ای جان من، ای جان من
من گشتهام همسایهات،
آن گوهر یکدانهات؛
هم دوست، هم سرمایهات،
ای جان من، ای جان من!
من گشتهام خراب تو،
یا ساقیِ شراب تو؛
هم، خواب تو، هم قاب تو،
ای جان من، ای جان من!
آزرده کرده روی تو،
این پلکِ بیابروی تو؟
گر خنده آرد روی تو،
آسوده گردد خوی تو؟
بخشیدهای آن دوست را،
آن پلکِ بیابروست را؛
این دوست را، کان خوست را،
ای جان من، ای جان من!
گشتم خجل از کار خویش،
آزرده کردم یار خویش؛
افزوده کردم بار خویش،
با خویِ همچون مارِ خود.
من ماندهام در کوی تو،
دل بسته بر گیسوی تو؛
جانم فدای روی تو،
ای جان من، ای جان من!
من بیقرارِ خندهات،
محتاجِ مهر و بندهات؛
دل گشته است شرمنده ات،
ای جان من، ای جان من!
گرچه خطا کردم بسی،
دل را سپردم هر کسی؛
جز تو ندارم نفسی،
ای جان من، ای جان من!
تو آفتابِ خانهای،
من خستهِ در ویرانهای؛
تو جانِ این افسانهای،
ای جان من، ای جان من!
از بس که در یاد توام،
محوِ رخِ شاد توام؛
دلخستهِ آزاد توام،
ای جان من، ای جان من!
گر راندهای از کوی خود،
بگذر ز عیب و خوی خود؛
من ماندهام در روی خود،
ای جان من، ای جان من!
خواهی بسوزانم به ناز،
خواهی گشایی راه باز؛
من ماندهام با سوز و ساز،
ای جان من، ای جان من!
شب تا سحر بیدارِ تو،
دل غرقِ در دیدارِ تو؛
جانم اسیرِ کارِ تو،
ای جان من، ای جان من!
هر جا روم، یاد توام،
در بندِ فریاد توام؛
سرگشته در داد توام،
ای جان من، ای جان من!
بیتو بهار خزان شود،
گل در دلم بیجان شود؛
هر لحظهام هجران شود،
ای جان من، ای جان من!
گر آسمان از هم شکافت،
گر بخت از من رو بتافت؛
عشق تو در قلبم بتاخت،
ای جان من، ای جان من!
نه خواب دارم، نه قرار،
نه طاقتِ این انتظار؛
دل مانده در این روزگار،
ای جان من، ای جان من!
اگر گناهی کردهام،
دل را به غم آلودهام؛
با اشکِ خود هم شستهام،
ای جان من، ای جان من!
آخر اگر روزی دلت،
رحمی کند بر حالتم؛
جان میدهم در محضرت،
ای جان من، ای جان من!
بیا که بیتو خستهام،
از خویشتن بگسستهام؛
در انتظار نشستهام،
ای جان من، ای جان من!
من گشتهام همسایهات،
محتاجِ لطف و سایهات؛
جانم فدای خانه ات ،
ای جان من، ای جان من!
گر عاقبت از من گذر،
خواهی کنی ای ماهِ من؛
نامت بماند در دلم،
ای جان من، ای جان من!
دیگر نخوانم شعر دگر،
امید نمانده بر سرم؛
من میروم، راهم جدا،
ای جان من، ای جان من...
از من گرفتی بیخ و بن،
بر من میرانی سخن؛
خواهی بیا، ببخشا،
خواهی برو، جفا کن!