پست های وبلاگ

همیشه در ذهنم این بود که آیا می شود هیچ گناه یا اشتباهی هر چند کوچک و جرئی نکرد . همیشه برای خودم زمانی را مجسم می کردم که انسانی به تمام معنا انسان باشم بدون هیچ لغزشی هر چند کوچک. نمی دانم دراین عصر  آهن و تکنولوژی که انسان را به خود سخت مشغول می کند و متاسفانه گاهی او را از لاهوت و ملکوت خود دور می کند چگونه این فکر در ذهنم نقش گرفت؟ یادم  می آید که روزی یک سریال دیدم که مرا سخت مشغول کرد که به این اعتقاد و فکر خودم بیشتر فکر کنم و آن داستان عارفی بود که ندانسته از داخل باغی رد شد و کنار رودخانه سیبی را که رودخانه می آورد برداشت و ندانسته گاز زد   اما یهو به خود آمد و گفت باید رضایت صاحبش را جلب می کردم بعد از این سیب می خوردم. این بود که فرسنگها بدنبال صاحبش گشت و اتفاقات بعدی آن...
سهراب سپهری در شعر غربت حساسیت این موضوع را با ابیاتی خوب نشان می دهد: