سایت شعرناب محیطی صمیمی و ادبی برای شاعران جوان و معاصر - نقد شعر- ویراستاری شعر - فروش شعر و ترانه اشعار خود را با هزاران شاعر به اشتراک بگذارید

منو کاربری
معرفی شاعران معاصر
پر نشاط ترین اشعار
انتشار ویژه ناب
اعضای آنلاین
محل تبلیغات شما
♪♫ صدای شاعران ♪♫
تقویم روز
سه شنبه 4 مهر 1396
    6 محرم 1439
      Tuesday 26 Sep 2017
        امام حسین علیه السلام فرمودند :أَعجَزالنّاسٍ مَن عَجَزَ عَنِ الدُّعاء عاجزترین مردم کسی است که نتواند دعا کند (بحارالانوارج/ 93 ص/ 294)

        سه شنبه ۴ مهر

        پست های وبلاگ

        شعرناب
        آشنای کوچک
        ارسال شده توسط

        مجید خوش خلق سیما

        در تاریخ : ۲ هفته پیش
        موضوع: آزاد | تعداد بازدید : ۵۱ | نظرات : ۰

         دستانِ کودکِ لاابالی که پی درپی فرياد ميزد وُ ضجه ؛ ناسزا مي گفت با گريه را بی محابا بر دست مي فشارم.
        خيره بر رخسارِ خراشيده و چرکینش؛ از خشم وُ تنفر ، کمی هم ترحم پُر می شوم.
        کودک خود را عقب مي کشد وُ آويزِ دستانِ عرق کرده ام ، لجوجانه سَر می جُنباند وُ اشک می ریزد وُ رعشه می کند وُ زجه هايش را در فضایِ فاصله می پراکند.
        چشم هايم مي سوزد وُ مشتی گره کرده گلويم را مي فشارد.
        بانگ مي دارم : اين طفل از آنِ کيست؟
        دستانِ کودک از پنجه هایِ نمناک وُ تفتيده ام سُر می خورد وُ در خاک می غلطد وُ گردنِ رنجور وُ آويخته وُ باريکش را شتابان به سويم مي چرخاند وُ با نگاهی نگران وُ سراسيمه وُ بُهت زده نااميدانه چشم هایِ لرزان وُ متعجب وُ خیسش را بر دهانِ بازم می دوزد ؛ انگار که از خوابی هولناک برخواسته باشد.
        آغوشِ استخوانی وُ کثيفش را بسويم مي گشايد.
        من بی توجّه نگاهم را از او می دزدم وُ دست هايم را می تکانم وُ آبِ دهانم را قورت مي دهم وُ با اخمی کينه توزانه وُ مُشتی گِره کرده پای می گردانم تا بگريزم از اين آشوبِ خوف انگيز وُکريه وُ دردسرساز وُ غمبار وُ حسِّ بدحالی.
        صدايی آشنا مرا به خود می خواند که ميروی؟ آنهم پس از اين همه سال که آمدی؟
        نگاهی بهت زده به سينه ام کردم ،  انگارکمی لرزیدم ، زود به خود آمدم ، تکانی به شانه هايم دادم.
        کنجکاوانه روی برگرداندم وُ متعجب ديداری باز به کودک که آشفته وُ ترسان وُ مردد مشت بر خاک مي فشرد گشودم وُ  او : " دلواپسانه خنديد ".
        شوقی غريب در عميق ترين نقطه یِ احساسم بال گشود وُ قلبِ مرا مملو از هوایی آسمانی کرد.
         لبخندِ کمرنگی بی اختيار بر لبانم نقش بست.
         کودک از جایِ خود جهيد وُ دست هایِ کوچکش را برهم کوفت وُغريوی جانانه سرکرد وُ من هم سرخوشانه خنديدم وُ خم شدم وُ دست بر سرش کشيدم وُ موهایِ چرب وُ چسبيده اش را نوازشی کردم وُ او خاموش شد وُ بی حرکت چشم هایِ مشتاقش را آرام برهم نهاد.
        آهی کشيدم وُ خواستم دست از سرش بکشم که او ناگاه ترسان انگشتانم را در هوا قاپيد وُ محکم به آن چسبيد وُ من نبض خوف وُ وحشت وُ التماس را چون گنجشککی اسير در پنجه هایم لمس کردم.
        آرام نشستم وُ در آغوشش ؛ در برش پهلو گرفتم وُ کودک سر بر پاهایِ خسته ام نهاد وُ معصومانه ، عميق وُ رؤيايی آسود وُ به خوابی شيرين رفت وُ من با پوزخندی زيرلب گفتم : " آرامش بعد ازطوفان " ، وَ سری جنباندم وُ او را نزديکتر به سويم فشردم.
        صورتکش بی اختيار به سويم چرخيد.
        به خود گفتم حال که خواب است ، اکنون که آرام است خوب ببينمش وَ ديدگانم را محوِ ديدارِ او کردم.
        حسّی سراسيمه وُ داغ پهنایِ وجودم را در می نوردد.
        دست هایِ افتاده و آويخته اش را اینبار امّا آهسته وُ نرم وُ مهربان به دست می گيرم وُ لمسش مي کنم.
        چه آشنائیه غريبی را وُ چه عشقی را وُ اشتياقی را در من برمی انگيزد سرد ترين وُ خاکي ترين وُ بی کس ترين دستانِ دنيا .
        می شناسمش ؟  نه نه ، نمی شود ، نمي تواند باشد ؛  چه شباهتی !!!
        در خيالی مه آلود وُ سنگين غوطه ور می شوم وُ يک به يک اوراقِ به هم ريخته یِ ذهنِ آشفته وُ به هم ریخته وُ مخروبم را کنارِ هم مي چينم.
        صفحه ای مبهم وُ کدر وُ مخدوش بر افکارم گشوده می شود.
        کودکی با شور وُ تمنّا در می کوبد.
        در باز مي شود ؛ انگار اصلاً بسته نبوده.
         لحظه ای بارقه ای کمرنگ از اميد جایِ دلشوره وُ ترس را مي گيرد.
         آرام درب را به داخل مي گشايد ، خانه خاليست ، خانه خالیست.
         تنهايی وجودش را می لرزاند.
        بی اختيار گريه سر مي دهد.
        عمقِ مصيبت پيراهنی تيره را برسريرِ لطيف وُ سفيدِ وجودش اندازه مي کند وُکودک بازيچه هايش را برایِ همیشه پايِ پله هایِ سرایِ ناامنِ زادگاهش جا می گذارد وُ شتابان با فريادهايی بی انقطاع ، پشت به درهایِ باز وُ شوم وُ ترسناکِ نااميدی وُ سرخوردگي دويدن آغاز مي کند.
         هر دم به سويی وُ هر زمان به جهتی.
        وَ کودک در خاک ، وَ کودک در باد ، وَ کودک پای رنجان وُ سرکوبان ، در سرما وُ در بوران ، وَ در عطشِ محلک وُ داغِ فصلِ سوزان.
        اشکی می غلتد وُ ضربه ای سخت بر سينه ام مرا به دنيا باز مي گرداند.
        چه خوابِ عميق وُ طولانی وُ مخوفی ؛ " افسانۀ کهف "
        دستانم را بر انظارم مي مالم وُ چشم باز مي کنم.
        نوری خيره کننده بينشم را می آزارد.
        دستانم را سدِّ تابشِ مستقيمِ نور می کنم وُ سربه زير می افکنم.
        ديدگانم آرام مي گيرند وُ من سربلند مي کنم.
        يک کوچه پُر از سبزه وُ شکوفه وُ درختی کهن که بر من سايه افکنده است.
        اينجا کجاست ؟ خوابم يا بيدار ؟ پس آن کوچه یِ خاکی !؟
        ای وای کودکم ، ای وای کودکم.
        هراسان به پا مي خيزم وُ شتابان به اين سوی وُ آن سوی سرک مي کشم.
        غفلتا حتماً در خواب راه پيموده ام ، وَ سر به ندامت به زير می افکنم.
        صدايی آشنا وُ گرم وُ محکم مرا به خود می آورد : "من با توام وَ تو هميشه بامنی" .
        ضربانِ قلبم تند وُ ممتد بر قفسِ سينه ام تلنگر مي زند "دوستِ من سلام" وَ من ازحسِّ آغوشی گرم وُ بوسه ای با شميمِ همه یِ غنچه هایِ بهاری پُر می شوم. وَ عشق باسپاهِ آتشينش ، با بيرقِ زرينِ ايمان ، اهدافِ ساليانِ دور را با نقشه ای حساب شده وَ با تمامیِ نيرو وتوانی که از ائتلاف با دوستانِ اقليمم کسب نموده حرکت آغاز مي نمايد وَ با احترام وُ اعتقاد به ارزش ها يک به يک قلعه هایِ نور را از دامِ ديرينِ تاريکی وُ تباهی آزاد می کند ، رها مي کند ، تسخير مي کند وَ خوشبختی را در دمادمِ ساعاتِ شرعیِ سرزمينم بر بلندایِ مناره هایِ سبز وُ آبیِ باورهایِ راستينِ اساطيريم به اهتزاز در می آورد.
        حسی رمز آلود و اسرار آمیز مرا در برمي گيرد ، دستانی از هرسوی به سويم چون شاخکانِ گل در باد تکان مي خورند وُ ما آهسته ، مستِ مست نرم وُ آرام با خنده هایِ جاودانه ، هشيار وُ بيدار قدم بر کاخِ بلورين آرزو پای می گذاريم و نيم نگاهی به پشت سر و زمزمه ای که:
        بدرود.
         

        ارسال پیام خصوصی اشتراک گذاری : | | | | |
        این پست با شماره ۸۲۵۹ در تاریخ ۲ هفته پیش در سایت شعر ناب ثبت گردید
        آموزش و نقد شعر
        نظرات
        مشاعره
        کاربران اشتراک دار
        محل انتشار اشعار شاعران دارای اشتراک
        کلیه ی مطالب این سایت توسط کاربران ارسال می شود و انتشار در شعرناب مبنی بر تایید و یا رد مطالب از جانب مدیریت نیست .
        استفاده از مطالب به هر نحو با رضایت صاحب اثر و ذکر منبع بلامانع می باشد . تمام حقوق مادی و معنوی برای شعرناب محفوظ است.