آرزومان
رفتن از رفتن افتاد ،
وقتی ماندن ، چسبِ جان شد
عشق به دنیا ، مُدِ سال شد
وقتی نگاه ، پول گرفت و دیده بان شد
گاهی رفت جَلدشده ی دنیای ابتر، به دریا
اما نزدیک به ساحل
تسلیم به باد شد و شغلش ، همگونِ بادبان شد
پُرنیازی خودرا درجامه ی قانون چپاندو ،
سیل بی قانونی را در پیش گرفت و ،
پاسبان شد
گاهی هم منفور کل آسمان شد
یکی هم غبغب بهم زد ،
نارو و شهوتی به دنیا را در پیش گرفت که ،
تهِ کوچه ش اصلاً پیدا نبود
دگر آقا یه جنتلمن نبود و یه خان شد
او یه بازیگری ، زِ بهر نارِ دُخان شد
دل من یه قایقران بود
از این دنیا ، جز رضای حق نمیخواست
دریادوست بود
ناقدش ، همچون آژان بود
زندگی گاهی سخت و گاهی آسان بود
غم و شادی چون گردنبند ،
روی گردن دنیایم آویزان بود
همه اینها بعد از مدتی فقط خاطره بودند
بد نبودند ،
حتی فان شد
ولی بعد از مدتی یهو طوفان شد
زجر گاوش ، مثل گوسفند مغان شد
سرکوچه مغازه ی سوسیس کالباس ،
با بِرَندِ آرزومان دیده میشد
دیگران سوسیس کالباس آرزوشان بود
ما هم آسمان و روزهای خوشش آرزومان شد
بهمن بیدقی ۱۴۰۵٫۷٫۲۲
درود بر شما
زیبا ومتفاوت بود
خاص قلم خودتان