سایت شعرناب محیطی صمیمی و ادبی برای شاعران جوان و معاصر - نقد شعر- ویراستاری شعر - فروش شعر و ترانه اشعار خود را با هزاران شاعر به اشتراک بگذارید

منو کاربری



عضویت در شعرناب
درخواست رمز جدید

انتشار ویژه ناب

♪♫ صدای شاعران ♪♫

پر نشاط ترین اشعار

بسم الله الرحمن الرحیم به سایت خودتان شعرناب خوش آمدید مدیر موسس سایت ادبی شعرناب فکری احمدی زاده(ملحق)

پنجشنبه ۲۱ آبان

چندمین روز گریه است

شعری از

محمد رسول بیاتی

از دفتر شعرناب نوع شعر سپید

ارسال شده در تاریخ حدود ۱ ماه پیش شماره ثبت ۱۴۹۵۰۹
  بازدید : ۴۴۱   |    نظرات : ۲

رنگ شــعــر
رنگ زمینه
دفاتر شعر محمد رسول بیاتی

امروز،
چندمین روزِ گریه است؟
 
دیگر تقویم‌ها هم
از شمردنِ روزهایی که در من مُرده‌اند
دست کشیده‌اند.
 
امروز،
آهی از گلوی من گریخت
و تمام گلدان‌های کاغذی‌ام
در غبارِ سکوت
خاکستر شدند.
 
من مانده‌ام
و پاییزی که دست از سرم برنمی‌دارد؛
با برگ‌هایی به رنگِ مدادرنگی‌های کودکی‌ام،
همان رنگ‌های خاموش
که سال‌هاست
در جعبه‌ای کهنه پوسیده‌اند.
 
روزی
با همان رنگ‌ها
برای جهان پنجره‌ای می‌کشیدم؛
حالا
نه پنجره‌ای مانده است،
نه جهانی
که از آن بتوان بیرون رفت.
 
دیگر فریاد نمی‌زنم.
 
روزگار
هر شب تکه‌ای از قلبم را می‌بُرد
و صبح،
با چهره‌ای بی‌گناه،
از کنارم می‌گذرد.
 
در سینه‌ام
حتی اندوه
به آخرین نفس‌هایش رسیده است.
 
آن‌قدر گریسته‌ام
که اشک‌هایم نیز
مرا تنها گذاشته‌اند.
 
دیگر هیچ‌چیز مهم نیست؛
نه قلبِ تو
که روزی تمام جهانم بود،
نه فاصله‌ای که هر روز
میان من و زندگی
عمیق‌تر می‌شود،
نه شمارشِ روزهای تبعیدم
از خانه‌ای
که نامش را عشق گذاشته بودم.
 
اکنون
نامت را آهسته به یاد می‌آورم؛
مثل کسی که
بر سنگِ قبری قدیمی
نامِ عزیزی را می‌خواند
و از پیش می‌داند
هیچ پاسخی در کار نیست.
 
بااین‌همه،
هنوز باید مراقبِ این دل باشم؛
این تکهٔ کوچکِ خون‌آلود
که از من باقی مانده
و برخلاف تمامِ ویرانی‌ها
هنوز می‌تپد.
 
باید مراقبش باشم،
حتی اگر هیچ دستی
هرگز
به سویش دراز نشود.
 
حتی اگر روزی
از تپیدن بایستد
و من بفهمم
تمامِ این سال‌ها
زندگی نکرده‌ام؛
فقط
نمرده‌ام.
 
و حالا...
 
دوستت دارم.
 
مثل کسی که
در اتاقی متروک
برای چراغی خاموش
روغن می‌آورد.
 
تو
روزی چراغِ شب‌های من بودی؛
اکنون
نه راهی را روشن می‌کنی،
نه صبحی را به یادم می‌آوری.
 
فقط مانده‌ای،
مثل زخمی بر دیوارِ تاریکی،
تا هر بار چشم باز می‌کنم
به یاد بیاورم
که روزی
روشنایی‌ای هم وجود داشت.
 
و من هنوز دوستت دارم؛
نه برای آنکه بازگردی،
نه برای آنکه این شب به پایان برسد؛
بلکه چون در من
چیزی نمانده است
جز همین دوست داشتنِ بی‌سرانجام.
 
چه کسی می‌دانست
عشق،
روزی
به‌جای روشن کردنِ شب،
وسیله‌ای شود
برای دیدنِ تاریکی؟
 
دیگر نمی‌شمارم.
 
تقویم را بسته‌ام.
پنجره را.
چشم‌هایم را.
 
اما شب،
همچنان
در من ادامه دارد.
 
 
 
محمد رسول بیاتی
۲
اشتراک گذاری این شعر
نقدها و نظرات
فاطمه غیبی پور
۲ هفته پیش
خیلی زیبا بود و البته همون قدر هم تلخ و غمگین خندانک درود جناب بیاتی
محمد رسول بیاتی
محمد رسول بیاتی
۲ هفته پیش
سپاس مهربانو
ارسال پاسخ
تنها کابران عضو میتوانند نظر دهند.


(متن های کوتاه و غیر مرتبط با نقد، با صلاحدید مدیران حذف خواهند شد)
ارسال پیام خصوصی

نقد و آموزش

نظرات

کاربران اشتراک دار

محل انتشار اشعار شاعران دارای اشتراک

مشاعره

سید موسوی (نوریان)

یار اگر ننشست با ما نیست جای اعتراض اا پادشاهی کامران بود از گدایی عار داشت اا در نمی گیرد نیاز و ناز ما با حسن دوست اا خرم آن کز نازنینان بخت برخوردار داشت
میکائیل نجفی(سراب )

شرمنده ی جوانی نباش از این زندگانی اا دلخوش ز دنیا نباش که دانی نمانی
سید موسوی (نوریان)

شنیدم مصرعی شیوا که شیرین بود مضمونش اا منم مجنون ِ آن لیلا که صد لیلاست مجنونش اا به خود گفتم تو هم مجنون یک لیلای زیبایی اا که جان داروی عمر ِ توست در لبهای میگونش
شاهزاده خانوم

محبوب خوب مِرکوری من ااا بارانی از یادواره هایت بر ویرانه های تنهایی ام می بارد ااا و من در آغوش خیالی از مهربانی هایت جای می گیرم ااا هیچ جای جهان را آرامشی نیست جز جهان آغوشت ااا چه بی انصافی ااا آغوشت را عاریه آن هم در یاد می فرستی ااا لطفن کمی مهربانتر باش
طاهره حسین زاده (کوهواره)

رستگاری ست در سرایِ سپهر پیشوازِ خزان سَحابِ کریم ااا رَقصِ کُردی به جمعِ اوراق است با نوایِ هورا هورای نسیم ااا بداهه م
کلیه ی مطالب این سایت توسط کاربران ارسال می شود و انتشار در شعرناب مبنی بر تایید و یا رد مطالب از جانب مدیریت نیست .
استفاده از مطالب به هر نحو با رضایت صاحب اثر و ذکر منبع بلامانع می باشد . تمام حقوق مادی و معنوی برای شعرناب محفوظ است.
0