سایت شعرناب محیطی صمیمی و ادبی برای شاعران جوان و معاصر - نقد شعر- ویراستاری شعر - فروش شعر و ترانه اشعار خود را با هزاران شاعر به اشتراک بگذارید

منو کاربری



عضویت در شعرناب
درخواست رمز جدید

معرفی شاعران معاصر

انتشار ویژه ناب

محل انتشار اشعار شاعران دارای اشتراک

تبلیغات متنی

♪♫ صدای شاعران ♪♫

تقویم روز

جمعه 30 ارديبهشت 1401
    20 شوال 1443
      Friday 20 May 2022

        بیشترین مخاطب

        کانال تلگرام شعرناب

        بنویسید تا زنده بمانید،هرکه نوشت پادشاه میشود.احمدی زاده (ملحق)

        جمعه ۳۰ ارديبهشت

        پست های وبلاگ

        شعرناب
        آریا آریاپور
        ارسال شده توسط

        لیلا طیبی (رها)

        در تاریخ : دوشنبه ۱۸ بهمن ۱۴۰۰ ۱۴:۱۵
        موضوع: آزاد | تعداد بازدید : ۵۲ | نظرات : ۱

        استاد "حمید کریم‌پور" مشهور به "آریا آریاپور" در سپیده‌دم ۱۶ فروردین ماه سال ۱۳۳۴ خورشیدی در شهر مسجدسلیمان، به دنیا آمد. همانجا در رشته‌ی ادبی دیپلم گرفت و همانجا در روزگار جوانی، به نقل از حودش: ”چنان که افتد و دانی“، با چهار تن از دوستان و همشهریانم (روانشاد سیروس رادمنش، هرمز علی پور، سیدعلی صالحی و یارمحمد اسدپور) جنبشی را در شعر معاصر فارسی بنیان‌گذاری کردیم که پس از چندی، دوست و آموزگار و برادر شاعرم، روانشاد "منوچهر آتشی" نه تنها به آن نام ”موج ناب” را داد، بلکه با یاری و پشتیبانی بی‌دریغ خویش، به جامعه ادبی ایران معرفی‌اش کرد. 
        از سال ۱۳۶۲، از این جنبش شعری موج ناب جدا شد و راه دیگری را برگزید. در زمستان سال ۱۳۶۵، به فرانسه رفت و در رشته‌ی فلسفه به تحصیل پرداخت. از همان سال تاکنون در همان کشور است و در پاریس زندگی می‌کند.
         
        ▪︎کتاب‌شناسی:
        - دل چه پیر شود، چه بمیرد.
        - دل و اندوه بی‌پایان خوبان.
        - دل ما و گزین‌گویی زخم ژرف و ناسورش.
        - دل و بیداد درد و بار بیداری.
        - دل و تنهایی و پرواز و پروانه.
        و ...

        ▪︎نمونه شعر:
        (۱)
        بیادم نیست کی بود و کجا بودم،
        ولی در یاد دل مانده‌ست و می‌دانم که می‌ماند.
        از آن بالای بالا بر رخ دریا،
        دو دریا شور و بر هر کشت‌زاری جذبه می‌بارید.
        سماع صد ستاره،
        آفتاب و آسمان‌ها را میان دیده‌گان چشمه می‌دیدم.
        و کوه بس بلندی را، که گرد خویشتن چرخید و چون گردی،
        به سوی درّه‌ای رفت و به همراه دل درّه،
        بیابان را به سوی خود کشیدند و به جای دیگری رفتند.
        به جایی که نشانی، سایه‌ای، چیزی،
        ز چیزی و کسی اصلن نبود و جا،
        در آنجا، عین بی‌جایی و بی‌جایی، خودِ جا بود.
        در آن بی‌جایی و جا، تا سحر با عشق بی‌پایان،
        به گرد خویش و بیگانه، به گرد ذره‌ها،
        در ذره‌ها، با ذره‌ها، پیوسته چرخیدند.
        از آن مستی،
        شدم سرمست و گرد خویش و بیرون از خود و در خود،
        چنان پیوسته چرخیدم که صد خورشید را در خویشتن دیدم.
        بیادم نیست کی بود و کجا بودم،
        ولی در یاد دل مانده است و می‌دانم که می‌ماند.
        (۲)
        درون سینه‌ام برجی‌ست.
        میان برج، دریایی و دریا بر پر مرغی،
        که در هر لحظه گل را خواب می‌بیند.
        و گل از عطر آواز تو در سینه،
        جهان کوچکی دارد که در هر گوشه‌اش برجی‌ست.
        دل تو در کدامین برج پنهان است؟
        (۳)
        تا حضور همیشه‌ی خورشید 
        از زخم‌ها می‌گذرم
        و می‌پذیرم
        که در گفتگوی آب و آتش هلاک شوم
        همین لحظه که گل 
        کنار شب سیاه می‌شود‌.
        ‌ ‌‌
        (۴)
        بر اگر نیایید ماه
        اندوهت حکایتی‌ست 
        اما 
        از حوصله نیفتی 
        که روزگار
        دهانی فاحشه دارد.
        (۵)
        از گشت‌های آبی می‌آیم 
        و پلک سنگینم می‌داند 
        که عشق هم 
        زبان عاشقانه ندارد.
        (۶)
        آن جا که دل‌ست 
        خنجر به سینه‌ی ماه می‌نشیند 
        و چشمی در ابرهای ناشناخته می‌میرد
        بشارتی!
        که یک آسمان سوار
        پشت غریب‌ترین لحظه ایستاده‌ست؛
        با این همه 
        در حجم قسم‌های لیلی نمی‌گنجی 
        وقتی که طلوع سبز گیاهان
        از شانه‌هایت تماشایی‌ست.
         
        (۷)
        و ستاره دنباله‌دار سوسو نمی‌زند 
        در قبله‌ی دامنم 
        با خواب‌های آواره
        در غیبت یلدا قسم خورده‌ام
        که پلک از سرای گریه نگیرم
        در وقت‌های دربدر
        آفاق منظر دل
        تا جنون می‌رسد 
        بانو 
        با کدام پرنده مانوس‌تری
        که شکل پرواز می‌شوی.
        (۸)
        خدا را در دل هر ذرّه و هر درّه‌ای دیدن،
        نشان کشف خویش است و نشان دیدن چیزی است،
        که چشم هر دلی آن را نمی‌بیند؛
        و هوش هر کسی آن را نمی‌فهمد.
        سر برگ گلی بنوشت و،       
        در یک چشمه‌ی شفاف افکند و درون آینه گم شد.
        (۹)
        به دوشم بارهای سخت سنگین بردم و دیدم:
        که مرگ از من سبک‌باری طلب می‌کرد.
        چو برگشتم که بار خویش را در کوچه اندازم،
        در پشت سرم بسته،
        بیابان شگفتی روبرویم بود.
        (۱۰)
        تماشا کردن چیزی، دلیل دیدن آن نیست.
        وگرنه اشتباه آدم نمی‌کرد و،
        کمی با خویش و مردم مهربان‌تر بود.

        گردآوری و نگارش:
        #لیلا_طیبی (رها) 

        ارسال پیام خصوصی اشتراک گذاری : | | | | |
        این پست با شماره ۱۱۸۸۵ در تاریخ دوشنبه ۱۸ بهمن ۱۴۰۰ ۱۴:۱۵ در سایت شعر ناب ثبت گردید

        نقدها و نظرات
        مهدي حسنلو
        دوشنبه ۱۸ بهمن ۱۴۰۰ ۱۷:۵۱
        سلام
        و ممنون
        خندانک
        تنها کابران عضو میتوانند نظر دهند.



        ارسال پیام خصوصی

        نقد و آموزش

        نظرات

        مشاعره

        کاربران اشتراک دار

        محل انتشار اشعار شاعران دارای اشتراک

        حمایت از شعرناب

        شعرناب

        با قرار دادن کد زير در سايت و يا وبلاگ خود از شعر ناب حمايت نمایید.

        کلیه ی مطالب این سایت توسط کاربران ارسال می شود و انتشار در شعرناب مبنی بر تایید و یا رد مطالب از جانب مدیریت نیست .
        استفاده از مطالب به هر نحو با رضایت صاحب اثر و ذکر منبع بلامانع می باشد . تمام حقوق مادی و معنوی برای شعرناب محفوظ است.
        0