چهارشنبه ۲۰ آبان
|
دفاتر شعر افسانه احمدی ( پونه )
آخرین اشعار ناب افسانه احمدی ( پونه )
|
بی تو مهتاب شبی کوچه به بن بست رسید
عاشقی از غم معشوقه ی خود مست رسید
تکیه زد بر تن دیوار خیالی ابدی
ساعتی بود غریبانه به دنبال رَدی
پاسی از شب بگذشت و نگذشت از هوسش؛
تا که عشق آید و جان گیرد از عطر نفسش
هرچه ماند او به صبوری خبر از یار نشد
دیگر آن حادثه آن ثانیه تکرار نشد
خلوتی بود پر از بُهت و سکوتی پُر غم
نبض دل شد به صدایی پسِ این فاصله کم
پچ پچ شاخه و مهتاب و لب رود ، کنار
لشگر شایعه ها شد به سرش باز هوار
حالش آشوب شد از ناله ی جغد لب بوم
خرمن خاطره بر حافظه اش برد هجوم
اشک زد حلقه به چشمان سیاهش چو حباب؛
بغض تلخش ترکید از پسِ این حال خراب
چرخ زد دور سرش کوچه زمین خورد و شکست
گرد اندوه به آن چهره ی معصوم نشست
گیسوانش به سر و صورت او پرده کشید
هیچکس غیر خدا گریه ی بی شانه ندید
گریه پیچید به آرامش آن کوچه ی تنگ
کل دنیای قشنگش به سیاهی زده چنگ
خون دل ریخت به دامان پر از نقشِ خیال
سرزد از پنجره ها خاطره هایی همه لال
هر کجایی که نگاهش پیِ یک خاطره رفت
تیرِ فریاد خفه از پس یک حنجره رفت
سایه افتاد به سرتاسر آن کوچه،کسی
نشد آید که کُند بر غم دل ، دادرسی
جوی آب از حرکت ماند و مهتاب خجل
حسرت دیدن چشم عسلش ماند به دل
بی صدا شانه اش از دامن دیوار کشید
مرغ شب ناله ی تلخی زد و از شاخه پرید
شاخه ها خشک شدند از غم این راز غریب
تَنگ آغوش نگارش نشد آن لحظه نصیب
رنگ مهتاب پرید از تپش این شب سرد
پشت ابری شد از آشوب فراق و تب سرد
آسمان تیره و تار ، ابر سیاهی به فلک؛
می کشید این همه آوارگی و غصه یدک
رعدی از قلب ترک خورده به سرشاخه دوید
موجی از بارش بی وقفه به سیلاب رسید
آنقدر بر در و دیوار و تن پنجره خورد !
پای از دامن بی حوصلگی یکسره برد
پر شد از چرخش بارانِ پر از خاطره جوی
مثل یک داغ به گِل مانده گرفتش سر و روی
هق هق و شُرشُر باران به هم آمیخته شد
شعرِ یک قلب شکسته به شب آویخته شد
از جدایی به سر آمد ضربان های دلش
داد پایان به وداعی هیجان های دلش
دست آورد بگیرد بغل آغوش خدا
تا شود از شب و آن کوچه بن بست رها
زیر لب زمزمه می کرد به آوای غمین
من کجا کوچه کجا نعش دل افتاد زمین
جانش از تن به در آمد به هواخواهی یار
شد همه زندگی اش پای دلش ساده قمار
جسم او سرد شد از سردی این فاصله ها
روحش آرام شد از کثرت صبر و گله ها
دیگر از همهمه ها نیست خبر کوچه ی ماه
سایه افتاده به سکّوی دلی مانده به راه
بعد از او کوچه دگر ، دامن مهتاب ندید
شانه ای تکیه نشد شاپرکی خواب ندید
"پونه"ها پشت هم از ریشه جدا بس نگران
آرمیدند بر آن سینه ی از درد ، گران
بعد او کوچه به خود رهگذری تازه ندید...
افسانه_احمدی_پونه
─┅─═ঊঈ🍃🌸🍃ঊঈ═─┅─
|
|
|
نقدها و نظرات
تنها کابران عضو میتوانند نظر دهند.
مثنوی زیبا و پر احساس بود