امروز،
چندمین روزِ گریه است؟
دیگر تقویمها هم
از شمردنِ روزهایی که در من مُردهاند
دست کشیدهاند.
امروز،
آهی از گلوی من گریخت
و تمام گلدانهای کاغذیام
در غبارِ سکوت
خاکستر شدند.
من ماندهام
و پاییزی که دست از سرم برنمیدارد؛
با برگهایی به رنگِ مدادرنگیهای کودکیام،
همان رنگهای خاموش
که سالهاست
در جعبهای کهنه پوسیدهاند.
روزی
با همان رنگها
برای جهان پنجرهای میکشیدم؛
حالا
نه پنجرهای مانده است،
نه جهانی
که از آن بتوان بیرون رفت.
دیگر فریاد نمیزنم.
روزگار
هر شب تکهای از قلبم را میبُرد
و صبح،
با چهرهای بیگناه،
از کنارم میگذرد.
در سینهام
حتی اندوه
به آخرین نفسهایش رسیده است.
آنقدر گریستهام
که اشکهایم نیز
مرا تنها گذاشتهاند.
دیگر هیچچیز مهم نیست؛
نه قلبِ تو
که روزی تمام جهانم بود،
نه فاصلهای که هر روز
میان من و زندگی
عمیقتر میشود،
نه شمارشِ روزهای تبعیدم
از خانهای
که نامش را عشق گذاشته بودم.
اکنون
نامت را آهسته به یاد میآورم؛
مثل کسی که
بر سنگِ قبری قدیمی
نامِ عزیزی را میخواند
و از پیش میداند
هیچ پاسخی در کار نیست.
بااینهمه،
هنوز باید مراقبِ این دل باشم؛
این تکهٔ کوچکِ خونآلود
که از من باقی مانده
و برخلاف تمامِ ویرانیها
هنوز میتپد.
باید مراقبش باشم،
حتی اگر هیچ دستی
هرگز
به سویش دراز نشود.
حتی اگر روزی
از تپیدن بایستد
و من بفهمم
تمامِ این سالها
زندگی نکردهام؛
فقط
نمردهام.
و حالا...
دوستت دارم.
مثل کسی که
در اتاقی متروک
برای چراغی خاموش
روغن میآورد.
تو
روزی چراغِ شبهای من بودی؛
اکنون
نه راهی را روشن میکنی،
نه صبحی را به یادم میآوری.
فقط ماندهای،
مثل زخمی بر دیوارِ تاریکی،
تا هر بار چشم باز میکنم
به یاد بیاورم
که روزی
روشناییای هم وجود داشت.
و من هنوز دوستت دارم؛
نه برای آنکه بازگردی،
نه برای آنکه این شب به پایان برسد؛
بلکه چون در من
چیزی نمانده است
جز همین دوست داشتنِ بیسرانجام.
چه کسی میدانست
عشق،
روزی
بهجای روشن کردنِ شب،
وسیلهای شود
برای دیدنِ تاریکی؟
دیگر نمیشمارم.
تقویم را بستهام.
پنجره را.
چشمهایم را.
اما شب،
همچنان
در من ادامه دارد.
محمد رسول بیاتی