سایت شعرناب محیطی صمیمی و ادبی برای شاعران جوان و معاصر - نقد شعر- ویراستاری شعر - فروش شعر و ترانه اشعار خود را با هزاران شاعر به اشتراک بگذارید

منو کاربری



عضویت در شعرناب
درخواست رمز جدید

معرفی شاعران معاصر

انتشار ویژه ناب

تبلیغات متنی

♪♫ صدای شاعران ♪♫

تقویم روز

يکشنبه 29 فروردين 1400
  • روز ارتش جمهوري اسلامي و نيروي زميني
7 رمضان 1442
    Sunday 18 Apr 2021

      پر نشاط ترین اشعار

      کانال رسمی شعرناب

      بار پروردگارا، دلهاي ما را به باطل ميل مده پس از آنکه به حق هدايت فرمودي و به ما از لطف خود رحمتي عطا فرما، که تويي بسيار بخشنده (بي‌منّت). آل عمران آیه ۸

      يکشنبه ۲۹ فروردين

      پست های وبلاگ

      شعرناب
      حافظ کشتی سوار
      ارسال شده توسط

      علی میرزایی( هیچکاک)

      در تاریخ : دوشنبه ۲۵ دی ۱۳۹۶ ۱۳:۵۷
      موضوع: آزاد | تعداد بازدید : ۴۶۹ | نظرات : ۱

       
      میگویند سعدی بسیار سفر کرده است و خود گفته: بسیار سفر باید تاپخته شود خامی و لابلای این سفرها کشتی سواری هم کرده است و حکایات چندی در گلستان و بوستانش از این قضیه هست.یکی آنجا که بر لب دریای مغرب سوار کشتی میشود ولی ناخدای بی خدا، رفیق سعدی یعنی آن پیر فاریابی را به علت نداشتن کرایه بر لب ساحل وا میگذارد.البته پیر فاریابی ککش هم نمیگزد و در برابر چشمان گردشده سعدی سجاده اش را روی آب پهن کرده و مثل یک قایق موتوری میتازد.حقیقی یا غیر حقیقی بودن این حکایت به گردن مصلح الدین:
      قضا را من و پیری از فاریاب
      رسیدیم در خاک مغرب به آب
      مرا یک درم بود برداشتند
      به کشتی و درویش بگذاشتند
      مرا گریه آمد ز تیمار جفت
      بر آن گریه قهقه بخندید و گفت:
      مخور غم برای من ای پر خرد
      مرا آن کس آرد که کشتی برد
      بگسترد سجاده بر روی آب
      خیال است پنداشتم یا به خواب
      ز مدهوشیم دیده آن شب نخفت
      نگه بامدادان به من کرد و گفت:
      عجب ماندی ای یار فرخنده رای؟
      تو را کشتی آورد و ما را خدای

      اما حافظِ ما پا را از شیرازش آنورتر نگذاشته به جز یک مورد که آن هم با دیدن دریا و طوفانش بیخیال گشته و عطایش را به لقایش بخشیده است.
      نمیدهند اجازت مرا به سیر و سفر
      نسیم باد مصلا و آب رکن آباد
      حافظ در اشعارش از کشتی  و کشتی سواری دیگری سخن میگوید غیر از این کشتیها و لنجها و نفتکشها و آن «کشتی باده» است.شاعر عارف ما اتفاقا خیلی بیش از هر کس دیگری سوار این نوع کشتی شده است.
      حالا این کشتی باده چیست؟؟
      در ایام قدیم ظروف و اسبابی که با آن باده نوشی میکردند به اشکال مختلف بوده و گاهی قدحهای باده نوشی را به شکل ماکت کشتی کوچکی میساخته اند و حافظ چه استفاده های زیبایی از این قضیه کرده است.شاعری یعنی همین،ارتباط با هستی و محیط پیرامون و خدا را شکر که این نوع کشتی در هیچ دریایی غرق نمیگردد.
      بیا و کشتی ما در شط شراب انداز
      خروش و ولوله در جان شیخ و شاب انداز
      مرا به کشتی باده در افکن ای ساقی
      که گفته اند نکویی کن و در آب انداز
      بده کشتی می تا خوش برانیم
      از این دریای ناپیدا کرانه
      کشتی باده بیاور که مرا بی رخ دوست
      گشت هر گوشه چشم از غم دل دریایی.

       

      ارسال پیام خصوصی اشتراک گذاری : | | | | |
      این پست با شماره ۸۵۴۴ در تاریخ دوشنبه ۲۵ دی ۱۳۹۶ ۱۳:۵۷ در سایت شعر ناب ثبت گردید

      نقدها و نظرات
       موسی عباسی مقدم
      چهارشنبه ۲۷ دی ۱۳۹۶ ۰۶:۰۳
      درود بزرگوار مطالب جالبی می نویسید خندانک خندانک خندانک
      تنها کابران عضو میتوانند نظر دهند.



      ارسال پیام خصوصی

      نقدو تحلیل شعر شاعران سایت

      نظرات

      مشاعره

      کاربران اشتراک دار

      محل انتشار اشعار شاعران دارای اشتراک

      حمایت از شعرناب

      شعرناب

      با قرار دادن کد زير در سايت و يا وبلاگ خود از شعر ناب حمايت نمایید.

      کلیه ی مطالب این سایت توسط کاربران ارسال می شود و انتشار در شعرناب مبنی بر تایید و یا رد مطالب از جانب مدیریت نیست .
      استفاده از مطالب به هر نحو با رضایت صاحب اثر و ذکر منبع بلامانع می باشد . تمام حقوق مادی و معنوی برای شعرناب محفوظ است.
      0