چهارشنبه ۲۰ آبان
قایقی شکسته شعری از محمد رسول بیاتی
از دفتر شعرناب نوع شعر سپید
ارسال شده در تاریخ ۲ هفته پیش شماره ثبت ۱۴۹۶۷۲
بازدید : ۸۱ | نظرات : ۸
|
دفاتر شعر محمد رسول بیاتی
آخرین اشعار ناب محمد رسول بیاتی
|
قایقی شکسته است؛
دریا بلند،
آسمان دور،
و من
در این جزیره،
تنها...
و چه طولانیست
این تنها ماندن.
در آخرین طوفان،
بادبانی را
که از پیراهنم ساخته بودم،
باد با خود برد؛
پیراهنی که روزگاری
بوی تنم را داشت
و اکنون
در دوردستها
پارهپاره میشود.
پاروی قایقم را
آب برد؛
و من ماندم
با دو دست خالی
و دریایی
که گویی از نخست
برای غرق کردنم
آفریده شده بود.
قایقی شکستهام؛
اندوهی سنگین
بر سینهام نشسته است،
و مرگ
چنان نزدیک
که گاهی
فاصلهمان
به اندازهٔ یک پلک زدن است.
دیگر
نه راهی به ساحل دارم،
نه نشانی از نجات؛
نه کسی
که نامم را صدا بزند،
نه صدایی
که پاسخم دهد.
قلمی میخواهم،
تکهای کاغذ،
و اندکی نور؛
تا پیش از خاموشی
بنویسم
در این سینه چه گذشت،
چه آتشی بیصدا سوخت،
چه رؤیاهایی
پیش از تولد
به خاک سپرده شدند،
و چه آرزوهایی
تا آخرین نفس
در دلم زنده ماندند.
میخواهم بنویسم
که در تمام این سالها
از هیچکس
خواهش ماندن نکردم؛
و آنگاه که جهان
درها را به رویم بست،
پشت هیچ دری نماندم
تا کسی
صدای گریهام را بشنود.
تنهاییام را
با کسی قسمت نکردم؛
نه از آن رو
که دردم کم بود،
از آن رو که نمیخواستم
بار اندوهم
بر دوش کسی سنگینی کند.
هرگاه دلم
هوای اندکی شادی میکرد،
به خودم پناه میآوردم؛
با خودم حرف میزدم،
برای خودم لبخند میزدم،
و گریستن
تنها رازی بود
میان من و من.
آه...
چه غریب است
آدمی
که تمام عمر
پناه دیگران بوده باشد
و روزی
که از ترس فرو ریختن
به خویش پناه میبرد،
درهای خانهٔ وجودش را
از درون
بسته ببیند.
اکنون
در این خاک خاموش،
زیر آسمانی
که نه میگرید
و نه پاسخی میدهد،
در جستوجوی خویشم.
من،
که روزگاری
در ازدحام جهان
خودم را گم کرده بودم،
اکنون
در این جزیرهٔ بینشان
به دنبال مردی میگردم
که روزی
من بودم.
ای خستهترین مسافر!
ای آخرین بازماندهٔ طوفان!
چشمهایت را ببند؛
دیگر نیازی نیست
به افق خیره بمانی.
نگرانیات
رو به پایان است.
ببین...
آن سپیدپوش
از میان مه میآید؛
آرام،
با لبخندی
که گویی
از تمام رنجهای جهان
خبر دارد.
چیزی نمیپرسد؛
در برابرش
نیازی به بازگویی زخمها نیست.
تنها نزدیک میشود
با دستانی از جنس رهایی.
او روح خستهام را با خود خواهد برد؛
بیبادبان،
بیپارو،
با تمام رؤیاهای ناتمام،
با حرفهایی
که هرگز به زبان نیاوردم،
با دوستداشتنهایی
که در سکوت دفن کردم.
خواهم رفت...
به آنجا
که دیگر
هیچ دری بسته نیست،
هیچ دلی دور نیست،
و هیچکس
برای پنهان کردن اشکهایش
روی از جهان نمیگرداند.
اما تنم...
این تنِ رنجور
هنوز در جزیره میماند؛
با قایقی شکسته،
با پیراهنی که باد برد،
و دو دستی
که خاک را در آغوش کشیدهاند.
شب از راه میرسد؛
دریا
آهستهتر از همیشه
به صخرهها میخورد.
گویی او هم میداند
که دیگر
کسی در این جزیره
چشمبهراه نیست.
باد میوزد،
موج پیش میآید،
و شنها
آخرین نشانههای مرا
از حافظهٔ زمین پاک میکنند.
فردا،
اگر کسی از این جزیره بگذرد،
نه قایقی خواهد دید،
نه ردّ پایی،
نه نشانی از مردی
که روزگاری
در اینجا زیسته بود.
فقط دریا خواهد بود
و سکوت...
و شاید
موجی کوچک
لحظهای کنار ساحل مکث کند؛
گویی
چیزی را
به یاد آورده باشد.
محمدرسول بیاتی
|
|
|
نقدها و نظرات
تنها کابران عضو میتوانند نظر دهند.
جالب و زیباست