
    20 شوال 1443
      Friday 20 May 2022

        بیشترین مخاطب

        کانال تلگرام شعرناب

        بنویسید تا زنده بمانید،هرکه نوشت پادشاه میشود.احمدی زاده (ملحق)

        جمعه ۳۰ ارديبهشت

        پست های وبلاگ

        شعرناب
        از خودم جا ماندم
        ارسال شده توسط

        نسرین علی وردی زاده

        در تاریخ : چهارشنبه ۲۵ فروردين ۱۴۰۰ ۰۳:۲۴
        موضوع: آزاد | تعداد بازدید : ۱۹۵ | نظرات : ۵

           گفت: «آبجی، چرا داری غصه می‌خوری؟» و من فکر کردم به اینکه چرا دارم غصه می‌خورم. و به اینکه چرا نباید غصه بخورم. به پدری فکر کردم که چهره‌اش را کمابیش به خاطر داشتم. و به مادری که بیمار نبود. فقط یک صبح بلند شدیم دیدیم نیست. توی رختخواب بود و نبود. رفته بود. و ما را با یک چرخ خیاطی جا گذاشته بود.
           به صبح‌هایی فکر کردم که بی آنکه لقمه‌ای در دهان بگذارم، دو برادر و خواهری را که تازه داشت تاتی می‌کرد، می‌گذاشتم و می‌رفتم دنبال کار! و به روزهایی فکر کردم که فقط برای اینکه برادرانم یک کلاس بیشتر سواد داشته باشند و از رؤیاهایشان جا نمانند، قبول کردم از پیرزنی که حتی نمی‌توانست راه برود، پرستاری کنم.
           یک دختر هفده ساله که این چیزها حالی‌اش نبود. چه می‌دانست رفتن زیر بار سنگین زندگی یعنی چه؟ چه می‌دانست له شدن زیر آن بار یعنی چه؟ ولی من له شدم. گفتم این‌ها امانت پدرم‌اند. یادگار مادرم‌اند. گفتم شوق زندگی من‌اند. چه می‌دانستم میلاد، برادری که روزی با چشم‌های خودش پرپر زدنم را دیده بود، امروز می‌شود گرگ و چنگ می‌اندازد به سیمای زندگی‌ام؟ چه می‌دانستم روزی با زنش، جلویم قد الم می‌کند و می‌گوید "می‌خواهم بروم لندن! دیگر برنخواهم گشت. فکر می‌کنم خودت می‌دانی که این همه مدت، لطف کرده‌ایم که گذاشته‌ایم، مجانی در خانهٔ پدری‌مان بمانی!" و من چه می‌دانستم که روزی ماتِ نگاه راسخش خواهم شد؟
           یادم آمد روزی را که از چندرغاز پس‌اندازم، دو جعبه شیرینی گرفتم و پخش کردم بین در و همسایه! وقتی هم پرسیدند، سینه جلو دادم و گفتم: «میلادِ من، پزشکی قبول شده!»
           حالا این میلادِ من داشت حرف‌های جدیدی می‌زد. می‌خواست خانهٔ هفتاد متری را بفروشد و بی‌خانمانم کند. می‌گفت "من کار بدی نمی‌کنم. حقم را می‌خواهم!" و من فکر کردم به اینکه من از چه کسی باید حقم را طلب کنم. حقِ بیست و سه سال به در و دیوار زدن را! حقِ له شدن زیر بار زندگی را! حقِ جا ماندن از خودم را!
           گفت: «آبجی، چرا داری غصه می‌خوری؟» و من به چشم‌های قهوه‌ای‌اش نگاه کردم. نشسته بود کنارم، روی پله‌های سرد حیاط! و آیا می‌دانست چه خاکی به سرم شده؟ نه نمی‌دانست. بی شک نمی‌دانست. اگر می‌دانست، حالا اینجا نبود. رفته بود و داشت یقهٔ میلاد را پاره می‌کرد.
           اشکی از گوشهٔ چشمم چکید. گفتم: «مرتضی؟!» گفت: «جانم!» گفتم: «خسته‌ام! تو می‌دانی خستگی یعنی چه؟» نگران گفت: «آبجی! تو را به خدا بگو چه شده؟» گفتم: «خستگی یعنی یک عمر بدوی. و بعدها ببینی که نمی‌دویدی. فقط درجا می‌زدی!»
           نگاهم افتاد به دست‌های مشت شده‌اش! دندان روی هم سایید. گفت: «نتوانست خودش را خفه کند؟ همه چیز را گفت؟» پس می‌دانست. او هم می‌دانست و هیچ نمی‌گفت. دست‌های سردم را گرفت. آرام‌تر گفت: «چه فکر کردی آبجی؟! میلاد اگر می‌خواهد برود، بگذار برود. به درک! مگر من مرده‌ام؟! فکر کردی نمی‌دانستم پسر همسایه اجازه گرفت که بیاید خاستگاری‌ات ولی ردّش کردی؟ همهٔ حرف‌هایتان را از پشت درِ همین حیاط شنیدم. گفتی "تا این سه تا را سامان ندهم، از این خانه نمی‌روم" بچه بودم ولی نه آن قدری که نفهمم. حالا آن برادری که سامانش دادی، می‌خواهد نوکری‌ات را بکند. می‌دانی که شیوا چقدر دوست دارد کنارمان باشی. بچه‌ها هم که از او بدتر! می‌برمت پیش خودمان!»
           گریه‌ام گرفته بود. نمی‌خواستم سربار باشم ولی چارهٔ دیگری هم نبود. چشمان منتظرش، شرمنده‌تر از هر زمانی می‌نمود. لبخند زدم. لبخند زد. دلم برای درد و دل با شیوا هم تنگ شده بود.
         
        نسرین علی‌وردی
        ۱۴۰۰/۱/۲۴

        ارسال پیام خصوصی اشتراک گذاری : | | | | |
        این پست با شماره ۱۱۱۶۲ در تاریخ چهارشنبه ۲۵ فروردين ۱۴۰۰ ۰۳:۲۴ در سایت شعر ناب ثبت گردید

        نقدها و نظرات
        شعله(مریم.هزارجریبی)
        چهارشنبه ۲۵ فروردين ۱۴۰۰ ۱۱:۴۸
        درود عزیزم
        راستش من نمیدونم باید چی بگم
        انقدر زیبا یک تعبیر کلی از موقعیت داشتی که من تمام ماجرا شبیه یک فیلم از جلو چشمم رد شد
        افرین به قلمت عزیزم امیدوارم روزی کتابهای رمانتوبخونم خندانک خندانک خندانک
        نسرین علی وردی زاده
        نسرین علی وردی زاده
        پنجشنبه ۲۶ فروردين ۱۴۰۰ ۰۰:۱۶
        عزیز دل هستید شما
        ممنون از وقتی که گذاشتید و سپاس ویژه از نگاه قشنگتون.
        لطف دارید بانو
        سپاسگزارم🙏🌺🌹
        ارسال پاسخ
        مجتبی شهنی
        چهارشنبه ۲۵ فروردين ۱۴۰۰ ۲۰:۵۱
        درود بانو خندانک خندانک خندانک
        نسرین علی وردی زاده
        نسرین علی وردی زاده
        پنجشنبه ۲۶ فروردين ۱۴۰۰ ۰۰:۱۶
        درود متقابل
        متشکرم🌹🌹🌹
        ارسال پاسخ
        تنها کابران عضو میتوانند نظر دهند.



        ارسال پیام خصوصی

        نقد و آموزش

        نظرات

        مشاعره

        کاربران اشتراک دار

        محل انتشار اشعار شاعران دارای اشتراک

        حمایت از شعرناب

        شعرناب

        با قرار دادن کد زير در سايت و يا وبلاگ خود از شعر ناب حمايت نمایید.

        کلیه ی مطالب این سایت توسط کاربران ارسال می شود و انتشار در شعرناب مبنی بر تایید و یا رد مطالب از جانب مدیریت نیست .
        استفاده از مطالب به هر نحو با رضایت صاحب اثر و ذکر منبع بلامانع می باشد . تمام حقوق مادی و معنوی برای شعرناب محفوظ است.
        0